Merel moet voor haar lessen Dramalab verschillende toneelvoorstellingen bijwonen. Die worden geregeld door haar leraar, wij moeten enkel betalen. Maar zij fietst niet graag ’s avonds in het donker, en ik zie ook al graag eens een toneelstuk. Resultaat: met haar goedkeuren heb ik me ook telkens een ticket aangeschaft voor de respectieve voorstellingen, zodat ik haar telkens ook gewoon kan brengen. Want ja, als zo’n stuk een goed uur duurt, is het vaak niet de moeite om haar te brengen, naar huis te rijden en quasi onmiddellijk weer aan te zetten om haar opnieuw op te halen.
Vorige week stonden we daarom beide – maar niet samen, zij stond bij haar vriendinnen en ik ging haar daar niet bij storen – aan Campo – het Nieuwpoorttheater – in Gent voor de première van A huff and a puff (and I blow your house in) van gezelschap Three is a crowd.
Ik had op voorhand hoegenaamd niks opgezocht en wilde me laten verrassen. Wel, dat laatste is gelukt. Het stuk is compleet woordeloos en behoorlijk, euh, dadaïstisch, zou ik het zelfs durven noemen.
Ja, het refereert aan De Drie Biggetjes, zoals je in het begin kan zien doordat op een klein tv-scherm de tekenfilmpjes van Disney spelen. En dan wordt het vreemd. En vreemder. En ook wel hilarisch, want bij momenten heb ik zitten gniffelen, en de hele zaal met mij. En zelfs zitten schateren, want het werd ook compleet absurd. Drie personages vullen het hele podium, en dat mag je letterlijk nemen, want na verloop van tijd werd het een heus slagveld van stro, panelen en klei. De materialen van de drie huisjes van de biggetjes, weet u wel.
Het is een bijzonder fysieke voorstelling, en chapeau voor de drie acteurs, want het kan geen makkelijke klus zijn. Vond ik het goed? Goh, ik heb het iets meer voor teksttheater, maar ik vond het zeker niet slecht, en ik heb me vooral goed geamuseerd. En laat dat nu de bedoeling zijn, toch?