Montenegro 2

(van livejournal)

Ok, vervolg van de Montenegrijnse saga (toch handig, zo’n internetcafé op een half uurtje stappen van het hotel): we zijn dus de eerste dag al op stap gegaan richting de oude stad, rustigjes aan wegens nog steeds 30 graden of zo. We waren er eigenlijk voor we het goed en wel beseften, moet ik toegeven. We zijn even gaan rondlopen in de prachtige oude straatjes waar het Patershol nog een puntje aan kan zuigen, hebben iets gedronken op een pleintje, en zijn dan de nauwe, schitterend gerestaureerde stadswallen gaan verkennen. Daarna zagen we het niet meer zitten om nog te voet terug te keren (op van half vijf, weet je wel) en hebben maar het toeristentreintje terug naar het hotel genomen. Yep, zo toeristisch is het hier. Lekker gegeten, kort wandelingetje op het equivalent van de Blankenbergse dijk, en dan gaan slapen. Heel erg goede bedden, btw.

Vrij lang geslapen ’s morgens, en dan naar het zwembad. Om een ligzetel te bemachtigen moet je ten laatste om 6 uur opstaan, heb ik vandaag gehoord. Bende zotten ! Bart en ik hebben vooral gelezen in de schaduw, ik heb een eind in het zwembad gespeeld met een groep uit Deinze, daarna gegeten en een lange siësta gehouden. Rond een uur of vijf opnieuw naar de stad gegaan, ijsje gegeten, internetcafé opgezocht, auto proberen huren (maar alles was uitverkocht) en dergelijke onzin meer. Laat gegeten, gezellig glaasje gedronken aan de rand van het zwembad (het is hier donker om 9 uur) en daarna alweer gelezen.

Deze morgen zelfde scenario, opnieuw lange siesta met een DVDtje, en nu op weg om de citadel te bekijken. Gelukkig is alles lang open.

Uiteindelijk nog een auto gevonden, en morgen naar Dubrovnik.

Montenegro

(van livejournal)

Bij deze dus een berichtje vanuit een internetcafe aan het strand in Budva (Montenegro). Het is hier bloedheet (al valt het om zeven uur ’s avonds best mee – eigenlijk temperaturen zoals in Belgie) maar wel zeer fijn.

Gisteren dus om half vijf uit ons bed,met Jeroom naar de luchthaven, en netjes om tien over zeven opgestegen. Probleemloze vlucht, waarbij je continu alles kon zien: geen wolkje aan de lucht, de hele reis lang. Ongelofelijk zicht op de Alpen dus, maar ook de Dolomieten, Venetie en de Adriatische kust zijn het waard om tegen een vliegtuigraampje geplakt te zitten. Het meest imposante was de landing in Tivat: een heel klein luchthaventje met 1 startbaan aan de kust tussen de bergen. Het vliegtuig vloog laag over het water, om dan een scherpe bocht te nemen, echt over het water te scheren ( en de meeuwen op te schrikken) om uiteindelijk netjes te landen. Daar sloeg de hitte ons al tegemoet. Gelukkig wasde transferbus voorzien van een excellente airco, geen luxe in dit land.

Ons hotel is een mastodont aan de kust in de Montenegrijnse riviera, of noem het gerust het lokale Blankenberge. Onze kamer is comme il faut, met een schitterende airco, gelukkig. Al dagen niet zo goed geslapen als vannacht – of ligt dat misschien aan de sangria ?

Na aankomst eerst rustig iets gedronken – onze kamer was nog niet klaar – daarna gegeten en prompt in slaap gevallen. Rond een uur of vier een koffietje gedronken, en te voet afgedaald naar Budva: hopeloos toeristisch, maar dan vooral voor de locals. Overvolle strandjes, eettentjes en ijsjes en dergelijke overal, en een heel charmante oude stad. Amper een uurtje stappen van het hotel.

