Geplaatst op

Taartverrassing

Bart had alle kleren van Nelly meegebracht naar hier: het is zonde om dat weg te gooien, er zitten mooie dingen tussen. Ikzelf heb er een jasje uitgehaald, enkele sjaals en een slaapkleed of twee. Merel heeft er twee truitjes – Xandres, nota bene – en enkele T-shirts tussen gevonden. Ik had al een zak met kleedjes meegenomen voor Peggy, die er ook enkele de moeite waard vond, ook Ann had er al eens door gekeken en enkele dingen uit gehaald, en ik had ook Asse, mijn kuisvrouw, er eens in laten snuisteren. Zij had er onder andere twee jassen uit gehaald, een aantal broeken en rokken en nog wel wat. Soit, ik blij dus dat ik er mensen plezier mee kon doen.

En toen belde gisteren in de late namiddag plots Asse: of ik thuis was? Euh, ja? Goed, zei ze, dan kom ik af. Huh? Iets later – ze woont maar enkele straten verderop – stond ze hier dus voor de deur met een geniale zelfgemaakte taart. Als bedanking voor de kleren, zei ze. Ik stamelde dat dat helemaal nergens voor nodig was geweest, dat ik die kleren toch ging wegdoen en dat ik er dan liever iemand een plezier mee deed.

Tarara, zei Asse, ze wilde me er graag voor bedanken en ze bakte al eens graag. Nu, bij mij valt dat al niet meer onder gewoon ‘bakken’, dat is al zo net iets meer. Net iets veel meer. Oordeel gewoon zelf:

Een rijkelijk chocoladegebak met zeer royale crème, uitbundig versierd. Goh ja, zei Asse, dat was eigenlijk nog niks speciaals, waarop ze me een resem andere taarten toonde die ze ooit al gemaakt had. Bon, ik weet nu wel waar ik moet zijn als ik een taart wil.

Geplaatst op

Kuisvrouwgedoe

Midden december was Asse, onze kuisvrouw sinds anderhalf jaar, rustig aan het opruimen, toen Wolf en ik – we zaten toevallig allebei nog boven – gestommel hoorden en een bonk. Ik riep even of alles oké was, en Asse antwoordde “Jaja!”.  Ook Wolf kreeg hetzelfde antwoord. Maar toen ik even later beneden kwam, zat Asse bijzonder sip te kijken op een stoel. Blijkbaar was ze van de laatste traptrede geschoten en had ze haar voet stevig omgeslagen. En jawel, toen ik even inspecteerde – als er iets is waarvan ik iets afweet, is het wel verstuikte enkels – begon de voet zelfs al te zwellen. Toch stond ze er nog op om zelf de emmers en zo weg te zetten: het ging allemaal wel gaan. Maar ze beloofde toch om naar de dokter te gaan, en doorgaans is ze koppig in dat soort dingen.

Ja hoor: toen ik later informeerde, moest ze nog richting medische beeldvorming, en de dag daarna kreeg ik bericht dat ze een zwaar verstuikte voet had én haar arm had gebroken, en nu dus in een gips zat. Serieus… Ik hoop maar dat alles zo snel mogelijk goed komt, want ze heeft zelf ook kleine kinderen en zo kan ze niet met de auto rijden…

Bon, Hélan stelde me gelukkig wel vervanging voor, en in de vakantie viel dat nog goed mee: Abigail en Esther kwamen schoonmaken en ik was in de buurt om eventuele uitleg te geven. En toen kwam maandag om half één ene Neli. Op zich bijzonder blij dat er iemand kan komen want ik kan absoluut zelf niet kuisen, mijn rug staat dat niet toe, maar… Ik moest lesgeven tot 12.05 uur en Wolf had examen om één uur. Ik ben dus naar huis gespurt om haar op te vangen, maar ze was al begonnen, want Wolf was er nog. Ze is namelijk de vaste kuisvrouw van kennissen van ons een halve straat verder en stond hier eigenlijk al vijf over twaalf. Ze had aangebeld, maar Wolf had haar niet gehoord, en toen hij tegen kwart over twaalf beneden kwam, zag hij haar zitten in de tuin. In de vrieskou.

Soit, hij had haar dus in gang gezet en het was een bijzonder fijne dame, maar het geeft me wel stress, ja. Elke keer is er dus een nieuw iemand, moet ik uitleggen en moet ik er vooral voor zorgen dat er iemand thuis is om ze binnen te laten. Ik heb Neli vandaag ook alleen moeten laten: Bart en ik moesten werken, Kobe en Merel zaten op school en Wolf had examen. Tsja.

Ik hoop dat Asse snel terug is: ze heeft ook haar eigen ideeën, maar vooral: ze kent ons huis door en door, ziet wat er moet gedaan worden, kent mijn prioriteiten en doet gewoon prima haar werk. En ik hoop ook dat ze mij niet de schuld geeft van dat stomme ongeval. Meh.

Geplaatst op

Familiefeest

Er lijkt hier maar geen einde te komen aan al dat feesten.

Neem nu vandaag: we hadden ons eigenlijk in twee moeten splitsen. Aan de ene kant was er de reünie van de familie van mijn moeder: we doen al sinds een paar jaar een familiebrunch ter nagedachtenis van mijn grootvader. Mijn oma van negentig is er, haar zes kinderen met hun kinderen en kleinkinderen, en iedereen doet iets, van dessert maken tot brood meebrengen tot de zaal klaarzetten. We zijn met meer dan veertig, en het is altijd een gezellige boel. Het is eigenlijk ook de enige keer in een jaar dat ik mijn familie nog eens zie, want die grote hoop, dat geraakt in geen enkele living meer binnen.

Aan de andere kant was er het jubileum van Barts nonkel die veertig jaar getrouwd is, en zijn vrouw die vijfenzestig werd. Wij zijn dus naar Asse getrokken, naar restaurant De Pauw.

Ik moet zeggen: het eten was zeer lekker, alleen een beetje traag: het hoofdgerecht was er tegen vier uur, het dessert was verorberd om half zes. Blijkbaar was de groep nogal groot voor het keukenteam.

Bij het aperitief kregen we al een aantal zeer geapprecieerde hapjes, toen volgde een soepje.

Daarna kwam het eerste voorgerecht:

depauw1

Krokante sliptongetjes met rivierkreeften en hopscheuten.
Zuringsaus van balsamico azijn en Japanse raap ‘Chioggia’

Een tweede voorgerecht:

depauw2

Victoriabaarsfilet met hopscheuten, sausje met Witte van Hoegaarden

Het hoofdgerecht:

depauw3

Filet van lam ‘Peeter’s Farm’
Knapgroentjes, scheutjes en kampernoelies, Gratin Dauphinois

depauw4

Pannenkoek gevuld met chocolade banketbakkersroom
Zandtaartje gevuld met melkchocoladeschuim

En daarna volgde bij de koffie nog een gans bord met massa’s verschillende snoeperijen, waar ik ook weer niet afgebleven ben.

Het was lekker. Oh ja. En nee, ik heb ’s avonds niet meer gegeten :-p