Merels contente gezichtje toen ze een onverwacht pakketje kreeg van Disney: een turnzakje, een brooddoos en een fietsbel van Prinsesje Sofia, en dan nog een wandklok van Mickey Mouse en een set potloodjes. Nog eens bedankt, Endimi!
Imkeren
Mijn vader heeft jarenlang bijen gehouden. In onze tuin, in de bossen, bij een bevriend fruitkweker… Als kind gaf ik dan ook vaak op de vraag: “Hoeveel huisdieren heb jij?” het antwoord “80.002”. De laatste twee onze hond en kat dus.
Ik heb nog kasten gekuist en nieuwe raampjes voorzien van ijzerdraad en dan met stroom opgewarmd om er de wastafels op te smelten. Mijn pa maakte namelijk zijn bijenkasten zelf, vandaar. Ik heb nog suiker staan roeren in warm water, zodat ze smolt tot een mooi suikerwater, en dan voederbakken op de kasten gezet. Ha ja, als je de bijen hun eten in de vorm van honing afneemt, dan moet je ze iets in de plaats geven, natuurlijk.
Ik heb nog bijenramen uit de kast genomen, met een veer alle bijen er afgeveegd tot ze weer in de kast vielen – werksters vallen niet aan, tenzij je hen echt platknijpt -, alle honingraten van hun dekseltje ontdaan, het raam in de slinger gezet, en me een halve lamme arm gedraaid aan de zwengel, zodat de honing in dikke droppels naar beneden zakte langs de kanten van het inoxen vat.
Ik heb nog enthousiast als achtjarige of zo rook staan blazen in de kast, tot alle verdedigers groggy op een of andere tak “No woman no cry” zaten te zoemen. En dan maar ramen uit de kast nemen, tot je de koningin zag kruipen. En dan geïntrigeerd kijken hoe mijn pa met een minipincetje een schildje van twee millimeter doorsnee op dat beest haar rug plakte.
Ik heb vooral ook nog, toen we door de brandweer waren opgeroepen om een bijenzwerm uit een boom te halen, met een bang hartje en een clichébijenkorf omgekeerd in de armen onder de boom gestaan, tot mijn vader die zwerm gewoon naar beneden trok en in de korf liet vallen. Of, nog beter: een warme, zoemende bal bijen in mijn blote handen gehad, en die dan zachtjes naar beneden geduwd, tot hij losliet en in de korf in mijn vaders handen viel. Dat gevoel ga ik mijn leven lang niet meer vergeten.
Mijn vader imkert niet meer.
Het onderhoud vraagt veel werk, en er zijn gigantisch veel ziekten waar de beestjes aan bezwijken. Het werd hem te veel, en dus stonden de kasten en al het materiaal werkloos te verstoffen.
Tot een vriend van mij op Facebook iets zette over beginnen imkeren, en ik hem het gerief aanbood. Mijn vader ging akkoord, maar enkel in bruikleen. Wie weet wil hij zelf ooit nog herbeginnen… Enfin, gisteren stond Tim vanuit Limburg hier, en doken we samen de spinnenwebben in: twee kasten, de slinger en een hoop extra materiaal, ideaal voor een beginner. Hij ging het opzij zetten om het in de loop van volgende week schoon te maken, maar daarnet hoorde ik dat hij het toch niet had kunnen laten, en dat hij deze avond nog alles heeft schoongeborsteld, tot en met een verschot in zijn rug.
Ik hoop dat het lukt, Tim. Ik kijk ernaar uit dat iemand weer met passie voor die beestjes gaat zorgen, en het immense gevoel van voldoening leert kennen als je eerste potje honing uit het kraantje van de slinger loopt.
Succes!
365 – 28 april 2014 – wasplank
Dat het een gemak is, zo’n plank om was op te vouwen, vlak naast je machine ^^
Passie
Terwijl ik vandaag de gordijnen voor Wolfs kamer aan het maken ben – gisteren in Ledeberg prachtige blauwe gabardinestof gevonden – geniet ik nog na van gisterenavond.
Na heel veel geplan en gedoe is het namelijk eindelijk weer eens gelukt: het jaarlijkse Griekjes-etentje. Eentje woont momenteel in Noorwegen, en eentje had een optreden met zijn nieuwe Ska-punkband en was alles aan het klaarzetten, maar de rest tekende present.
En het valt me telkens weer op hoeveel zelfvertrouwen ze uitstralen. Mooie verhalen over “moodcourts” waarbij er gepleit (en gefeest) werd, of stages in Namibië die worden voorbereid; studeren in Zweden, surfvakanties zonder surfen, de ‘nerd’ van de hoop die nu stage geschiedenis doet bij ons op school en dat bijzonder goed doet, dat soort dingen.
Ik genoot.
Als leraar laat je je leerlingen los wanneer ze achttien zijn. Dankzij Facebook hou ik de laatste jaren meer contact met hen dan vroeger het geval was, en zie ik wat ze doen, wat ze bereiken, waar ze van dromen. Maar je bent geen leraar zonder passie, en die passie houdt ook in dat je meeleeft met je leerlingen, ook al zien zij dat niet altijd in.