De rest is voor de volgende keer 🙂

Gentse Feesten

(van livejournal)

Er waren van die jaren dat ik echt tien dagen op de feesten zat. Jong, geen examens of werk (onderwijs, weet u wel), geen kroost om voor te zorgen, en vlakbij met de fiets.
Gemiddeld kwam ik dan per avond een man of veertig tegen die ik kende, dus aan vertier geen gebrek. Overdag sprak ik tegen de middag met vrienden af om nog wat uit te slapen en te picnicken op de Blaarmeersen. Tegen een uur of zes huiswaarts voor een douche, en dan naar de Feesten. Eerst een concert op Sint-Jacobs meevolgen op de eerste rij, of gans achteraan, dan wat rondhangen in Baudelo, even de kraampjes van de ambachtsmarkt aflopen op de Korenlei, een ijsje gaan halen, tussenin een paar jenevertjes achterover slaan, nog hier en daar blijven staan voor een optreden links en rechts, en afsluiten in alweer Baudelo met een goeie sigaar en wat gedans. Kan ook in omgekeerde volgorde. Een goeie fuif in de Cocteau kon er ook altijd bij, net zoals één of andere voorstelling zoals die van de Moereloere in ’t Museetse. De afsluiter van de feesten was – hoe kan het anders – het optreden van Raymond op Sint-Jacobs. Om één uur begonnen we ons een weg te banen door de massa naar de eerste rijen, waar we elk jaar steevast hetzelfde volk tegenkwamen. Was het in het begin van de nacht nog drummen, dan begon tegen een uur of vijf er wat meer plaats te komen om te dansen. Raymond bleef steevast in zijn nopjes, speelde covers van Prince en Elvis Costello, grapte met zijn band (goh wat had ik een boontje voor de kleine kalende bassist met zijn charmante lachje) en deed dapper door tot de opkomende zon in zijn ogen zat. Jawel, rond zeven uur. Als hij na een marathonsessie van zes uur er eindelijk de brui aan gaf, gingen we met zijn allen koeken halen bij de bakker in de Steendam. Zelden cremekoeken gegeten die zo smaakten. Daarna gingen we slapen op ons kot/appartement, en hervonden met moeite ons dagelijkse ritme.

De Gentse Feesten waren toen nog veel kleinschaliger. Gezelliger ook, vond ik, maar dat zal wel liggen aan het feit dat ik een nostalgische trut aan het worden ben. Sint-Jacobs en Vlasmarkt waren zowat het eindpunt van de feesten aan die kant. Geen Boomtown, geen Polé-Polé, de spiegeltent stond nog aan de achterkant van Sint-Jacobs, en in het Baudelo stond één exotisch eettentje, de grote tent van Drakkar, en was er een dansvloer voor den Bal Populaire. De Feesten zijn me te… anoniem geworden. De mensenmassa is vaak niet te overzien, en pleinen worden noodgedwongen afgesloten. Nooit meegemaakt dat ik niet wat lol kon gaan trappen op de Groentenmarkt bij La Cuenta of Bog Boy Frankie, of vrienden kon gaan zoeken in Klein Turkije aan de Platten of in de Duveltent. Geen idee waar ze nu allemaal rondhangen. Een beetje verspreid, denk ik, en altijd aan de andere kant van een dichte mensenmassa waar ik hoegenaamd in dit weer geen zin heb om me een weg door te banen. Ach ja…

Toch heb ik er dit jaar al van genoten. Bart was erin geslaagd via het geliefde Project vrijkaarten te krijgen voor Gili op de openingsavond. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik vond het al ongelofelijk fijn dat ik mijn noestwerkende echtgenoot meekreeg in het feestgewoel. Lang leve een kantoor in het centrum met bijhorende parkeerplaats, by the way.
Een vriendin opgetrommeld als babysit (lang leve fijne niet-feestende vrienden) en wij richting conservatorium. Ik was nog nooit in het zaaltje geweest, en was aangenaam verrast. De hitte binnenin was nog draaglijk, vond ik.

