Geplaatst op

KDW Games

Dat Kobe een speciaal geval was, dat wist u al, als u hier al eventjes komt lezen. Tsja.

Hij heeft nu sinds een paar maanden een eigen Youtubekanaal, KDW Games, met als logo – hoe kan het ook anders – een eland.

Hij is begonnen met heel eenvoudig een paar spelletjes te bespreken, of tactieken en zo, maar is ook al bezig met zijn vrienden voor te stellen en dergelijke, zoals deze selfie op de rugby.

Nu heeft hij ook een filmpje opgenomen met zijn zusje, waarin ze sjabloontjes toont. Of, zoals ze het zelf noemt: sjabbeloontjes. Gewoon te schattig! Kobe kijkt heel vaak naar Youtubekanalen met tutorials, vooral dan over Minecraft, en heeft zijn grote helden, zoals Enzo Knoll. Hij kent het format dan ook door en door, compleet met intro, outro, spreken tot je publiek, dat soort dingen. Ook Merel kent dat blijkbaar, want ze is niet verlegen tegenover de camera.

Ik denk dat ik er vooral zal voor moeten zorgen dat hij zijn kanaal niet op een bepaald moment gewoon wist. Want dit, dit is zalig materiaal om hem later als puber mee te plagen. Zeg nu zelf… En wil je hem een plezier doen? Word dan abonnee op zijn kanaal: hij is daar mega trots op!

 

Geplaatst op

The Cure!

Vorig jaar heb ik het tofste metercadeau ooit gekregen, en dan nog wel van mijn oudste broer: een ticket voor The Cure in het Sportpaleis!

Ik ga eigenlijk nooit naar concerten, behalve dan The Cure. Hoe vaak ik hen gezien heb, weet ik intussen niet meer, maar ’t is toch al een behoorlijk aantal. En elke keer weer laat ik me volledig meeslepen door de muziek.

Ik had vandaag al behoorlijk wat rondgelopen in ’t stad – om eerlijk te zijn: ik was het concert uit het oog verloren – maar dit kon er echt nog wel bij, inclusief het lange aanschuiven in de file, en de goeie kilometer te voet gaan tot aan het Sportpaleis.

Jeroen had meer dan tijd genoeg, en zijn maat en diens vrouw die mee waren, zagen het ook allemaal nogal ruim. Tsja, het voorprogramma was tussen half acht en half negen, en dan ging The Cure zelf beginnen. Om kwart over acht vond ik het welletjes in het café tegenover het sportpaleis, waar Jeroen nog eentje ging bestellen. En jawel, terwijl we op ons gemakje nog aan de ingang stonden en Jeroen pizza wilde, hoorden we de eerste noten al: ze waren iets te vroeg begonnen!

Ik hou meestal niet echt van recensies, maar deze recensent uit de Gazet van Antwerpen zit er toch wel kloef op:

http://m.gva.be/cnt/dmf20161113_02568553/the-cure-maakt-van-rijpere-dames-weer-tienermeisjes

Ik heb genoten van ’t begin tot einde, meegezongen met de hits, me laten meevoeren op de walls of sound van de minder gekende nummers, me toch wel weer de bedenking gemaakt dat daar toch echt soms wel heel stevige gitaren in zitten, en met open mond staan kijken naar de lichtshow. En toen ook ‘Lullaby’ werd gespeeld, heb ik me een weg gebaand naar het gangpad, zodat ik ongestoord kon staan dansen. Jawel, zelfs met mijn been in de (pseudo)gips.

img_2214

img_2219

Het was heerlijk, en ik was duidelijk niet de enige die daar zo over dacht:

img_2218

Bedankt, broere, voor een fantastische avond!

Geplaatst op

Familiedagje in eigen stad

Wolf moest naar de Poel vandaag, maar om een of andere reden had ik hoegenaamd geen zin om rond te lopen vandaag. Enfin, nu toch nog niet. Ik snuisterde wat rond in de Avalon, kocht me een knap paar zilveren oorbellen, en ging koffie drinken en lezen in de Labath. Alwaar mijn oudste zoon me iets over elven vervoegde voor een stevige warme chocomelk, en waar zelfs de kaart af en toe een knipoog bevat.

Meteen daarna zetten we er stevig de pas in: de Sint-Michielsbrug over, langs het Sint-Baafsplein, verder langs het conservatorium, en dan naar de Reep. Om er te eindigen bij de Scaldissluis aan de Reep om daar een geocache weg te steken. Altijd een leuke bezigheid!

Zodra de missie volbracht was, repten we ons terug: we hadden namelijk om twaalf uur afgesproken met Bart en de kleintjes in het Lepelblad. Amper vijf minuten te laat konden we aanschuiven en genieten van een stevige maaltijd. Heerlijk, zo met het ganse gezin, en het voelt daar nog steeds als een beetje thuiskomen.

Daarna gingen we zelfs met het hele gezin op wandel, wat zelden gebeurt: Bart wou bijzonder graag eens naar de Cru, de delicatessenzaak van de Colruytgroep aan de Kouter. Man man, wat zag die er gelukkig uit zeg! Hij stond te glunderen en te keuren, en zou bijna de hele winkel hebben leeggekocht, mochten de prijzen niet navenant zijn. Omdat we hem in alle rust wouden laten genieten zonder op zijn zenuwen te werken, gingen wij alvast weer naar buiten, rustig op een bankje.

