We hadden elkaar al niet meer gezien sinds augustus, toen we samen in Oostende zaten. Maar het was er gewoon niet van gekomen, en een eerdere afspraak hadden we moeten afzeggen wegens dinges.
Gelukkig belden we wel af en toe, maar toch: het is altijd leuker om elkaar in het echt te zien. En dus zaten we vanmiddag bij Boris en Maurice, een paar huizen van haar huis vandaan.
Het was er goed, zoals altijd, maar ik had niet zo veel honger, zodat ik enkel een voorgerecht nam, en Gwen de lunch, maar met gedeeld voorgerecht. Dat hadden ze trouwens zelf voorgesteld, zo flexibel zijn ze wel.
Dat voorgerechtje was iets met rode biet en echt wel lekker, en mijn gerecht was een tartaar met een soort paddenstoelen en gepofte tarwe. Bijzonder lekker, en effectief meer dan voldoende voor mij. Ook dessert hoefde niet, maar een cappuccino kon wel nog, vonden we.
Hoe aangenaam zitten het daar ook was, we trokken toch nog voor een theetje naar haar huis, en ook om hun nieuwe katje te zien, Caspertje. Zalig beestje, en een typische dondersteen van een kitten.
Ik bleef nog gezellig kletsen, en dat deed deugd, want eigenlijk was er weer heel veel gebeurd sinds de vakantie.
En toen moest zij nog naar de bakker en liep ik mee, haalde een broodje, en liep over het Campo Santo terug naar de auto.
Ik had een heerlijke middag, met lekker eten en vooral zeer aangenaam gezelschap. Perfecte vakantiedag!
