“Brusseleir” van Brik

Omdat we toch naar Brussel moesten om Merel op te halen, dachten we om er een dagje Brussel van te maken. Alleen… op maandag is er quasi niks te beleven. Ja, Autoworld is open, maar da’s noch voor de jongens, noch voor mezelf een optie. En het Stripmuseum, daar zijn ze nog net wat te jong voor.

Maar tussen massa’s suggesties kwam er ook het volgende: er bestaat een gratis spel voor scholen, meer bepaald vijfde en zesde middelbaar, dat ze in groepjes tegen elkaar kunnen spelen, met een fijn competitief element, te spelen via iPhones: Brusseleir. Dat klonk meteen goed, en ik belde of ik het kon uitproberen met de kinderen, en dat kon.

Wij dus naar Brussel, waar we eerst genoten van het quasi autovrije de Brouckèreplein om er de gekochte broodjes op te eten. Dat lukte wonderwel tussen de regenbuien door.

IMG_6867

Daarna gingen we op zoek naar Brik, de organisatie achter het spel. Daar kregen we een iPhone met de juiste app, een kaart, en een boel uitleg. Eigenlijk is het absoluut niet moeilijk: je moet zoveel mogelijk punten zien te scoren door zoveel mogelijk plekjes aan te doen binnen twee en een half uur. Alles rond de Grote Markt (normaal gezien het startpunt) geeft je maar tien punten; ga je naar verder verwijderde locaties, krijg je 30 of zelfs 60 punten voor een check-in. De stripmuren geven je bonuspunten, als je er eentje vindt.
De locaties staan enkel als puntje vermeld op de kaart: het is de iPhone die laat zien hoe ver je nog van iets verwijderd bent. Op de achterkant van de kaart staat dan wat meer uitleg over elke locatie, met telkens een hint over het exacte check-inpunt. Maar wacht, (een deel van) de kaart zal het wellicht wel duidelijker maken:

Brusseleir

Wij vertrokken aan de dertig die net in het noorden van de gele ring staat, zijnde het Br(ik-kantoor, en scoorden dus meteen. We meanderden naar het kerkje in de Nieuwstraat, alweer voor 30 punten, en zakten toen af naar het Stripmuseum in de Zandstraat.

Alleen jammer, natuurlijk, dat we geen tegenstanders hadden. Elk spel bestaat normaal gezien uit vier groepjes van ongeveer vier personen, en zij kunnen ook de gescoorde punten van hun tegenstanders zien. Br(ik beschikt over twaalf iPhones, en kan dus simultaan drie spellen laten lopen. Ik heb het even nagevraagd, en als je zelf over voldoende iPhones beschikt, kan je de app downloaden en met een van hun codes nog een extra spel opstarten.

Wij gingen op zoek naar de Nationale Bank, piepten even binnen in de hal, en besloten toen om toch nog wat verder van het centrum te gaan, en het Parlement aan de Wetstraat mee te pikken, langs het Warandepark. De jongens zagen het allebei nog volop zitten, terwijl we er toch een stevig tempo op nahielden. En nu we toch aan het park waren, wilden de jongens wel eens het koninklijk paleis zien, waar ze net aan het oefenen waren voor de parade morgen. Er liepen trouwens overal soldaten rond.


We gingen de Kunstberg af, richting centrum, en zigzagden om links en rechts de punten mee te pikken. Alleen bij Cinema Nova weigerde het toestel: we bleven er telkens nog één rood streepje af, en konden niet dichter bij het checkpoint geraken. Jammer! We zagen Manneken en Jeanneke Pis, de Grote Markt, de Sint-Hubertusgalerij, pikten wat stripmuren mee, en zetten op het einde – en intussen in de gietende regen –  nog een eindsprintje in om de Sint-Gorikshallen te halen. Ook de checkin aan de AB (Bonnefooi) wilde helaas niet meewerken.

