Geocaching mysteries: iemand die graag raadsels oplost?

Dat geocachen momenteel mijn grote hobby is, dat had u wellicht wel al door.

Nu, er bestaan verschillende soorten caches. De gewone traditionele zijn simpelweg een potje of doosje op een aangegeven coördinaat, al dan niet listig verstopt. Een multi wil zeggen dat je van punt A naar B naar C (soms wel 20 stappen) moet, met telkens een aanwijzing naar de volgende stap, voor je de ‘container’ vindt.

Een derde, veel voorkomende soort is de mysteriecache. Die staan wel op de kaart, maar niet op de exacte coördinaten. Je moet eerst een raadsel oplossen voor je de juiste coördinaten kan berekenen en daar dan kan gaan zoeken. Die raadsels variëren nogal: het kan iets vrij simpels zijn, het kan pure wiskunde zijn, het kan een echte nerdy oplossing vragen, enfin, alle mogelijke soorten dus. De moeilijkheidsgraad varieert dan ook van1 tot 5.

Gisteren heb ik me kostelijk zitten amuseren met het oplossen van een aantal raadsels rond Star Trek, en eentje met Priemwoorden. U weet wel, van die woorden die nergens op rijmen. De oplossing had ik eigenlijk bijzonder snel, moet ik toegeven. Na de personeelsvergadering ben ik dan twee caches van de Star Trek reeks gaan zoeken, en dat viel een beetje tegen: bij de ene zal mijn oplossing niet juist geweest zijn, want midden in een woest stuk tengels, en bij de andere heb ik een half uur staan zoeken, zonder iets te vinden. Prachtig stuk natuur naast de R4, dat wel. Oh, en bijzonder griezelige bomen, want volledig ingepakt in spinnenwebben, het leek wel plastiek. Ugh!

Omdat we aan een ‘streak’ bezig zijn, een periode waarin we elke dag minstens één cache moeten vinden, ging ik dan maar richting Priemwoorden, langs de weg naar huis. Ook hier viel het wat tegen, want met sandalen aan in een tengelveld, dat is het niet meteen.

IMG_0151

Maar bon, na serieus wat gezoek toch gevonden. En ik geef het op een briefje: zo’n opgelost raadsel geeft véél meer voldoening dan een gewone cache.

Maar ongelofelijk veel van die raadsels laten me gewoon bijzonder gefrustreerd achter: ik voel me dan eigenlijk bijzonder dom. Je zit er dan op te kijken, en het zegt je compleet niets.

Mocht er hier iemand zijn die graag raadsels oplost: ik heb er wel een paar voor u. Gewoon even laten weten! Oh, en mocht iemand een handGPS liggen hebben die hij/zij niet gebruikt? Graag!

Vriendjes over de vloer

Bijna het einde van de vakantie, en toen kwamen Liam en zijn zusje Dhailien nog spelen. Liam is een van de beste vriendjes van Kobe, en toen ik hem de vorige keer ging ophalen, klikte het precies goed tussen Merel en de twee jaar oudere Dhailien. Aangezien Katrien de tijd vandaag best kon gebruiken, mochten ze allebei hier komen spelen. Wolf was er gisteren dus al conveniënt van onder gemuisd richting Stijn.

Het was eerst zelfs gewoon te warm om veel buiten te spelen, en dus was er een spel voor de jongens, en een poppengedoe voor de meisjes.

Intussen had ik buiten een zwembadje opgezet, en terwijl het nog aan het vullen was, waren er ijsje. Uiteraard.

Daarna konden de zwempakken niet snel genoeg aan zijn, en werd er duchtig gespeeld. En ruziegemaakt. En geschoten met waterpistolen en gegooid met waterballonnen. Ha ja.

IMG_2068

Liam deed wel degelijk mee, maar door het nogal acute spatgevaar heb ik maar mijn toestel binnengelegd. Juist ja.

 

Geocachen in Kalken

Kalken, jawel. Bij Laarne. Wolf heeft er namelijk een vriendje wonen die vorige week al bij ons was geweest, en waar hij nu een dagje ging slapen.

Rond drie uur reden we – Wolf, Merel en ik – dus richting Kalken om er in het passeren, letterlijk, nog een geocache of drie mee te pikken. Ze hebben daar blijkbaar een rondje Kalkse Kapelletjes, en één daarvan was bijzonder mooi verstopt. De kapel, bedoel ik, niet de geocache.

Net toen ik Wolf wilde afgooien bij Stijn, ging mijn telefoon: Bart die vroeg of het de bedoeling was dat daar nog een sportzak stond.

Zucht.

Mag ik straks nóg eens een uur in de auto zitten dus…

Maar bon, ik liet het niet aan mijn hart komen, zette Wolf af, en ging met Merel een fijn wandelingetje maken doorheen veldwegels, bloemenvelden en boomkwekerijen, langs 7 caches. We genoten ervan, en zagen dat het vooral warm was. Merel had de bonus van het rondje vrij snel in handen.

