Geplaatst op

Garageperikelen

Het verbeteren geraakte vandaag weer geen meter vooruit: ik ben afgeleid door elke hond met een hoedje op.

Enfin, tegen de namiddag moest ik met de auto in de garage zijn: onderhoud voor keuring, en eindelijk die afgebroken spiegel eens laten repareren. En ginder valt er niet veel te doen behalve dan verbeteren, dus ik had mijn werk mee. En nee, ik ging NIET een fiets vragen om intussen in ’t stad te gaan.

Dat het leven aan de durvers is, werd nog maar eens bewezen. Het was – eindelijk – stralend weer, en ik zat binnen in een neonverlichte garage te koekeloeren, tussen de geur van nieuwe auto en slechte koffie. Ik ben dus maar gaan vragen of er niet toevallig een plekje was waar ik buiten kon zitten, bijvoorbeeld waar het personeel ’s middags zit. De dame aan de balie schudde haar hoofd: “Nee, jammer genoeg niet”.

Twee minuten later – ik ben net geïnstalleerd met rode pen, examens en slechte koffie – komt er een van de mannen op me toegelopen: waar ik wilde zitten? Hij ging dan wel het tafeltje buiten zetten. Ik schoot in de lach, maar accepteerde dankbaar, en dus werd er voor mij buiten op de parking – oergezellig, maar gelukkig dus wel buiten – een tafeltje gezet, met stoel en alles erop en eraan. Ik heb er zitten bakken, dat ook. Maar ik heb er ook de nieuwste versie van de Mustang zien leveren, en man, wat een pracht van een auto!

IMG_1796

Het verdict van de garage was helaas minder rooskleurig: koplamp vervangen, de nodige filters vervangen, spiegel vervangen, de voorbanden vervangen, helaas ook de uitlaat vervangen… Ze hadden niet alle stukken binnen en ik moet volgende week nog terugkomen, maar het zal vooral een dure lol worden: wellicht rond de 1300 euro. Slik. Nog een chance dat ik op ’t gemak buiten zat vandaag…

Geplaatst op

Belgian Girl Geeks: gamestorming

Eindelijk nog eens een girl geek evenement in de buurt! Want, ik geef het toe: het onderwerp mag nog zo interessant zijn, ik rij niet even heen en weer naar Genk of Hasselt. Maar Deinze, dat zag ik wel zitten, en dus reed ik fluks naar de prachtige locatie van Point Virgule in een industrieterrein alginds. Point Virgule, dat is een merk van upscale kookgerief, vooral veel in blank hout en bamboe. Ik kende het merk al, omdat ik in 2009 een bakvorm van hen opgestuurd had gekregen, en daar immens tevreden over was.

Ik was dus wel al enigszins nieuwsgierig naar hen, maar vooral eigenlijk naar wat Annelies De Meyere (@endimi) en haar companen van Co-Learning te vertellen hadden. Annelies ken ik al jaren, en reken ik tot mijn verre vriendinnen of betere kennissen. Ik was eigenlijk wel al curieus naar wat ze precies deed, sinds ze haar vorige job opgezegd heeft en zelfstandige is geworden. En dat blijkt dus onder andere Innovation Games® en Gamestorming technieken te zijn. We hebben een aantal van deze technieken in groepjes uitgeprobeerd, concreet toegepast op het merk van Point Virgule, zodat ook zij er iets aan hadden: “How to improve customer acquisition and retention through digital channels?”. Ik moet toegeven: ik heb er echt wel iets uit geleerd, en ik zou het vooral willen aanraden aan de verschillende directies uit de scholengroep, want het leert je echt wel beter en vooral gerichter vergaderen en brainstormen. Annelies heeft het samengevat hier op het BEGG blog.