En toen liep onherroepelijk de timer van het spel af, en zakten we alle drie op een stoel neer, om iets te drinken. Het gamificatie-aspect is zalig, we zijn echt op den duur beginnen lopen! Wat moet dat dan niet geven als je tegen elkaar kan spelen, en elkaars punten ziet?

Met een grote grijns zijn we het spel gaan terugbrengen in de Bloemenstraat, en zagen toen dat we maar liefst twaalf kilometer hadden afgelegd op drie uur tijd! Netjes!

Ik ga in elk geval proberen om het spel op een of andere manier op school te gebruiken: de leerlingen gaan het echt wel fijn vinden. En bent u zelf leerkracht in het hoger middelbaar? Dan is Brusseleir echt een aanrader. Serieus.

Stad in Beeld, dag twee

Deze dag begon zo’n klein beetje minder goed. Ik moest om 9.05 uur in het Sint-Pietersstation zijn. Zonder verkeer is dat tien minuten rijden, dus ik dacht: als ik om half negen aanzet, zal dat wel loslopen. Niet dus. Er bleek een ongeluk gebeurd te zijn op de R4, en het leek me verstandiger om er dus ter hoogte van Mariakerke af te gaan, en dan via de Palinghuizen en de Rooigemlaan naar het station te rijden. Hmpf. Ik was beter blijven aanschuiven dus. Want ik stond op de afrit in de file, aan de Palingshuizen in de file, en dan zat de hele binnenring compleet strop. Maar blijkbaar was ik lang niet de enige: het Rabot was ook compleet afgesloten wegens vallende brokstukken van de Rabottorens, en er waren een zevental leerlingen die het ook niet gingen halen. Mijn collega is toen op de stationschef afgestapt met de vraag of wij in groep ook een trein later konden nemen, en dat kon. Oef! Want ik ben uiteindelijk de binnenring afgereden aan de Drongensesteenweg, om dan de R4 weer op te rijden en zo eindelijk aan het station te geraken. Man man man!

Enfin, we hebben zelfs nóg een trein later genomen, want een van de leerlingen haalde het nog niet.

Bon, Brussel dus. Fotozoektocht. Ik stapte af met mijn leerlingen aan het Noordstation, en de collega’s respectievelijk aan het Zuid of het Centraal. Doorheen de stevige wind stapte ik fluks richting Grote Markt, liet me verrassen door een plotse plensbui, maar eigenlijk genoot ik ervan.

 

Ik zocht de collega’s op, we dronken een koffietje, liepen wat rond, zochten leerlingen, liepen af en toe een winkel binnen, probeerden even langs te gaan bij een kunstproject van vrienden van een van de collega’s, deden zelf van fotozoektocht in een lekker, maar groezelig Thais restaurantje, waaiden intussen een paar keer weg, en moesten ons nog bijna reppen. Wat nergens voor nodig was, want wegens personen op de sporen had onze trein een half uur vertraging. En een tussentijdse trein nemen ging niet, want die van ons was wel degelijk gereserveerd.

Ach ja. Afgezien van de vervoersperikelen, best een fijne dag, en met gelukkig heel weinig regen!

De elektrische scooter van BMW, ofte de CEvolution.

Een stralende dag vandaag, en ik loop eigenlijk al de hele avond rond met een grote grijns op mijn gezicht. Deze middag heb ik namelijk extra van het mooie weer genoten, op een Cevolution van BMW, met een fijne rondrit door Brussel.

IMG_1909

Ik was uitgenodigd, samen met een paar motobloggers, om de nieuwe elektrische scooter te testen: ze wilden ook eens input van een vrouw, ook al schrijf ik niet direct een motoblog. Ik mag dan al meer dan twintig jaar met de moto rijden, zo’n aficionado ben ik nu ook weer niet. En daarbij, de overgrote meerderheid van de moto’s kan ik niet eens berijden wegens veel te korte pootjes. Ik hou het dus normaal gezien bij mijn eigen laag-bij-de-grondse chopper.