Bon, Bart en de kleintjes gingen huiswaarts, Wolf en ik wilden nog een andere cache wegsteken, onderhoud doen aan cache aan de Sint-Jorissluis, eindelijk dat scoutshemd voor Kobe halen, en een verse cache steken op de Gaardeniersbrug, want die was blijkbaar verdwenen.

Het cachegedeelte lukte wonderwel, maar de Hopper (scoutswinkel) was nog maar eens gesloten. Ha ja, wie maakt de brug nu niet, zeg? Zucht… Ook de cache in het Coyendanspark liet zich niet vinden, maar ik had wél een bijzonder fijne middag. Het voelde echt als vakantie!

 

Geplaatst op

Verjaardagsfeestje

Merels feestje was op haar verjaardag zelf, en ze vond het fantastisch! Uiteraard waren Lieze en Julie erbij, die mama’s had ik op voorhand gecontacteerd om zeker te zijn dat ze er konden zijn, want anders moest het feestje verzet worden. Geen nood dus, beide dametjes waren beschikbaar. Het olijke trio werd aangevuld met Milla en Ines, en dus liepen er vijf gillende meiden in ons huis rond.

Merel was door het dolle heen met haar cadeautjes. Van ons had ze ’s morgens haar pop gekregen, en bij de cadeautjes die ze nu kreeg, stond ze zowaar elke keer te springen. Letterlijk. Als in: “Mama, ik ga moeten stoppen met springen, want mijn voeten doen zeer.” Springen, dus.

En er was taart, natuurlijk. Merel lust geen chocolade en geen slagroom, maar wel mango en marsepein. En dus had ze dat ongeveer aan mama gevraagd, met de vermelding ‘prinsessentaart’. Begin er maar eens aan zeg! Maar bon, ik heb een biscuit gebakken, in lagen gesneden, bestreken met een mangocrème (gemixte mango met een beetje limoensap, vermengd met roomkaas, en daardoor stukjes mango), en dan volledig versierd met roze marsepein en eetbare versiering. Oh, en roze marsepeinen roosjes, die ik gekocht heb. Merel vond ze prachtig!

Daarna hadden de jongens een fantastisch spel in elkaar gestoken! Op voorhand hadden ze met strijkparels alle namen van de meisjes gemaakt, en die letters per twee in een zakje gestoken. Ze waren zogezegd hun naam kwijt, en moesten opdrachtjes uitvoeren om een hint te krijgen waar ze hun namen konden zoeken. Er was een stoelendans, een verkleedpartij, een tekenwedstrijd, een prinsessenquiz (die Wolf op PPT had gemaakt), een ballonnenspelletje, een geblinddoekt parcours, een spelletje dirigentje…

En toen waren er uiteraard ook nog pannenkoeken. Ah ja, zo hoort dat.

Ik was blij toen ze het huis uit waren en het weer stil werd, maar Merel vond het fantastisch! En meer moet dat niet zijn. Zelfs geen rugbytraining, daar waren we allemaal te moe voor.

Geplaatst op

Isotopenscanner

Mijn linkervoet doet al een serieus tijdje behoorlijk wat pijn, en eind oktober was ik dan ook naar de orthopedist geweest, die me prompt naar de scanner stuurde. Allez ja, dat prompte zat er bij mij zo niet in: ik had daar hoegenaamd geen zin in tijdens de vakantie.

Deze voormiddag kreeg ik dus een radioactieve stof ingespoten, volgde er een eerste voetscan, en kon ik gaan lesgeven. Enfin, dat was het ideale scenario, want ik moest daar om 9.45 uur zijn, en de hele procedure duurde de volle acht minuten.Waren ze op tijd geweest, dan had ik netjes om 10.10 uur kunnen lesgeven. Helaas, ik heb dik anderhalf uur zitten koekeloeren (aka. lezen), en was dus pas om 11.30 uur op school. Tsja. Intussen heb ik wel het Latijn van de radioloog van dienst opgefrist, en heb ik zijn medische termen allemaal netjes genoteerd. Na al die jaren kwam er blijkbaar wel wat sleet op zijn Latijnse benamingen van de verschillende botten, zo bleek. Toen hij doorhad dat ik Latiniste was, kwam hij een kwartiertje later effectief met een netjes uitgeprint lijstje om te vertalen, dat nu op het prikbord ginder hangt. Ik moest lachen…

Enfin, lesgegeven, en dan tegen drie uur opnieuw naar ginder voor een uitgebreide scan: zowel de voeten grondig, als een volledige lichaamsscan. Als je dan toch radioactief bent, doen ze meteen je hele skelet. Ik lag prinsheerlijk op een soortement van behandelingstafel, onder mijn warme gilet, met het geruis van de scanner op de achtergrond, twee keer een kwartiertje. De verpleegster dimt zelfs het licht, en ik ben effectief twee keer ingedommeld. Zalig.

Waar ik me meer zorgen over maak, is de uitspraak in de namiddag van diezelfde jonge radioloog: “Ik denk niet dat het een stressfractuur is, mevrouw, ik zie toch niks op de eerste scans. Ik zie wel tekenen van versleten gewrichten. Maar maak u geen zorgen, dat is perfect behandelbaar.” Gemakkelijker gezegd dan gedaan, vind ik. Enfin, we zien wel. Dat waren ook nog de eerste scans. Maar ik ben er toch niet helemaal gerust op. Versleten. Allez kom zeg!