Maar beginnen deden we met een stevige portie raw food, iets wat ik compleet over het hoofd gezien had, waardoor ik thuis al de nodige boterhammen naar binnen had gespeeld. De wraps heb ik dus links laten liggen, maar van de lichtjes fantastische salade – ook voor het oog – ben ik zelfs nog gaan bijhalen. Serieus, maat, die Julie kan er echt wel wat van, en op voorhand leek het idee van raw food me nochtans niks.

En toen moest de taart nog komen: veganistisch, glutenvrij, suikervrij, en desondanks jammer dat er geen tweede stuk kwam!

IMG_1792

Met heel veel dank aan organisator Kel, en ook aan de leveranciers van de goodie bag:

IMG_5162

Vooral de snijplank van Point Virgule is een voltreffer ^^.

Geplaatst op

Taartdag

De traditie van de taartdag is ook dit jaar in ere gebleven, zo blijkt. Ik geef het toe: het is niet elke week gelukt, en ik had er eigenlijk zelf ook niks mee te maken, maar ik vond het wel fijn, zowel in de zesdes als in de vijfdes. Het heeft toch wel iets…

Ik ben ook vaak vergeten een fotootje te nemen, maar bij deze krijgt u ze alsnog. De laatste ‘samenvatting’ was van vorig semester, u krijgt nog de baksels van dit semester van me.

Geplaatst op

Confituur

Zaterdag liep ik op de markt met Kobe, en namen we behoorlijk wat aardbeien en kersen mee, met het idee: ik zie nog wel wat ik ermee doe, maar ze zien er wreed goed uit, en desnoods wordt het confituur. Ha ja, want ons ma haar “platte-omaatjesconfituur ” was legendarisch lekker (en ook altijd veel te slap), maar is dus helaas ook verleden tijd. Ik voorzag dus al de nodige pec om ze in te dikken.

Gisteren waren de kinderen zich op een bepaald moment aan het vervelen, en toen ik vroeg om aardbeien te snijden, zeiden ze alle drie volmondig ja. Op een ‘ik-en-een-gij’ waren de aardbeien gesneden en stond de confituur te pruttelen. En zocht ik krampachtig naar confituurpotten waarvan ik zeker was dat ik ze nog had, maar die ik dus aan geen kanten vond. Ik heb er uiteindelijk nog een paar opgeduikeld, en vandaag ben ik er zelfs nog gaan kopen. Want ja, die aardbeienconfituur gisteren was een schot in de roos, en dus heb ik vandaag ook de kersen in de potten gedraaid.

Geplaatst op

Van schaken en camerae obscurae

Eigenlijk heb ik nooit leren schaken. Ik ken vaag de spelregels, maar daar houdt het ook compleet mee op. Dammen, dat heb ik wel vaak gedaan als kind, maar da’s ook al minstens dertig jaar geleden.

Mijn pa daarentegen was vroeger een verwoed schaker, en was er ook niet echt slecht in, voor zover ik hoor. Wolf speelt zeer graag gezelschapsspelletjes, en dus leek het me ideaal dat ons pa Wolf zou leren schaken. Ik heb ooit vroeger nog zijn prachtige set meegetsjoept van thuis, blijkbaar met Romeinen en Galliërs, maar een bord had ik hier niet. Enfin, ik dacht van wel, maar het bleek een dambord te zijn.

Geen nood: the internet to the rescue! Ik zocht en vond een printbaar schaakbord, plakte het boeltje aan elkaar, en opgelost. Of nee, toch niet helemaal, want de stukken waren net te groot voor het uitgeprinte bord. Gelukkig had ik nog een ander set schaakstukken staan, simpele glazen stukken die mijn broer ooit ging weggooien wegens bijhorend bord kapot.

Ons pa bleef dus eten, en probeerde eerst nog de zelfgemaakte camera obscura uit.

Daarna nestelde hij zich met Wolf in de tuin, leerde hem (en en passant ook Kobe) de basis van het schaakspel, en ondertussen was er een fantastische fruitsla die Wolf in de voormiddag had gesneden, met versgedraaid ijs dat we net zelf hadden gemaakt.

Win win, noem ik dan zoiets.