Vandaag dus niet. En ik was ongelofelijk verrast, om eerlijk te zijn. Een scooter, da’s meestal beneden een echte motard zijn waardigheid. Maar dit machien: wow. En ik heb dat dus ook gezien bij de mederijders: van zodra je aanzet, kan je niet anders dan zitten grijnzen. Ik moest er eerlijk gezegd ook zelf om lachen.

IMG_1886

Het begin was nochtans eerst wat aarzelend: hij weegt een pak meer dan mijn gewone moto (250 kg), en om dan bergop uit een garage te vertrekken met een scherpe bocht: het was wennen. Ik ben gewoon om de tank tussen mijn dijen te hebben, en dus voor een groot deel te sturen met mijn knieën, een beetje zoals je bij een paard doet. Dit is een scooter, en dus zit je met je knieën netjes naast elkaar. Gelukkig heeft het ding een ongelofelijke stabiliteit. Ik heb het even getest: het duurt net geen tien seconden, voor je bij stilstand toch gedwongen wordt je voeten op de grond te zetten.

IMG_1893

Een tweede, zeer bizarre gewaarwording, is het geluid. Dat is er namelijk niet. Bij hoge snelheid heb je een beetje een fluittoon, maar dat is het dan ook. Serieus! Je legt het ding aan, en ware het niet dat je dashboard oplicht en je de boodschap “ready” krijgt, je zou het niet eens weten. Het maakt ook, naast het felgroene design, dat je behoorlijk wat bekijks hebt. Toen we over de Grote Zavel reden, zag je alle kopjes in je richting draaien, en een ober met een volle plateau merkte op: “Dommage que ça fait pas de bruit!” Ik had hem namelijk bijna overhoop gereden, omdat hij blijkbaar puur op geluid de straat naar zijn terras oversteekt.
Het zorgt er wel voor dat je op een compleet andere manier in de stad rondrijdt: het gevoel van een geruisloze fiets, maar met de kracht, snelheid en wendbaarheid van een moto. En een grote grijns dus ^^

IMG_1880

Maar het ding heeft meer dan power genoeg om ook de snelweg aan te kunnen. We schoten even de ring op, en haalden vlotjes 126 km/h, ook al zou de topsnelheid eigenlijk 120 zijn. De acceleratie is ook ronduit verbluffend: als je je gashendel helemaal opendraait, moet je je stevig schrap zetten, of je wordt achteruit geblazen. Het feit dat je niet hoeft te schakelen, is ook heel aangenaam. Het zorgt wel even voor verwarring: links zit er dus ook een rem, in plaats van je koppeling, maar dat went heel snel.

Heeft het ding ook nadelen? Jawel, helaas.

Want net zoals het overgrote deel van de moto’s, is ook deze scooter niet ideaal als je korte benen hebt. Hij heeft een heel comfortabel zadel, maar net iets te hoog. Bij het stilstaan moest ik helemaal naar voor schuiven om aan de grond te kunnen. Zodra je dan aan het rijden bent, schuif je weer achteruit. Allemaal goed en wel als je lange einden rijdt, maar voor stadsritjes is het behoorlijk vervelend, dat geschuif. Het maakt ook dat hij niet zo geschikt is voor een rokje, helaas, want de basis is vrij breed, en als je staat, sta je behoorlijk wijdbeens. Een kokerrok is dus no go, tenzij je wel houdt van ultrakorte of omhooggeschoven exemplaren.

IMG_1890

Een tweede domper op de feestvreugde is de actieradius: ongeveer 100 km per laadbeurt, afhankelijk van je rijstijl, het soort traject – in de stad recupereer je veel vermogen bij het remmen – en de modus die je gekozen hebt. Fijn als je dus in de voorstad werkt, of op een twintigtal kilometer van je werk, maar voor het dagelijkse pendelen tussen pakweg Gent en Brussel, kom je er niet.

En dat is jammer, want je betaalt een meer dan stevige prijs: 15.500 euro, zonder opties (die overigens zeer beperkt zijn: verwarmde handgrepen en een anti-diefstalsysteem). Uiteraard maakt de kost van je verbruik bijzonder veel goed: je betaalt omzeggens niks aan elektriciteit, en je kan simpelweg thuis opladen. De kabel zit in een handig vakje aan je stuur en heb je dus altijd bij.

