Planetarium

Ik was vrijwilliger, vandaag. Elk jaar gaan onze zesdes naar het planetarium in Brussel. Drie jaar geleden was ik al eens meegeweest, en ik vond het machtig interessant. De ‘show’ duurt wel 2,5 uur, en da’s lang, maar de moeite waard. Het sluit blijkbaar volledig aan bij de lessen aardrijkskunde, en sommige stukken zijn echt niet gemakkelijk. De lesgever van dienst goochelde met begrippen zoals circumpolaire sterren, inclinatie, declinatie, equator- en horizoncoördinaten, siderische en synodische maanden, sterrendagen en zonnedagen, precessie van de aardas, azimut, rechte klimming, culminatiehoogte, lichtjaren, astronomische eenheden, planetoïden, Cassiopeia, De Voerman, de terugloop van het lentepunt en nog zo wel een paar dingen.

Ik had maar vier uur les vandaag, waarvan twee in de zesdes, en ik zag het volledig zitten om taken te geven, en dus ging ik mee. Heerlijk, maar koud. En die koepel met de projecties is echt de max.

Enfin, meer foto’s vindt u hier op de website van de school. Waar anders?

Federaal Parlement en Museum voor Schone Kunsten in Brussel

Er zijn zo van die schooluitstappen die ik gewoon graag doe. Ik geef er dan met plezier een vrije namiddag voor op, of een paar uur les met taken die ik dan moet verbeteren. Het moet natuurlijk ook kunnen, want als je voor te veel uur moet vervangen worden, gaat de pret niet door, vanzelfsprekend.

Vandaag nam collega Buylaert de vijfdes op sleeptouw richting Parlement en MSK, en omdat ik maar voor twee uur vervangen moest worden, kon ik mee, zoals twee of drie jaar geleden.  Mijn groep begon in het Museum voor Schone Kunsten. Zoals altijd staat of valt zo’n rondleiding met de kwaliteit van de gids, en wij hadden echt een goeie vast. Of hoe je dus ook na zoveel jaar nog steeds een pak kan bijleren.

Over de middag zijn we dan met de collega’s iets gaan eten, en daarna ging het richting parlement. Altijd fijn om de uitleg in het parlement te horen, want geef toe, het blijft ingewikkeld.

Enfin, al bij al een fijne dag.

Een neutraler verslag met massa’s foto’s is te vinden hier op de schoolwebsite, as per usual.

“Brusseleir” van Brik

Omdat we toch naar Brussel moesten om Merel op te halen, dachten we om er een dagje Brussel van te maken. Alleen… op maandag is er quasi niks te beleven. Ja, Autoworld is open, maar da’s noch voor de jongens, noch voor mezelf een optie. En het Stripmuseum, daar zijn ze nog net wat te jong voor.

Maar tussen massa’s suggesties kwam er ook het volgende: er bestaat een gratis spel voor scholen, meer bepaald vijfde en zesde middelbaar, dat ze in groepjes tegen elkaar kunnen spelen, met een fijn competitief element, te spelen via iPhones: Brusseleir. Dat klonk meteen goed, en ik belde of ik het kon uitproberen met de kinderen, en dat kon.

Wij dus naar Brussel, waar we eerst genoten van het quasi autovrije de Brouckèreplein om er de gekochte broodjes op te eten. Dat lukte wonderwel tussen de regenbuien door.

IMG_6867

Daarna gingen we op zoek naar Brik, de organisatie achter het spel. Daar kregen we een iPhone met de juiste app, een kaart, en een boel uitleg. Eigenlijk is het absoluut niet moeilijk: je moet zoveel mogelijk punten zien te scoren door zoveel mogelijk plekjes aan te doen binnen twee en een half uur. Alles rond de Grote Markt (normaal gezien het startpunt) geeft je maar tien punten; ga je naar verder verwijderde locaties, krijg je 30 of zelfs 60 punten voor een check-in. De stripmuren geven je bonuspunten, als je er eentje vindt.
De locaties staan enkel als puntje vermeld op de kaart: het is de iPhone die laat zien hoe ver je nog van iets verwijderd bent. Op de achterkant van de kaart staat dan wat meer uitleg over elke locatie, met telkens een hint over het exacte check-inpunt. Maar wacht, (een deel van) de kaart zal het wellicht wel duidelijker maken:

Brusseleir

Wij vertrokken aan de dertig die net in het noorden van de gele ring staat, zijnde het Br(ik-kantoor, en scoorden dus meteen. We meanderden naar het kerkje in de Nieuwstraat, alweer voor 30 punten, en zakten toen af naar het Stripmuseum in de Zandstraat.

Alleen jammer, natuurlijk, dat we geen tegenstanders hadden. Elk spel bestaat normaal gezien uit vier groepjes van ongeveer vier personen, en zij kunnen ook de gescoorde punten van hun tegenstanders zien. Br(ik beschikt over twaalf iPhones, en kan dus simultaan drie spellen laten lopen. Ik heb het even nagevraagd, en als je zelf over voldoende iPhones beschikt, kan je de app downloaden en met een van hun codes nog een extra spel opstarten.

Wij gingen op zoek naar de Nationale Bank, piepten even binnen in de hal, en besloten toen om toch nog wat verder van het centrum te gaan, en het Parlement aan de Wetstraat mee te pikken, langs het Warandepark. De jongens zagen het allebei nog volop zitten, terwijl we er toch een stevig tempo op nahielden. En nu we toch aan het park waren, wilden de jongens wel eens het koninklijk paleis zien, waar ze net aan het oefenen waren voor de parade morgen. Er liepen trouwens overal soldaten rond.


We gingen de Kunstberg af, richting centrum, en zigzagden om links en rechts de punten mee te pikken. Alleen bij Cinema Nova weigerde het toestel: we bleven er telkens nog één rood streepje af, en konden niet dichter bij het checkpoint geraken. Jammer! We zagen Manneken en Jeanneke Pis, de Grote Markt, de Sint-Hubertusgalerij, pikten wat stripmuren mee, en zetten op het einde – en intussen in de gietende regen –  nog een eindsprintje in om de Sint-Gorikshallen te halen. Ook de checkin aan de AB (Bonnefooi) wilde helaas niet meewerken.

En toen liep onherroepelijk de timer van het spel af, en zakten we alle drie op een stoel neer, om iets te drinken. Het gamificatie-aspect is zalig, we zijn echt op den duur beginnen lopen! Wat moet dat dan niet geven als je tegen elkaar kan spelen, en elkaars punten ziet?

Met een grote grijns zijn we het spel gaan terugbrengen in de Bloemenstraat, en zagen toen dat we maar liefst twaalf kilometer hadden afgelegd op drie uur tijd! Netjes!

Ik ga in elk geval proberen om het spel op een of andere manier op school te gebruiken: de leerlingen gaan het echt wel fijn vinden. En bent u zelf leerkracht in het hoger middelbaar? Dan is Brusseleir echt een aanrader. Serieus.

Stad in Beeld, dag twee

Deze dag begon zo’n klein beetje minder goed. Ik moest om 9.05 uur in het Sint-Pietersstation zijn. Zonder verkeer is dat tien minuten rijden, dus ik dacht: als ik om half negen aanzet, zal dat wel loslopen. Niet dus. Er bleek een ongeluk gebeurd te zijn op de R4, en het leek me verstandiger om er dus ter hoogte van Mariakerke af te gaan, en dan via de Palinghuizen en de Rooigemlaan naar het station te rijden. Hmpf. Ik was beter blijven aanschuiven dus. Want ik stond op de afrit in de file, aan de Palingshuizen in de file, en dan zat de hele binnenring compleet strop. Maar blijkbaar was ik lang niet de enige: het Rabot was ook compleet afgesloten wegens vallende brokstukken van de Rabottorens, en er waren een zevental leerlingen die het ook niet gingen halen. Mijn collega is toen op de stationschef afgestapt met de vraag of wij in groep ook een trein later konden nemen, en dat kon. Oef! Want ik ben uiteindelijk de binnenring afgereden aan de Drongensesteenweg, om dan de R4 weer op te rijden en zo eindelijk aan het station te geraken. Man man man!

