Wijze woorden van mijn lief op zijn verjaardag
Google Photo
Bart en ik hebben onze Google Photos gedeeld met elkaar, waardoor we altijd elkaars foto’s kunnen zien en ik die ook hier probleemloos kan gebruiken. Ik hoef dan ook niet altijd een foto van iets te nemen wanneer hij dat al gedaan heeft.
Ik vermoed dat hij af en toe zijn wenkbrauwen optrekt bij wat hij ziet passeren. Ik doe dat in elk geval wel, want we weten vaak niet van elkaar waar we professioneel zitten, en dan zie ik prachtige zonsondergangen passeren, rare webbureaus, gigantische files en algemeen rare dingen.
Zoals ook onderstaande, en ik moest daarmee lachen. Toch wijs wat ge tegenwoordig met AI kunt doen, toch?
365 – 06 augustus 2025 – ergens in de Finse Golf
Vaderdag
Het wordt eigenlijk niet genoeg gezegd wat een prachtige vader Bart wel is. Hij doet niet liever dan ons vertroetelen en kookt dan ook vrijwel elke dag vers voor ons, en voor de andere dagen zorgt hij dat er wel iets klaar staat. Op zondag maakt hij ontbijt met afgebakken koffiekoeken en zachtgekookte eitjes, ’s middags voorziet hij zelfs een voorgerechtje, en ’s avonds maakt hij met het overgebleven brood van de week croques monsieur.
Hij doet ook alle boodschappen voor het huishouden, zodat ik niet al te veel hoef te sleuren.
Maar vooral: hij is de aanwezige rots in de branding hier in ons huisgezin, de stille kracht.
Vandaag maakten wij dus ontbijt, al doet Bart eigenlijk niet aan ontbijten. Maar er waren dus ook cadeautjes: een nieuwe baardtrimmer, en een leuk – maar kleiner dan verwacht – bloempotje met ingebouwd bijenhotel. Benieuwd of dat lukt!
En ’s middags gingen we, zoals elke zondag, mijn vader ophalen. Een echt cadeautje had ik niet voor hem, ik zou niet weten wat, maar er was dus wel een gezellige maaltijd, en speciaal voor hem maakte ik verse ijscrème met fruitsla. Aan de slagroom had ik helaas niet gedacht…
Maar ik vermoed dat hij dit ook wel leuk vond. En mijn eigenlijke cadeau voor hem is dus elke zondag: Bart kookt voor hem en er is de huiselijke sfeer, al gebeurt het meestal wel dat hij quasi alleen zit, want de kinderen zitten boven of zijn op zwier.
In elk geval: gelukkige vaderdag, allebei!
Ik ben getrouwd met een goeroe
Ik ben niet alleen heel vaak trots op mijn kinderen, ik ben dat ook op mijn man, al zeg ik dat misschien niet zo vaak.
Maar hij heeft toch maar vanaf nul een bedrijf uit de grond gestampt dat op een bepaald moment meer dan 100 man personeel telde, heeft dat bedrijf dan verkocht, heeft een gigantisch kantoorgebouw gekocht en verhuurt dat, en heeft nu een nieuw bedrijf I Know A Guy (m/v/x), ofte IKAG, en is daarmee blijkbaar de koppelaar tussen agencies en bedrijven. Maar ook nog steeds de steun en toevlucht van veel eigenaars van agencies die met vragen en problemen zitten. Dat hij de agencywereld een beetje kent, is dan ook een understatement.
Maar ik moest toch ook lachen toen ik de volgende aankondiging zag voor een VIP-tafel bij een boksgala. Altijd fijn als uw wederhelft zo wordt aangekondigd, toch?
Barts tatoeage
Wolf stuurde me onlangs een berichtje met de vraag of ik een foto had van Barts tatoeage. Blijkbaar was dat aan bod gekomen in een gesprek. Ik dacht dat er iets van hier op het blog stond, maar blijkbaar dus niet, Wolf had er ook al gezocht.
Nochtans is het een impressionant gegeven, en dan heb ik het niet over de kleine wolvenkop die hij laten zetten heeft op zijn rechter bicep na Wolfs geboorte in 2012. Nee, ik heb het over zijn half sleeve die hij enkele jaren geleden, in 2019, laten zetten heeft door een Russisch kunstenaar. Ik ben er wel fan van, ja, en in het midden staat het logo van zijn bedrijf. Het maakt niet uit dat dat nu verkocht is, het was en is zijn levenswerk en het blijft een mooi logo. En de hele tattoo is ook echt knap, jammer dat die meestal onder zijn kleren verborgen zit.
366 – 20 november 2024 – ze komen
Marrakech
Deze morgen heb ik Bart naar de trein gebracht: hij gaat voor een viertal dagen naar Marrakech, op een marketingretraite. Jawel, zo heet het ding. Er zijn lezingen en voordrachten, workshops en gesprekken, maar blijkbaar dus ook ochtendyoga en dergelijke dingen. En rondlopen in de souks en genieten, denk ik dan. En ook iets met eten in de woestijn…
Hij zal daar in elk geval beter weer hebben dan hier: de eerste foto’s zijn alvast veelbelovend, van zwembaden en zo. Al zou het me sterk verwonderen dat hij zelf ook in dat zwembad gaat plonsen.
En toen zat Bart in Amsterdam
Op zich is het niet zo vreemd dat Bart niet thuis is: hij is al richting Singapore gegaan, IJsland, Dubai… Maar dat was telkens een reis door een andere organisatie, zoals VOKA of zoiets.
Deze keer heeft hij het zelf georganiseerd, met alle stress vandien. Hij heeft gelukkig een prima reisbureau gevonden dat alleen maar dit soort zakenreizen op poten zet, en in de paasvakantie waren we zelf al eens gaan scouten wat er nu interessant zou zijn en wat niet. Maar het blijft een feit dat je met alle mogelijke mensen moet samenwerken – het programma zat eivol, van het ene communicatiebureau naar het andere – en dat er allerlei onvoorziene dingen kunnen gebeuren natuurlijk.
Ja, het loopt eigenlijk wel goed met IKAG (I know a guy, and often it’s a girl) zijn nieuwe bedrijf. Hij zet evenementen op poten, maar legt vooral de juiste link tussen bedrijven en bureau’s. Zijn dagen zijn stevig gevuld en hij is doodmoe als hij thuis komt, maar zijn ogen blinken.
En dus zit hij nu met een aantal ondernemers in Amsterdam, en ik zie de foto’s passeren in zijn Instagram maar vooral ook op onze gedeelde Google Foto’s, en ik weet: dit is wat hij wil doen, dit is wat hij graag doet, dit is waar hij goed in is. En ik ben trots op mijn lief.