Ze zijn weg van onder mijn vleugels, die kleine jonkies nog zonder pluimen die ze waren toen ze de school binnenrolden. En ik zie welke vlucht ze nemen, en hoe ze vol vertrouwen door de lucht scheren. Hiervoor ben je dus leraar: ze voorbereiden voor het leven dat ze zullen leiden. En geloof me, dat heeft totaal niks met leerstof te maken, en al zeker niet met Latijn.
Vlieg maar. Wij kijken toe.
365 – 27 april 2014 – hemelsblauw
Rugbytoernooi voor Wolf
Kobe was op scoutsweekend, dus ik kon zonder zorgen mee met Wolf naar Tervuren, voor een toernooi bij British School Brussels, ofte BSB.
Vorig jaar werden ze nog genadeloos afgedroogd door de beter spelende BSB, deze keer hielden ze manmoedig stand, en zag ik een paar knappe staaltjes van samenspel en techniek. Goed gespeeld, jongens, een verdiende 2-2!
Helaas hadden ze er niet op gerekend dat, door het wegvallen van een andere ploeg, ze onmiddellijk een tweede matchke moesten spelen, en toen zakte het niveau als een pudding in elkaar. Jammer!
Maar ze hebben in elk gevallen gigantisch veel progressie gemaakt, en ze spelen goed, ook al hebben ze de drie volgende matchen verloren.
365 – 26 april 2014 – hamsterplat
In de Aveve hebben Merel, Wolf en ik ons kriek gelachen met de arme hamster die achter zijn waterbakje kroop om zich veilig te voelen. Vanuit de andere kant was het namelijk een behoorlijk grappig zicht.
Kringloop
Wat doe je als je zoontje van zes op scoutsweekend gaat met als thema ‘Circus’? Ha ja, nog snel op de valreep iets proberen vinden van kleren dat daarbij past.
Maar het is nu niet precies carnaval of halloween, dus circuskostuums lagen nu niet dik gezaaid. En eigenlijk wilde ik er ook niet teveel geld aan uitgeven: het is gewoon eenmalig voor de scouts, en de kans dat het het weekend niet eens overleeft, is nogal groot ook.
En wat doet ne mens dan? Juist, hij schuimt de kringwinkels af! Eerst die van Mariakerke, maar echt veel hadden ze er niet (behalve dan een ongelofelijk wijze rok voor mezelf van 5 euro, en een schattig rokje voor Merel van drie euro). Ik ben dan maar naar die van de Brugse Poort gereden, waar ik nog nooit geweest was. Fijne winkel, en behoorlijk groot! Ik heb er effectief een los broekje gevonden dat perfect als clownsbroek kan dienen, en dan ook nog een kettinkje dat ideaal is als basis voor mijn zelf te maken ketting. Score!
Ik ben dan maar rustig in het Pierkespark gaan zitten, en heb er voor vier euro de max van een ‘sandwich’ gegeten: een groot stuk stokbrood met sla en tomaten en twee merguezeworsten tussen. De volgende keer drink ik er een koffie bij Trafiek, maar daar had ik nu geen tijd meer voor.
Ik was van plan het broekje thuis aan te vullen met een paar bretellen, maar die zijn ergens in de verbouwing zoek geraakt, vrees ik. Maar gelukkig was er nog de narrenkap met belletjes, en Kobe vond het allemaal in orde.
Meer moet dat niet zijn voor deze mama: een tevreden zoontje dat blijgezind op weekend vertrekt. Amuseer je, Kobe!
365 – 25 april 2014 – Pierkespark
Quiche met kalkoen en prei, en weinig calorieën
Eigenlijk is het een variante van het recept dat ik hier heb gepost, en dat was op zijn beurt dan weer een variante op een Weight Watchers-recept uit Stap voor Stap Gezond Koken.
Het originele had naar mijn goesting niet genoeg groenten, en ik ben ook verzot op bladerdeeg, dus heb ik het aangepast. Het is nog steeds lang zo vet niet als een echte quiche, en het blijft een magere maaltijd, maar wel zeer lekker.
Wat heb je nodig? (4 personen)
– een rol bladerdeeg (niet met boter)
– 1/2 kippenbouillonblokje
– 420 gr kalkoen (of kip, naargelang waar je zin in hebt)
– 2 ajuinen
– rozemarijn, liefst vers, maar die had ik niet
– 2 eieren
– een dikke steel of twee prei
– 75 ml ongezoete gecondenseerde melk
– 2 eetlepels room (5% vet)
– zout en peper
(- optioneel: geraspte kaas)
– quichevorm (in mjin geval een stenen ronde taartvorm, ideaal want je kan er in snijden)
– oven op 200°C
Hoe doe je het?
– Los het bouillonblokje op in een steelpan met een halve liter water. Snij de kalkoenfilet in repen, en gooi hem samen met de gesnipperde ajuin, de gesneden en goed gewassen prei en de rozemarijn in de bouillon. Laat ongeveer een kwartier koken.
– Laat uitlekken en afkoelen, en trek het vlees uit elkaar. Leg de bladerdeeg in de vorm, en leg de kalkoen met de ajuin, prei en rozemarijn er bovenop. Eventueel kan je nog wat champignons toevoegen, als je het te weinig vindt.
– Klop de eieren los met de melk en de room, voeg peper en zout toe. Giet over de kalkoen. Bestrooi eventueel met de kaas en zet een twintigtal minuutjes in de voorverwarmde oven.
Serveer met een flinke portie groen.