Mediacoach

Ik ben zo content als een katjen, en eigenlijk ook wel nog geen klein beetje “preus”.

Laat mij uitleggen. Ik doe dus al een paar jaar de website van de school en daarnaast ook de Facebook en de Instagrampagina. Ik schrijf de folders, de flyers en de boodschappen van algemeen nut. Externe communicatie, quoi.

Nu had onze directie wel iets speciaals te melden voor de STRAPdag (stappen en trappen, geen auto’s). We doen daar al elk jaar aan mee, maar nu ging onze nieuwe fietsenvloot ook voor het eerst gebruikt worden. Directie vroeg me dus om een persbericht op te stellen en dat door te sturen links en rechts.

Vorige zondag heb ik dat ook gedaan, heb ik ook AVS aangeschreven met de boodschap dat dit eigenlijk wel visueel attractief ging zijn – leerlingen van het middelbaar + 50 identieke fietsen + een park – en of ze niet kwamen filmen. Idem naar het VRT nieuws en het… Hé tiens, da’s waar ook, ik ken de hoofdredacteur van het VTM nieuws. Iets voor elven die avond stuurde ik Nicholas een messenger berichtje, en ik kreeg zowaar nog meteen antwoord ook. Hij ging niks beloven, alles hing van het nieuws van de dag af, maar hij zou het wel op de planning zetten. En jawel, toen ik donderdag tijdens Merels fluitles in ’t stad liep, werd ik gecontacteerd door een van de redactieleden: dat er de volgende morgen iets voor achten een journalist ging staan met een cameraman om te filmen voor het nieuws.

Effectief, Wim Naert stond bij ons rond achten, kwam filmen, luisterde naar het verhaal achter de fietsen, en stuurde de gegevens ook nog eens door naar een reporter van HLN, want die hebben daar een link mee. In de voormiddag stuurde ik ook nog een persbericht uit met foto’s, waarop ik prompt gebeld werd door HLN en er meteen een berichtje op de website stond.

Het leverde een hoop gegniffel in de leraarskamer op – “Mediacoach? LOL!” – maar dat is effectief mijn nieuwe titel én ik was nog geen beetje trots. Niet elke mediacoach haalt met succes het VTM nieuws naar school, toch? En haalt de krant? Missie geslaagd, zou ik zo zeggen.

Het filmpje van VTM:

En het hele “officiële” verslag van de Strapdag staat uiteraard op de schoolwebsite, en wel hier. Of wat had u gedacht?

Voor mijn oud-leerlingen…

Elk jaar opnieuw sta ik met verwonderde blik te kijken naar onze leerlingen die afzwaaien.  Prachtige jongvolwassenen, de ene al wat volwassener dan de andere, die met een grote glimlach onze school de rug toekeren.

Ik weet dat ze nog vaak aan ons terug zullen denken en ons zelfs nog zullen missen, maar voor hen is het een deur die ze achter zich dichttrekken.

Wij, de leraars, wij kijken van op onze stoeltjes toe, wij glimlachen en zien dat het goed is. We denken terug aan die kleintjes die zes – voor sommigen zeven – jaar geleden hier aarzelend en verlegen binnenkwamen en zich onzeker een weg moesten zoeken doorheen het gebouw en het schoolleven.

En nu, nu blaken ze allemaal van zelfvertrouwen, zien ze er stralend uit, en voelen ze zich als een vis in het water.

Over een paar maanden zullen ze aarzelend, ietwat verlegen en vooral onzeker zich opnieuw een weg moeten zoeken door een nieuw gebouw, een nieuw schoolleven. Maar wat zijn ze veranderd die afgelopen zes jaar! Wat een bagage hebben ze meegekregen, wat een andere manier om in het leven te staan!

Wij, wij blijven achter. Dat is wat we doen. We krijgen hen binnen, we vormen hen, leren hen leven, en geven hen door, terug de wijde wereld in. En elke keer weer doet dat een beetje pijn. Geloof me, vraag het aan elke leraar, en die zal dat bevestigen. Want we zien hen graag. Elk op zijn eigen manier. Wanneer je hen dan moet afgeven, dan doet dat iets met je.  Elk jaar opnieuw is dat een afscheid.

Maar we laten hen met alle liefde, met heel ons hart weer los. Vergeten doen we niet, en dat is niet erg. Want we weten dat het goed komt, met die jonge gasten.

Het ga jullie goed, lieverds. En denk nog eens aan ons, wil je?

Eindejaarsshenanigans

Elk jaar verloopt de laatste maandag van het schooljaar zowat hetzelfde: eerst een lange dag deliberaties, koffie drinken, wachten en discussiëren.
Om 13.00 uur kregen de zesdes hun attestering, en aansluitend zette ik de zesdes die gaan spelen op onze proclamatie, nog eens aan het oefenen.

Daarna nog meer deliberaties, en dan de voetbalmatchen van de zesdes tegen de leraars, zoals elk jaar. Onze heren slagen er precies niet meer in te winnen, de laatste jaren, maar ze worden er natuurlijk ook niet jonger op. Verslag daarvan met massa’s foto’s vindt u hier, uiteraard.

En daarna was er, zoals altijd, de barbecue. Ook die was andermaal zalig: gewoon buiten in de binnentuin, met alle tachtig leerlingen geslaagd: de sfeer zat er gigantisch goed in! Om een of andere reden ben ik deze keer wél tussen de leerkrachten verzeild, terwijl ik meestal tussen de leerlingen zit. Goh, oud worden zeker?

En als afsluiter ben ik rond middernacht in alle rust en stilte naar huis gefietst, doorheen de onverlichte Lange Velden, en ik heb er zelfs mijn eigen licht uitgedaan: fietsen in het donker is en blijft zalig. Echt.

Lokaal

Ik heb iets met lokalen opfleuren. Ooit heb ik het gedaan in Gentbrugge en de Ottogracht, deels omdat ik dacht dat ik daar ging blijven, deels uit energie-overschot en blind enthousiasme.
In de voorbije 15 jaar had ik een van nature aangenaam lokaal in Mariakerke dat weinig opfleuren behoefde, vond ik. Maar sinds vorig jaar hebben ze me in een schoendoos gestoken, zowat het droevigste lokaal van de hele school.

Tsja.

Ik wilde eigenlijk vorig jaar al alles aanpakken, maar toen gebeurde de rug en lag alles stil. En dit jaar was eigenlijk gewoon hectisch, geen idee hoe het komt. Soit, vandaag heb ik dus afgesproken met een paar leerlingen om te komen afschuren, afwassen en primen. Ik deed gewoon een oproep naar mijn eigen leerlingen, zo’n tachtig stuks, en ik dacht dat er zo’n vijftal zouden op reageren. Ja gij. Vier eerstes, vier tweedes en zeven vijfdes tekenden present! Het ging nogal ne gang zeg! Echt goed is het niet gedaan, ik had dat ook niet verwacht, maar wat gedaan is,  is toch gedaan. En hun enthousiasme was zalig.

In augustus komt er een werkdag op school, en ik hoop dat er dan een definitieve laag verf op komt, zodat ik zelf kan beginnen aanpakken qua versiering en tekeningen.