Gili zelf bleek een West-Vlaamse goochelaar/stand-up te zijn met een cynisch gevoel voor humor. Het feit dat er misschien een man of 60 in de zaal zat, ontlokte hem de opmerking dat het wellicht te warm was voor de gemiddelde Oost-Vlaming, maar drukte zijn enthousiasme niet. Als goochelaar is hij niks speciaals. Een vriend is een niet onverdienstelijke amateur, en sommige trucs doet hij zelfs een pak beter (zoals de vuurvliegjes). Wat deze voorstelling net dat ietsje meer geeft, is de commentaar die Gili geeft tussenin. Toegegeven, sommige moppen waren nogal flauw of hadden een baard die de gemiddelde Talibanstrijder zou doen verbleken van jaloezie, maar op andere momenten heb ik gewoon zitten schateren. Gili bezit een heerlijke dosis zelfrelativering, een franke tong en het talent bijzonder ad rem te reageren op sommige opmerkingen. Het meest amusant was nog het feit dat hij, voorzien van micro, zijn publieksassistenten van alles in de mond legde wat bijzonder goed overeen kwam met hun lichaamstaal, maar niks te maken had (mag ik hopen) met wat ze werkelijk aan het zeggen waren. Al bij al een aangename avond. Geen topamusement, maar het mocht er zeker zijn. Bedankt voor de kaarten, Gent Blogt !

Dinsdagavond had ik op het laatste moment mijn ma zover gekregen dat ze me vergezelde naar een voorstelling van vzw Deezillusie. Ik had Geert Willems (en zijn dochter) al lang beloofd eens naar een voorstelling te komen, en de titel intrigeerde me wel: Stand-up Erotica. De man in kwestie een beetje kennende, wist ik wel dat het vrij absurd ging zijn, en ik werd op mijn wenken bediend. Samen met Paul Ooghe en Sophie Dewispelaere heeft Willems een voorstelling in elkaar gestoken die het midden houdt tussen revue, stand-up en theater. Het feit dat de man lesgever is in oa. improvisatietechnieken voor de vzw Wisper is daar ook niet vreemd aan. Korte sketches worden aan elkaar gebreid met stand-up-achtige momenten, en als rode draad loopt het thema ‘erotiek’, al zouden sommigen het ‘seks’ noemen. Hoe kreeg je vroeger seksuele voorlichting, en hoe erbarmelijk gaat het er nu aan toe ? Hoe pak je het aan als homokoppel wanneer je adoptiedochtertje vragen begint te stellen ? Welke verleidingstechnieken werken, en wat is een zekere afknapper voor een vrouw ? En hoe begin je als ernstig koppel aan partnerruil ?
De spelers gaan er zo in op dat het zweet hen afdruipt, maar daar zal het bloedhete zaaltje aan de Spitaalpoortstraat (in de buurt van de Dampoort) ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Opnieuw geen topamusement, maar een enorm genietbare voorstelling waar je met een goed gevoel buitenkomt. Stand-up Erotica speelt nog tot het einde van de Feesten in het zaaltje van Wisper in de Spitaalpoortstraat, telkens om 20.00u. Misschien best toch reserveren, want het zaaltje zat stampvol.