Enfin, we hebben zelfs nóg een trein later genomen, want een van de leerlingen haalde het nog niet.

Bon, Brussel dus. Fotozoektocht. Ik stapte af met mijn leerlingen aan het Noordstation, en de collega’s respectievelijk aan het Zuid of het Centraal. Doorheen de stevige wind stapte ik fluks richting Grote Markt, liet me verrassen door een plotse plensbui, maar eigenlijk genoot ik ervan.

 

Ik zocht de collega’s op, we dronken een koffietje, liepen wat rond, zochten leerlingen, liepen af en toe een winkel binnen, probeerden even langs te gaan bij een kunstproject van vrienden van een van de collega’s, deden zelf van fotozoektocht in een lekker, maar groezelig Thais restaurantje, waaiden intussen een paar keer weg, en moesten ons nog bijna reppen. Wat nergens voor nodig was, want wegens personen op de sporen had onze trein een half uur vertraging. En een tussentijdse trein nemen ging niet, want die van ons was wel degelijk gereserveerd.

Ach ja. Afgezien van de vervoersperikelen, best een fijne dag, en met gelukkig heel weinig regen!

De elektrische scooter van BMW, ofte de CEvolution.

Een stralende dag vandaag, en ik loop eigenlijk al de hele avond rond met een grote grijns op mijn gezicht. Deze middag heb ik namelijk extra van het mooie weer genoten, op een Cevolution van BMW, met een fijne rondrit door Brussel.

IMG_1909

Ik was uitgenodigd, samen met een paar motobloggers, om de nieuwe elektrische scooter te testen: ze wilden ook eens input van een vrouw, ook al schrijf ik niet direct een motoblog. Ik mag dan al meer dan twintig jaar met de moto rijden, zo’n aficionado ben ik nu ook weer niet. En daarbij, de overgrote meerderheid van de moto’s kan ik niet eens berijden wegens veel te korte pootjes. Ik hou het dus normaal gezien bij mijn eigen laag-bij-de-grondse chopper.

Vandaag dus niet. En ik was ongelofelijk verrast, om eerlijk te zijn. Een scooter, da’s meestal beneden een echte motard zijn waardigheid. Maar dit machien: wow. En ik heb dat dus ook gezien bij de mederijders: van zodra je aanzet, kan je niet anders dan zitten grijnzen. Ik moest er eerlijk gezegd ook zelf om lachen.

IMG_1886

Het begin was nochtans eerst wat aarzelend: hij weegt een pak meer dan mijn gewone moto (250 kg), en om dan bergop uit een garage te vertrekken met een scherpe bocht: het was wennen. Ik ben gewoon om de tank tussen mijn dijen te hebben, en dus voor een groot deel te sturen met mijn knieën, een beetje zoals je bij een paard doet. Dit is een scooter, en dus zit je met je knieën netjes naast elkaar. Gelukkig heeft het ding een ongelofelijke stabiliteit. Ik heb het even getest: het duurt net geen tien seconden, voor je bij stilstand toch gedwongen wordt je voeten op de grond te zetten.