IMG_1907

Zou ik hem zelf kopen? Nee. Want hij valt ver buiten mijn budget, met drie kinderen heb ik mijn auto meer dan nodig, ik rijd zelden in de stad, en – eerlijk is eerlijk – ik ben verliefd op de stevige ronk van een moto. Ik rijd dan ook enkel voor mijn plezier, en niet functioneel voor woon-werkverkeer. En, ik geef het toe, ik ben veel te veel een macho. Als ik een nieuwe moto koop, wordt het een Harley. Met een meer dan stevige ronk.

Maar raad ik hem aan? Zeer zeker. Wie geregeld in de file staat met de auto, niet àl te veel kilometers moet doen, en het kan betalen, heeft hier een droom van een voertuig. Geluidloos, verbruiksarm, ongelofelijk stabiel, een enorme versnelling, en een oogstrelend design. Oh, en een motorrijbewijs is ook niet nodig, bizar maar waar.

En als u mij niet gelooft, kunt u het (samen met de nodige technische details) gaan lezen bij de rest van de rijders die dag: Koen, Jean Le Motard, Kristof van Lookit en Bert. Of u bekijkt gewoon het filmpje, dat we die dag hebben geschoten met een GoPro, en dat Koen voor ons heeft gemonteerd.

Stad In Beeld: Brussel

Voor ons een minder ‘begeleidend’ dagje: we namen de trein naar Brussel, deelden daar de nodige fotomapjes uit, en zonden de leerlingen op pad. Ze kregen elk een plannetje met een route op aangeduid, en twee mapjes met foto’s: eentje om te herkennen langs de weg en bij de juiste straat te noteren, en eentje om zo goed mogelijk na te trekken, lettend op afstand, kadrering, perspectief, enzoverder.

Wij hoefden hun hand niet vast te houden, maar liepen rond over het parcours, zodat we hen geregeld tegenkwamen en eventueel konden helpen. ’s Middags moesten ze ons zelfs per SMS laten weten waar ze zaten, zodat we hen konden opzoeken en nakijken hoe ver ze al zaten. En geloof me, het dreigement dat ze, als ze de opdracht niet naar behoren uitvoerden, na de middag een van ons zouden meekrijgen, werkte behoorlijk afdoende ^^

Een heel leuke muurschildering met perspectiefcorrectie: ze is duidelijk bedoeld om vanuit de zijstraat te zien, en niet er vlak voor te gaan staan.

IMG_8508

IMG_8509

IMG_8510

Een aantal van de stripmuren is helaas al verdwenen, deze stonden er nog.

IMG_8513

IMG_8505

IMG_8506

Dit zag er iets vrij nieuws uit.

IMG_8514

Prachtige trompe-l’oeuil in een doodlopend straatje

IMG_8515

Voor mijn Wolf

IMG_8516

Lift. Lift, begot. Midden in ’t stad.

IMG_8517

Vroeger stonden er bloemen geschilderd, wist mijn collega te vertellen. Sinds het een hoedenzaak is, is het veranderd, blijkbaar. Ik ben er alleszins binnengesprongen, en heb een pracht van een rode zomerhoed mee. Tsja…

IMG_8518

Op de grond, voor de lift, heel onopvallend.

IMG_8519

Bovenaan de lift, naast het monument van de Onbekende Soldaat

IMG_8520

IMG_8521

Mooi voorbeeld van niet-antieke Latijnse epigrafie

IMG_8522

Enfin, veel rondgelopen dus, toch even langs de Cora Kemperman gepasseerd alwaar ik een prachtig smaragdgroen kleedje heb gekocht (argh, wat van de twee ga ik nu aandoen op Kobes communie?), en veel van Brussel gezien. Altijd fijn, zo’n collega die de stad kent.