En ’s avonds, na het eten, reed ik dan nog maar eens richting Kalken, mét sportzak deze keer. In de namiddag hadden we al twee Kalkse kapelletjes opgepikt, nu deed ik de overige vijf, ook met de auto. Ik moet het toegeven: kapelletjes zijn een bizar iets. De meeste stonden gewoon open, waren netjes gekuist, en hadden zelfs brandende kaarsen. Wat betekent dat ze zorgvuldig onderhouden worden door iemand. Vreemd. Zeer vreemd.

Uiteindelijk stelde ik vast dat er een cijfer ontbrak om de coördinaten van de bonus te berekenen. De logica leverde me drie mogelijke cacheplaatsen op. In het halfduister ging ik nog op twee van de drie zoeken, zonder resultaat. Nummer drie lag volgens mijn kaart in een huizenblok, maar via Google Earth stelde ik vast dat dat blijkbaar een grote dorpsparking was, en dat de cache daar dus wél kon liggen.

Het zal dan morgen voor Wolf zijn om daar eens te gaan kijken.

Blaadjes

Ik heb nu al wel een aantal katten gehad, maar Saruman heeft nu toch wel een speciaal trekje. Als in: mijn huis ligt voortdurend vol blaadje. Boomblaadjes. Plantenblaadjes.

Want wat doet hij het liefst van al? Hij glipt naar buiten, grabbelt daar een blaadje van de haag in zijn bekje, crosst ermee naar binnen, en speelt er dan mee tot het helemaal in frut vaneen hangt. En dan? Ah ja, dan loopt hij weer naar buiten, grabbelt een nieuw blaadje, enzoverder.

Als hij niet buiten kan, durft hij ook al eens in mijn planten kijken of daar niks te rapen valt. Er staat nu sinds een paar weken een hibiscus op een tafeltje naast mijn bureau. Wel… Hij zag me eerst kijken, en deed alsof er totaal niks aan de hand was. U weet wel, zo helemaal opvallend onopvallend.

En toen? Toen had hij er inderdaad toch eentje vast.

Raar beest!

 

Ardennen 2017, dag vijf, enfin, Tongeren eigenlijk

De voormiddag werd gespendeerd aan opruimen, alles in de auto krijgen, en kuisen. Ha ja, da’s wel het minste dat we kunnen doen. Alles werd grondig gestofzuigd, en keuken, badkamers en toiletten schoongemaakt, en kwart voor elf zaten we in de auto.

We reden rond via Walk, omdat er daar nog een opgeloste mysteriecache te rapen viel, en reden toen richting de Hoge Venen. Ellen had ons Malmédy sterk afgeraden vandaag, en de radio gaf haar gelijk: dit weekend is er de Formule 1 Francorchamps, en alles zat al opgestropt daarrond. Ik heb zelfs Eupen vermeden, en ben via Verviers gereden. Kwart over twaalf stonden we in Tongeren, parkeerden ergens, en gingen naar de Infirmerie, een restaurant dat ons door een kennis was aangeraden. En ja, ik kan haar wel gelijk geven: het was er dik in orde. Het kader was overigens prachtig.

Na het eten gingen we de auto ergens anders parkeren, en wandelden we doorheen de mooie straten van Tongeren naar het Gallo-Romeins Museum. We hebben natuurlijk maar een klein deeltje gezien, maar ik moet het toegeven, Tongeren is echt wel mooi.

En toen was er het museum, natuurlijk. De kinderen deden een geurtocht doorheen de drie verdiepingen, en mama keek een beetje rond, niet grondig genoeg naar haar goesting, maar bon. Wolf haakte al vrij snel af, zoals gedacht, en ging rustig in de cafetaria zitten. Wij zijn dan bij hem komen zitten, hebben iets gedronken, en toen zijn Merel en ik nog vrij snel door de tijdelijke tentoonstelling van Marc LaGrange gelopen, in iuxtapositie met Latijnse en Griekse teksten. Die ik dan ook verwoed heb gefotografeerd wegens bruikbaar in de klas. As usual. Maar knappe foto’s gezien, zeg! Wow…

We neusden nog even rond in de museumshop waar de kinderen een spel kregen en ik twee machtige potloden kocht voor veel te veel geld, en toen liepen we naar de markt met Ambiorix. Waar we toch wel ijsjes vonden, zeker?

En toen reden we richting Leuven, met nog een tussenstop aan een kapel echt te midden van de velden, met uiteraard een geocache. Maf gebouw!

IMG_2034

Ellen kwam net thuis toen we aanbelden, en aangezien er nogal wat file stond op de Brusselse ring, zijn we nog wat gezellig blijven kletsen. Resultaat: vertraagd verkeer, maar niet stilgestaan op de ring, en thuis tegen acht uur. Dik in orde, en echt een fijne vakantie gehad!

Nog eens bedankt, Ellen en Jan!