Gentse Feesten

Er waren van die jaren dat ik echt tien dagen op de feesten zat. Jong, geen examens of werk (onderwijs, weet u wel), geen kroost om voor te zorgen, en vlakbij met de fiets.
Gemiddeld kwam ik dan per avond een man of veertig tegen die ik kende, dus aan vertier geen gebrek. Overdag sprak ik tegen de middag met vrienden af om nog wat uit te slapen en te picnicken op de Blaarmeersen. Tegen een uur of zes huiswaarts voor een douche, en dan naar de Feesten. Eerst een concert op Sint-Jacobs meevolgen op de eerste rij, of gans achteraan, dan wat rondhangen in Baudelo, even de kraampjes van de ambachtsmarkt aflopen op de Korenlei, een ijsje gaan halen, tussenin een paar jenevertjes achterover slaan, nog hier en daar blijven staan voor een optreden links en rechts, en afsluiten in alweer Baudelo met een goeie sigaar en wat gedans. Kan ook in omgekeerde volgorde. Een goeie fuif in de Cocteau kon er ook altijd bij, net zoals één of andere voorstelling zoals die van de Moereloere in ’t Museetse. De afsluiter van de feesten was – hoe kan het anders – het optreden van Raymond op Sint-Jacobs. Om één uur begonnen we ons een weg te banen door de massa naar de eerste rijen, waar we elk jaar steevast hetzelfde volk tegenkwamen. Was het in het begin van de nacht nog drummen, dan begon tegen een uur of vijf er wat meer plaats te komen om te dansen. Raymond bleef steevast in zijn nopjes, speelde covers van Prince en Elvis Costello, grapte met zijn band (goh wat had ik een boontje voor de kleine kalende bassist met zijn charmante lachje) en deed dapper door tot de opkomende zon in zijn ogen zat. Jawel, rond zeven uur. Als hij na een marathonsessie van zes uur er eindelijk de brui aan gaf, gingen we met zijn allen koeken halen bij de bakker in de Steendam. Zelden cremekoeken gegeten die zo smaakten. Daarna gingen we slapen op ons kot/appartement, en hervonden met moeite ons dagelijkse ritme.

De Gentse Feesten waren toen nog veel kleinschaliger. Gezelliger ook, vond ik, maar dat zal wel liggen aan het feit dat ik een nostalgische trut aan het worden ben. Sint-Jacobs en Vlasmarkt waren zowat het eindpunt van de feesten aan die kant. Geen Boomtown, geen Polé-Polé, de spiegeltent stond nog aan de achterkant van Sint-Jacobs, en in het Baudelo stond één exotisch eettentje, de grote tent van Drakkar, en was er een dansvloer voor den Bal Populaire. De Feesten zijn me te… anoniem geworden. De mensenmassa is vaak niet te overzien, en pleinen worden noodgedwongen afgesloten. Nooit meegemaakt dat ik niet wat lol kon gaan trappen op de Groentenmarkt bij La Cuenta of Bog Boy Frankie, of vrienden kon gaan zoeken in Klein Turkije aan de Platten of in de Duveltent. Geen idee waar ze nu allemaal rondhangen. Een beetje verspreid, denk ik, en altijd aan de andere kant van een dichte mensenmassa waar ik hoegenaamd in dit weer geen zin heb om me een weg door te banen. Ach ja…

Toch heb ik er dit jaar al van genoten. Bart was erin geslaagd via het geliefde Project vrijkaarten te krijgen voor Gili op de openingsavond. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik vond het al ongelofelijk fijn dat ik mijn noestwerkende echtgenoot meekreeg in het feestgewoel. Lang leve een kantoor in het centrum met bijhorende parkeerplaats, by the way.
Een vriendin opgetrommeld als babysit (lang leve fijne niet-feestende vrienden, btw) en wij richting conservatorium. Ik was nog nooit in het zaaltje geweest, en was aangenaam verrast. De hitte binnenin was nog draaglijk, vond ik.

