Spelen in het zand en picknicken met de eenden…

Vandaag heb ik de hele dag gespendeerd aan het opstellen van een vervangprogramma voor morgen. Oorspronkelijk waren alle uitstappen geannuleerd, maar intussen is het wat minder streng geworden, en gaat de andere helft van de vijfdes naar Den Haag. Wij hadden gepland om naar Brussel te gaan, maar dat is nog een brug te ver, begrijpelijk. Deze morgen om negen uur hebben we gebrainstormd met de collega’s, en is uiteindelijk Rijsel uit de bus gekomen. Dat was vandaag gepland maar uiteraard ook geschrapt. Alleen moesten we wel een bus vinden voor morgen, en iets om te doen, want de gidsen die voor vandaag besteld waren, kunnen natuurlijk morgen niet zomaar. Enfin, een collega had nog een Franstalige zoektocht liggen, die heb ik dan aangepast, ben langs school gereden om te kopiëren (terwijl Kobe naar de notenleer was en Merel en Wolf aan het steppen waren in de gangen) en tegen half zes lag alles netjes kant en klaar. Oef!

Maar ik wilde u nog een paar foto’s en een verhaal meegeven van de voorbije weken. Toen waren ze blijkbaar vers zand aan het verdelen over de Blaarmeerse stranden, en Merel vond het prachtig! Ze mag dan een roze meisje-meisje zijn, er zit toch veel van de Rombautse kwajongen in haar ook, gelukkig. En na verloop van tijd veel zand in haar laarzen, dat ook. Maar ze amuseerde zich te pletter. Ze vindt het trouwens fantastisch om zelf foto’s te nemen.

Vorige week was het zand intussen al allemaal geëffend, maar waren er wel enthousiaste eenden, die met wat aanmoediging de kleine stukjes brood gewoon uit mijn handen kwamen pakken.

De eerste picknicks van 2016

Eigenlijk was het er dit jaar nog niet van gekomen om te picknicken met Merel terwijl de jongens trainen. Ha ja, Kobe is lange tijd meegereden met Sebastiaan en Tije omdat Wolf toch niet mocht trainen. Verschillende keren was het ook gewoonweg rotweer, en dan zien we dat uiteraard ook niet zitten.

Maar vandaag waren Merel en ik opnieuw buiten te vinden, genietend van een boterhammetje, elkaars gezelschap en de zonsondergang. En wat doet ne mens dan? Gekke selfies trekken natuurlijk!

Uiteraard liepen we rond en trokken we ook andere foto’s. En kreeg Merel de slappe lach toen ze van de glijbaan ging en haar poep helemaal nat was. Ik moest er per se een foto van trekken…

Woensdag had ik ook al een toertje rond het water van de Blaarmeersen gedaan, zonder Merel, gewoon omdat ik het zo hard nodig had om eens in alle stilte uit te waaien. Ik zag het langzaam donker worden, en genoot.

Eerste picknick van het jaar

Ja, het was koud, en ja, het was donker, maar het was vooral superleuk! Tegen de kou hadden we ons ingepakt, en het donker, daar lagen we niet echt wakker van, er is genoeg verlichting op de Blaarmeersen.

Kobe was vrolijk aan het trainen, en Wolf mag dat nog steeds niet, maar ging mee op zijn step, omdat hij vreesde dat de wandeling ook niet zo excellent ging zijn voor zijn voet. Merel vond het zalig: niet alleen mama, maar ook nog Wolf om mee te spelen, onnozel te doen en boterhammetjes te eten.

Fijne dag

Deze middag ben ik nog eens gaan eten met mijn twee beste vriendinnen uit het middelbaar. 32 jaar kennen we elkaar nu al, da’s eigenlijk best lang. En dus werd er weer over en weer getetterd als vanouds, over een heerlijke, uitgebreide croque in de Brazza. Dik in orde. We liepen nog mee met Kim tot aan haar huis, en daarna wandelde ik met Nathalie terug tot aan het station, omdat ik de nieuwe omgeving daar wel een beetje wilde verkennen, en ik zin had in een wandelingetje. Juist ja: we waaiden bijna weg, en toen begon het plots te gieten. Tot zover de wandeling, ik zag geen steek meer.

IMG_1453

En vanavond ben ik voor het eerst in lang nog eens gaan picknicken met Merel, terwijl de jongens aan het trainen waren. Echt koud is het niet, en intussen was het gelukkig ook weer droog. Ik had er aan gedacht om zowel een zaklamp als mijn fototoestel mee te nemen, en dat gaf wel een leuk resultaat.