Middelmatige maandag
Als ge de avond voordien naar series (Mr. Robot: sterke aanrader!) zit te kijken tot half drie, en de kinderen u niet wakker maken, dan kan het wel eens dat ge slaapt tot half elf, ja. En tegen dat ge dan ontbeten hebt en zo, schiet er niet veel meer over van de voormiddag. Tsja. En dan schrijft ge maar een brief naar uw oudste zoon op kamp en gaat ge die met uw dochter posten, dat soort dingen.
Verder schilderen buiten riskeerde ik me niet: er was te veel kans op regen, het had ook effectief even gedruppeld. Achteraf gezien zou er geen enkel probleem geweest zijn, maar bon.
Iets wat ook gigantisch nodig was, en waarvoor het nu wel het ideale weer was – weinig zon, niet te warm – was het onkruid wieden aan onze haag, en daar schors strooien in de hoop dat dat het onkruid wat afremt. Het kruid stond hier en daar letterlijk een meter hoog, helaas, ik denk dat de hele buurt er schande van sprak.
Enfin, een goeie namiddag later, waarin de kinderen intussen het huis opruimden, stofzuigden en vlaai maakten, zag het er al helemaal anders uit, gelukkig maar. Mijn rug protesteerde niet eens, tot mijn grote verbazing, en het feit dat het zo veel resultaat geeft, was voldoende om verder te doen.
Allez, mijn schoonmoeder zal content zijn.
366 – 01 augustus 2016 – plasticine
Zalige zondag
De voormiddag was er eentje van “alles kan, niks moet”. Er waren uiteraard versgebakken croissants, maar we sliepen lang, er was met moeite was te doen, en Bart ging koken. Heerlijk rustig, en dus wat bloggen, wat lummelen, de puzzel afwerken, dat soort onzin.
Ons pa kwam tegen half ̩̩n Рhij had zitten wachten bij de telefoon en uiteindelijk rond twaalf uur toch zelf gebeld of hij mocht komen Рen er waren alweer hapjes, dan zalm met gevulde pasta en spinazie, voor de heren een kaasbordje, en dan in de namiddag nog taart. Alweer een waar feestmaal, dus. We aten binnen, maar gingen daarna naar buiten, in de stralende zon.
We begonnen uiteindelijk, terwijl ons pa een middagdutje deed en ik nog even naar de Brico was geweest, een heel fijn spel te spelen: Warhammer Quest. Een bordspel, maar volgens het principe van Dungeons and Dragons, en dus eigenlijk een vorm van roleplay. Vroeger – en dan spreek ik van 20 jaar geleden – hebben we dat gigantisch veel gespeeld, maar ik was het compleet vergeten. Tot ik dus vandaag een kast op ons slaapkamer uitkuiste, en achter de lakens een ganse stapel spelletjes vond, zoals onze oude Risk, Twister, Trivial Pursuit, dat soort dingen. En dus ook Warhammer Quest. Bart had snel even de regels doorgenomen, en we speelden het met ons drie, terwijl Kobe laaiend enthousiast was.
Maar een ganse dag spelen, dat zou te veel van het goede zijn. Ik maakte yoghurt, en ik zette vooral een eerste laagje primer op de betonplaten buiten. Nog niet eens allemaal, twee stuks maar, maar het is een begin. We gaan er ooit nog geraken, als het nog eens een paar dagen droog blijft.
En daarna? Daarna speelden we nog een spelletje Warhammer Quest, tot ongelofelijke blijdschap van Kobe. Hij vond het alleen doodjammer dat Wolf er niet bij was, en ik begrijp hem. Ik denk dat Wolf het de max zou vinden.
366 – 31 juli 2016 – hibiscus
Zwemmige, maar niet zo zonnige zaterdag
Ik was alweer van plan om die platen achteraan te schilderen, en alweer stak het weer er een stokje voor. Tsja.
Het werd een voormiddag van lummelen, en de pyjamakast uitkuisen. De tabouleh van gisteren was meer dan voldoende voor vandaag, we bakten er enkel een paar worstjes bij, en dat was dat.