Gili zelf bleek een West-Vlaamse goochelaar/stand-up te zijn met een cynisch gevoel voor humor. Het feit dat er misschien een man of 60 in de zaal zat, ontlokte hem de opmerking dat het wellicht te warm was voor de gemiddelde Oost-Vlaming, maar drukte zijn enthousiasme niet. Als goochelaar is hij niks speciaals. Een vriend van me is een niet onverdienstelijke amateur, en sommige trucs doet hij zelfs een pak beter (zoals de vuurvliegjes). Wat deze voorstelling net dat ietsje meer geeft, is de commentaar die Gili geeft tussenin. Toegegeven, sommige moppen waren nogal flauw of hadden een baard die de gemiddelde Talibanstrijder zou doen verbleken van jaloezie, maar op andere momenten heb ik gewoon zitten schateren. Gili bezit een heerlijke dosis zelfrelativering, een franke tong en het talent bijzonder ad rem te reageren op sommige opmerkingen. Het meest amusant was nog het feit dat hij, voorzien van micro, zijn publieksassistenten van alles in de mond legde wat bijzonder goed overeen kwam met hun lichaamstaal, maar niks te maken had (mag ik hopen) met wat ze werkelijk aan het zeggen waren. Al bij al een aangename avond. Geen topamusement, maar het mocht er zeker zijn. Bedankt voor de kaarten, Gent Blogt !

Dinsdagavond had ik op het laatste moment mijn ma zover gekregen dat ze me vergezelde naar een voorstelling van vzw Deezillusie. Ik had Geert Willems (en zijn dochter) al lang beloofd eens naar een voorstelling te komen, en de titel intrigeerde me wel: Stand-up Erotica. De man in kwestie een beetje kennende, wist ik wel dat het vrij absurd ging zijn, en ik werd op mijn wenken bediend. Samen met Paul Ooghe en Sophie Dewispelaere heeft Willems een voorstelling in elkaar gestoken die het midden houdt tussen revue, stand-up en theater. Het feit dat de man lesgever is in oa. improvisatietechnieken voor de vzw Wisper is daar ook niet vreemd aan. Korte sketches worden aan elkaar gebreid met stand-up-achtige momenten, en als rode draad loopt het thema ‘erotiek’, al zouden sommigen het ‘seks’ noemen. Hoe kreeg je vroeger seksuele voorlichting, en hoe erbarmelijk gaat het er nu aan toe ? Hoe pak je het aan als homokoppel wanneer je adoptiedochtertje vragen begint te stellen ? Welke verleidingstechnieken werken, en wat is een zekere afknapper voor een vrouw ? En hoe begin je als ernstig koppel aan partnerruil ?
De spelers gaan er zo in op dat het zweet hen afdruipt, maar daar zal het bloedhete zaaltje aan de Spitaalpoortstraat (in de buurt van de Dampoort) ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Opnieuw geen topamusement, maar een enorm genietbare voorstelling waar je met een goed gevoel buitenkomt. Stand-up Erotica speelt nog tot het einde van de Feesten in het zaaltje van Wisper in de Spitaalpoortstraat, telkens om 20.00u. Misschien best toch reserveren, want het zaaltje zat stampvol.

Ergernis oh ergernis !

Vorige week heb ik – zo dàcht ik althans – een reis geboekt voor ons tweetjes naar Kroatië. Ik was eerst al in het reisbureau langsgeweest, en daar zat alles naar Montenegro (mijn eerste goesting) en Kroatië vol. Fijn.

Dan maar op aanraden van ma naar Connections beginnen kijken op het net. Rustig iets uitgezocht, geboekt, info doorgegeven, Visakaart ingegeven, bevestigd, en dat was dat. Alleen, geen bevestiging per mail of zo. Hmm? Bizar.

Na een week nog steeds geen bevestiging, dus eventjes gebeld naar het betaalnummer van Connections. Geen boeking te bespeuren. ‘Bel even naar het hoofdkantoor, mevrouw’. Ook daar niks te bespeuren, bijna afgeblaft omdat ik twijfelde welk van mijn drie meest frequente emailadressen ik had gebruikt, en ellenlang aan het lijntje gehouden. Dan maar naar VISA gebeld (eerste wachttijd: 11 minuten, tweede poging 13 minuten, en dan maar opgegeven) om te proberen achterhalen of er geld van de rekening was gegaan. Gelukkig wist mijn lieve echtgenoot me te vertellen dat ik die info ook in online banking kon zien. Hah. Geen geld afgegaan.