Oh, en even lekker decadent gedaan: een taartje van zeven euro gegeten bij Wittamer. Voor een drankje waren we te gierig :-p Maar het was wél lekker!

IMG_8524

Een foto voor Heaven Can Wait?

IMG_8525

 

Nog een wolf voor Wolf

IMG_8528

En toen waren de leerlingen uitgeteld. Letterlijk.

IMG_8529

 

 

Plog: dinsdag 25 februari 2014

Een plog? Jawel, een picture log, oftewel: mijn dag in foto’s. Niet alles staat erop, want ik vergeet nog wel eens van een foto te nemen, maar het geeft je wel een goed idee. Ik zag het voor het eerst bij Lilith, en vond dat eigenlijk wel zo’n klein beetje de max.

Het begon trouwens al goed: het opstaanritueel en zo, dat is voor mij pure zombiemodus. Geen pasgewassen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om foto’s te nemen. Misschien maar goed ook.

De kinderen waren al met Bart de deur uit, toen ik rustig kon ontbijten, en aan de eerste foto dacht.

IMG_0820

Stipt om acht uur stond de aannemer hier met iemand van de ramen, om naar de specificaties van het verrotte, en dus te vernieuwen ronde raam te kijken.

IMG_0821

Mijn spullen stonden wel al netjes klaar: handtas, boekentas, eten voor ’s middags, en het onvermijdelijke hoedje.

IMG_0822

Een kwartier later zat ik in de auto, tussen het randstedelijke Wondelgem en Mariakerke.

IMG_0823

Tijdens het lesgeven nam ik uiteraard geen foto’s, maar het tweede lesuur had ik studietoezicht bij een aantal doodbrave eerstejaartjes, en kon ik rustig verbeteren (en een foto nemen).

IMG_0824

Na een uur lesgeven had ik alweer een springuur, waarbij ik deze keer in de leraarszaal zat te verbeteren.

IMG_0825

Soep voor zestig cent: altijd welkom!

IMG_0826

Omdat ik ’s middags toezicht heb en dus amper een kwartiertje om te eten, probeer ik om kwart voor twaalf al te eten: net iets rustiger. De lasagne kon ik opwarmen in de bijkeuken.

IMG_0827

Dan lesgeven, nog even in de klas blijven om nog wat te verbeteren, en dan op naar mijn toezicht, achteraan aan de ingang van de fietsen. In het passeren even een OMG-moment gehad toen ik het kleur van de nieuwe meisjestoiletten zag:

IMG_0828

En dan een half uur staan koekeloeren achteraan, en elke leerling om zijn pasje vragen. Al een chance dat het niet meer regende.

IMG_0829

IMG_0830

Lesgeven, en dan een uurtje tussen, vooraleer ik met de Cultuurcel naar Brussel moest vertrekken. Niet de moeite om naar huis te gaan, wel nog net genoeg tijd om naar het Kruidvat te gaan om pampers voor Merel

IMG_0831

en even een koffietje te slurpen bij een vriendin die daar quasi naast woont, en al ettelijke weken in ziekteverlof is. Meteen er dan maar een selfie van gemaakt:

IMG_0832

Net op tijd terug aan de kerk om te parkeren en de bus op te gaan naar Brussel. We vertrekken lekker vroeg om alle files te vermijden, want de voorstelling van de Carmina Burana is pas om acht uur in de Bozar.  Ik zit naast de chauffeur omdat ik zo snel wagenziek ben, en zelfs met de twee Touristils voel ik me niet optimaal. Maar ik kan gelukkig wel een inleiding geven op de Carmina Burana.

IMG_0833

We komen aan aan het Warandepark, en gelukkig regent het niet meer. Het is vijf uur, en er is dus nog tijd genoeg voor een flinke wandeling. In het passeren trek ik snel een van de mooiste gebouwen van Brussel.

IMG_0836

Het weer ziet er nochtans niet veelbelovend uit.