IMG_1893

Een tweede, zeer bizarre gewaarwording, is het geluid. Dat is er namelijk niet. Bij hoge snelheid heb je een beetje een fluittoon, maar dat is het dan ook. Serieus! Je legt het ding aan, en ware het niet dat je dashboard oplicht en je de boodschap “ready” krijgt, je zou het niet eens weten. Het maakt ook, naast het felgroene design, dat je behoorlijk wat bekijks hebt. Toen we over de Grote Zavel reden, zag je alle kopjes in je richting draaien, en een ober met een volle plateau merkte op: “Dommage que ça fait pas de bruit!” Ik had hem namelijk bijna overhoop gereden, omdat hij blijkbaar puur op geluid de straat naar zijn terras oversteekt.
Het zorgt er wel voor dat je op een compleet andere manier in de stad rondrijdt: het gevoel van een geruisloze fiets, maar met de kracht, snelheid en wendbaarheid van een moto. En een grote grijns dus ^^

IMG_1880

Maar het ding heeft meer dan power genoeg om ook de snelweg aan te kunnen. We schoten even de ring op, en haalden vlotjes 126 km/h, ook al zou de topsnelheid eigenlijk 120 zijn. De acceleratie is ook ronduit verbluffend: als je je gashendel helemaal opendraait, moet je je stevig schrap zetten, of je wordt achteruit geblazen. Het feit dat je niet hoeft te schakelen, is ook heel aangenaam. Het zorgt wel even voor verwarring: links zit er dus ook een rem, in plaats van je koppeling, maar dat went heel snel.

Heeft het ding ook nadelen? Jawel, helaas.

Want net zoals het overgrote deel van de moto’s, is ook deze scooter niet ideaal als je korte benen hebt. Hij heeft een heel comfortabel zadel, maar net iets te hoog. Bij het stilstaan moest ik helemaal naar voor schuiven om aan de grond te kunnen. Zodra je dan aan het rijden bent, schuif je weer achteruit. Allemaal goed en wel als je lange einden rijdt, maar voor stadsritjes is het behoorlijk vervelend, dat geschuif. Het maakt ook dat hij niet zo geschikt is voor een rokje, helaas, want de basis is vrij breed, en als je staat, sta je behoorlijk wijdbeens. Een kokerrok is dus no go, tenzij je wel houdt van ultrakorte of omhooggeschoven exemplaren.

IMG_1890

Een tweede domper op de feestvreugde is de actieradius: ongeveer 100 km per laadbeurt, afhankelijk van je rijstijl, het soort traject – in de stad recupereer je veel vermogen bij het remmen – en de modus die je gekozen hebt. Fijn als je dus in de voorstad werkt, of op een twintigtal kilometer van je werk, maar voor het dagelijkse pendelen tussen pakweg Gent en Brussel, kom je er niet.

En dat is jammer, want je betaalt een meer dan stevige prijs: 15.500 euro, zonder opties (die overigens zeer beperkt zijn: verwarmde handgrepen en een anti-diefstalsysteem). Uiteraard maakt de kost van je verbruik bijzonder veel goed: je betaalt omzeggens niks aan elektriciteit, en je kan simpelweg thuis opladen. De kabel zit in een handig vakje aan je stuur en heb je dus altijd bij.

IMG_1907

Zou ik hem zelf kopen? Nee. Want hij valt ver buiten mijn budget, met drie kinderen heb ik mijn auto meer dan nodig, ik rijd zelden in de stad, en – eerlijk is eerlijk – ik ben verliefd op de stevige ronk van een moto. Ik rijd dan ook enkel voor mijn plezier, en niet functioneel voor woon-werkverkeer. En, ik geef het toe, ik ben veel te veel een macho. Als ik een nieuwe moto koop, wordt het een Harley. Met een meer dan stevige ronk.

Maar raad ik hem aan? Zeer zeker. Wie geregeld in de file staat met de auto, niet àl te veel kilometers moet doen, en het kan betalen, heeft hier een droom van een voertuig. Geluidloos, verbruiksarm, ongelofelijk stabiel, een enorme versnelling, en een oogstrelend design. Oh, en een motorrijbewijs is ook niet nodig, bizar maar waar.

En als u mij niet gelooft, kunt u het (samen met de nodige technische details) gaan lezen bij de rest van de rijders die dag: Koen, Jean Le Motard, Kristof van Lookit en Bert. Of u bekijkt gewoon het filmpje, dat we die dag hebben geschoten met een GoPro, en dat Koen voor ons heeft gemonteerd.