Na drie pogingen om opnieuw het betaalnummer van Connections (waar je moet boeken) te bereiken (je geraakt wel binnen, krijgt stemcomputer aan de lijn, en moet dan wachten tot ze de bezettoon doorgeven :-p) had ik er genoeg van. Ik weet trouwens niet hoeveel die voormiddag telefoneren me gekost heeft, maar het zal genoeg zijn ! Ik heb dan maar alles geboekt in het kantoor van Connections in de Hoogpoort, waar ze bijzonder vriendelijk en efficiënt waren. Enne, het is wel degelijk Montenegro geworden, in een fijn (gigantisch) hotel met uitgebreide buffetten. Exact wat mijn overwerkte ventje wilde. Fijn toch ?

Solden

Vaak koop ik zo goed als niks in de solden. Deze keer heb ik me eigenlijk veel te veel laten verleiden door vanalles en nog wat, en heb dus een flinke pak geld uitgegeven. Ugh.

Voor Wolf ben ik in een uitverkopende kinderwinkel in Mariakerke gegaan, met een ongelofelijk mooi voordeel: 50%, en vanaf 5 stuks 80%. Ik heb dus een pak merkkledij mee voor weinig geld :
– Hemd van Jean Bourget dat 64 euro kostte
– donkerbruine jeans van zelfde merk, oorspronkelijk 52 €
– donkerblauw geribbeld coltruitje
– zwarte sweater met donkerblauwe streep
– wit snoezig dingetje voor dochtertje van nicht.
– ongelofelijk wijs badpak voor Wolf: yep een mannenbadpak (zal één dezer een foto op zijn site zetten) dat origineel 35 € kostte.

Heb 42 € betaald voor de 6 stuks. Ik blij.

Dinsdag ben ik dan nog in ’t stad verzeild om een nieuwe GSM aan te schaffen (fijn ding overigens) en maar meteen in nog een paar winkels binnen te gaan.
buit:
– twee donkergrijze Tshirts voor Bart
– grijze zwembroek voor diezelfde Bart
– twee linnen broeken voor mezelf: een grijze en een bruine
– kousjes voor Wolf.
Samen 48 €
– bruin paar open schoenen, echt mijn goesting. 60€

Heb ook nog een oranje netachtig lang overding gekocht in mijn favoriete boetiek. Yep, oranje. 32.5 €

Gisteren ben ik met mijn ventje in ’t stad gaan eten en ben onze reis naar Montenegro gaan regelen. Heb meteen een nieuwe handtas van 78€ meegebracht, een bordeaux truitje van Cora Kemperman (25€), en een fluogroen parasolletje voor morgen aan zee (8.75€). Kwestie van onszelf nog terug te vinden, nee ?

Goe gereden, zeggen ze bij ons. En nu is ’t genoeg geweest.

Weer bijzonder snugger bezig…

Ik zit hier dus te ‘typen’ met mijn rechterpoot in het verband.

Ik was de laatste reeks verbeteringen aan het doorworstelen boven, terwijl Bart hier beneden bezig was met Wolf. Een beetje voor twaalf uur kwamen ze me halen om te koken. Mijn allerliefste had al alles klaargezet, zodat ik enkel de feitelijke handelingen hoefde uit te voeren en de hoeveelheden bepalen. Hij had zelfs de ratatouille al op het vuur gezet om op te warmen, en, jawel, de plaat al aangezet. Ik had dat hoegenaamd niet verwacht omdat de rijst nog moest koken en het vlees nog moest bakken, dus ik schuif met een grote geste die pot opzij, en, ik denk uit pure gewoonte, voel even met mijn hand aan de kookplaat.

Lang leve snelle reflexen ! Had mijn hand een halve seconde langer blijven liggen, dan hing mijn vel nu nog aan de kookplaat. Ik ben dan maar een kwartier met mijn hand onder de koude kraan gaan zitten (en ondertussen de krant gelezen), een pijnstiller geslikt omdat het zelfs al onder het koude water pijn begon te doen en erger dus wel te verwachten viel, een dikke laag flammazine aangebracht, een stevig verband, en dan een coldpack op datzelfde handje.