IMG_0837

De trappen van de Kunstberg af, en meteen een foto van de hele groep. De Cultuurcel van het Koninklijk Atheneum Mariakerke mag trots zijn!

cultuurcel

We wandelen verder, voorbij het Manneke Pis, waar ik zowat de slechtste selfie ooit neem.

IMG_0839

Gelukkig is er een leerlinge die een véél betere neemt:

1961424_703494726369530_49309649_n

We komen voorbij de Grote Markt

IMG_0840

en laten op de Grasmarkt de leerlingen vrij. Met de leraars reppen we ons door de galerijen, om aan de andere kant in een quiche- en pastahuis iets te eten. Ik krijg een heerlijke scampischotel met gember, koriander en verschillende soorten pasta.

IMG_0841

De sfeer aan de tafel is ronduit gemoedelijk

IMG_0842

en ik deel zelfs een stuk taart met de eega van een collega (sorry, kon het rijmen niet laten). Om te onthouden, overigens: brooddeegbodem, abrikozenmoes, slagroom, massa’s witte chocoladeschilfers.

IMG_0843

We komen in de gietende regen terug op de Grasmarkt. Ik ben blij dat ik een hoedje op heb, sommige leerlingen waren zelfs inventiever.

IMG_0844

Samen stappen we naar de Bozar, en verzamelen binnen om de tickets uit te delen.

IMG_0845

Iets later zitten we allemaal vrolijk op het balkon, voor 6,5 euro. Dik in orde.

IMG_0847

Het orkest van Anima Eterna komt stemmen.

IMG_0849

We krijgen een fantastische uitvoering te zien: het Collegium Vocale is in grote doen, Van Immerseel doet dat schitterend, en de solisten, wel… Laat me het erop houden dat het een van de allerbeste uitvoeringen is die ik al gezien heb. Het applaus mag er dan ook wezen, en hier en daar wordt het zelfs een staande ovatie.

IMG_0850

Ik heb het geluk dat ik terug mee naar Mariakerke kan met de auto, waarin ik toch net iets minder snel misselijk word dan in de bus. We moeten er wel nog een avondwandeling voor maken, maar het regent niet en het gezelschap is zeer aangenaam, ik vind het dus niet erg. Brussels by night heeft zijn mooie kanten.

IMG_0851

We lopen op een bepaald moment zelfs door een bizar kunstwerk dat geluid maakt.

IMG_0852

Het is vrij laat als ik terug in mijn eigen auto zit:

IMG_0856

Tien minuten later sta ik thuis, steek ik de vuile borden in de afwasmachine, laat de was draaien, en plof in de zetel onder een dekentje. Met een zakje lekkers. Poeh.

IMG_0858

 

Planetarium

Als ge les geeft, geraakt ge al eens op plaatsen waar ge anders nooit naartoe zou gaan. Zoals het Planetarium.

In het kader van de lessen aardrijkskunde bevond ik me plots deze namiddag in het gezelschap van een tachtigtal zeventienjarigen en drie collega’s in Brussel, onder het Atomium. Blijkbaar hebben wij één van de grootste planetaria van Europa, met een supermoderne uitrusting van acht camera’s. Het imposante vroegere projectortoestel staat er nog, is negentig jaar oud, en is het enige in zijn soort dat nog werkt, overigens.

De huidige projectoren worden uiteraard computergestuurd, en gaven me een deskundige uitleg (enfin, dat was eigenlijk de lesgever, maar bon) over lengte- en breedtegraden, azimut, draaiing van de aarde, zons- en maansverduisteringen, aswenteling, plaatsbepaling zowel op aarde als in de ruimte, sterrenbeelden, horoscopen en waarom die per definitie onjuist zijn, lichtjaren en supernova’s. En nog wel zo’n paar dingen.

Eigenlijk was het ferm interessant. Alleen jammer dat je de neiging hebt om, achterovergezakt in het donker, met de 360° projecties op de koepel, in slaap te vallen. Echtig waar.

Maar verder? Als de kinderen wat groter zijn, ga ik eens met hen tot daar, zeker weten. Machtig wijs, zo’n gigantische koepel waarop je kan projecteren.