Merel hield in de namiddag nog een ‘fotoshoot’ met Kobe, en ook Bart moest eraan geloven:
Maar tegen vier uur stonden we aan het zwembad van Ertvelde: dat hadden de kinderen gevraagd. Jammer genoeg is het kleine glijbaantje verdwenen, en is er dus niet veel te doen ginder: enkel een klein aflopend zwembad, zonder extra’s, en een groot baantjeszwembad dat ook een pak kouder is. Mja. Gelukkig hadden we zelf wat speelgoed mee, en neemt Merel het zwemmen heel ernstig nu: ze durft probleemloos onder water zwemmen, maar kan helaas nog niet boven water blijven :-p Al heeft ze vandaag wel leren drijven, toch voor een paar seconden al. ’t Is een begin…
Enfin, we kwamen thuis, en er moest nog dringend gepuzzeld worden, vond Kobe. Oh, en een potjesschuif uitgekuist, dat ook. Pff. Project 2016 going strong!
366 – 30 juli 2016 – verse bloemen, zomaar van mijn schat!
Typische vakantievrijdag
Het is niet alsof het vandaag echt mooi weer was, en dus bleven we voornamelijk binnen, de kinderen en ik.
Er werd geslapen, ontbeten, en toen vond Kobe dat het tijd was dat we een van die nieuwgekochte puzzels uithaalden. Maar aangezien hij vaak snel interesse verliest, wilde ik hem gerust een handje helpen. Ik sorteerde alle randjes eruit, en hij puzzelde die samen. En toen… Tsja, toen lag er dus een half afgewerkte puzzel op mijn tafel, en daar kan ik niet afblijven. Tegen ’s avonds lag er dus een afgewerkte puzzel klaar ^^ En Kobe wilde die per se fotograferen.
Tussendoor had ik ook al een nieuw werkje moeten opzetten op het weefgetouw: een eenvoudig groen sjaaltje voor Elandje ^^
En verder? Verder ruimde ik nog de grote kast in onze slaapkamer op, met lakens, pyjama’s en blijkbaar ook spelletjes. Mijn vreugde was groot toen ik daar niet alleen onze oude Risk, Twister en Trivial Pursuit terugvond, maar ook Warhammer Quest! Man, dat spel heb ik uren gespeeld, en ik ben er zeker van dat ook Wolf dat de max gaat vinden.
En natuurlijk werd er geëindigd met een fietstochtje onder de intussen stralende ondergaande zon, om nog wat meer pokémon te vangen. Samen met mijn lief op de fiets, het heeft toch wel wat, ja.
366 – 29 juli 2016 – puzzel
Opruim
Niet alleen hier thuis ben ik druk bezig aan het opruimen, ook bij mijn pa mag ik daar stilaan eens aan beginnen. Niet dat ik het bruusk wil doen, de kleren en spullen van mijn ma opruimen, maar toch beetje bij beetje. Ik heb vandaag dus haar juwelen en oorbellen en zo meegenomen. Niks fancy, gewoon alle ringen en kettinkjes en zo die ze in de loop van de jaren verzameld had, en waarvan een groot deel door mij gegeven was, trouwens. Ik heb ook een keukenkast onder handen genomen en alle dingen die over datum waren, weggegooid, en alle andere dingen, zoals pakweg bouillonblokjes, meegenomen. Mijn pa is niet van plan ooit nog te koken, vandaar. Meteen heb ik ook al een eerste stapeltje kleren bekeken. Martine, de kuisvrouw sinds jaar en dag, gaat ook nog eens kijken of zij eventueel er iets van wil, en de rest gaat naar een goed doel. Tsja, wat moet ik er anders mee?
Mijn pa moeide er zich gelukkig niet mee, en daar ben ik blij om. En hijzelf lijkt ook wel wat opgelucht: hij heeft zelf geen idee hoe hij er zou moeten aan beginnen, en wat we ermee zouden moeten doen.
Ik had ook eten mee, en zelfs de overschot van de pokémoncake, en daar was hij bijzonder blij om.
In Roelands oude kamer heb ik trouwens ook iets teruggevonden waar ik het eerder deze week nog met Kobe over had: mijn oude kinderweefgetouw! Kobe en Merel hebben er nog wat aan verdergewerkt, maar de wol is compleet aan het vergaan, we zullen opnieuw moeten beginnen. Niet erg, dan vervelen ze zich tenminste weer niet.