Gelukkig werkt de pijnstiller ondertussen, dus de pijn is draaglijk. Nu nog verder gaan verbeteren, ugh. Goh, die vakantie mag écht wel beginnen komen !

Ochtendblues

Dit is niet meteen mijn favoriete soort ochtenden. Soms kan ik blij en welgemoed fluks uit mijn bed springen en staan zingen boven de lavabo. Vandaag echter…

Ik had al totaal geen zin om op te staan, omdat ik vreselijk slecht geslapen heb (kinderen, katten, toilet,…) Gelukkig heb ik een schat van een man die me dan zachtjes wakker kust, knuffelt en kriebelt tot ik wel wakker móet worden. Met een glimlach op mijn gezicht. En als kers op de taart doet hij dan de gordijnen open, omdat hij weet dat ik van licht hoe dan ook wakker word.

Grmbl. Als hij bovengekomen is met Wolfs fles melk, strompel ik slaapdronken naar de badkamer om mijn zoontje te begroeten. Die heeft blijkbaar een ochtendhumeur om U tegen te zeggen vandaag, want zelfs een knuffel wijst hij resoluut en huilend af. Hij wil nog slapen, en rolt zich in foetushouding op op zijn luierkussen in de badkamer. Zucht.
Aangezien ik echt wel op uur sta, en ook Bart zo snel mogelijk naar kantoor wil, zit er niks anders op dan een gevecht aan te gaan. Fijn hoor, ’s morgens vroeg een peuter willen aankleden die krijst, trappelt, huilt, slaat, wurmt… Datzelfde gevecht gaat verder hier in de keuken voor zijn schoenen en zijn pull. Alleen om samen met papa de hond eten te geven, kalmeert hij even. Als ik daarna suggereer een andere tuut te nemen, begint het brullen opnieuw, en zet papa hem gewoon in de auto. Een halfslachtig kusje later zijn mijn twee mannen weg.

Poeh. Als ik op mijn nuchtere maag koffie kon verdragen, dan wilde ik nu een koffie. Het zal een haastige douche worden, vrees ik, en een lange dag van deliberaties op school. Mét koffie.

Elke keer weer als ik klaprozen zie, word ik melancholisch…

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

– John McCrae

Raaaaaaahhhhhhhhhhhh !

Daarnet nog eens de fout begaan tegen mijn vader te zeggen dat ik nog veel werk had.

Want, in het onderwijs, daar werken ze niet meneer. Die doen niet anders dan klagen en met vakantie gaan, meneer. Die hebben allemaal een jobke na hun uren, want die hebben toch niks anders te doen, meneer. En als ze dan ne keer moeten werken gelijk nen normale mens, dan klagen ze steen en been, meneer. Want, ja meneer, in ’t onderwijs zijn ’t allemaal luiaards, meneer.

Waarom, WAAROM, godverdomme, zijn er dan leraars te weinig ? Omdat het zo schitterend betaalt ? Omdat je van in het begin werkzekerheid hebt ? Omdat je weken op voorhand weet of je op 1 september opnieuw mag beginnen ? Omdat je verlof kunt nemen om aan het ziekbed van je oma te zitten ? Of om getuige te zijn op het huwelijk van je beste vriendin op een vrijdag ?

Of misschien, heel misschien, omdat de pubers tegenwoordig zo dankbaar zijn om mee te werken ?

Of, wie weet, omdat ze ook moeten werken ? Ook op zaterdag en zondag ?

Nee meneer, die van ’t onderwijs kunnen niet werken meneer.

Waarom ik dan niet in het onderwijs sta meneer ? Euhhhh… Omdat ik dat toch niet zag zitten meneer.

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH !

/rant off