Het Bourgondische leven

Moest ne mens zich afvragen waarom ik zo dik ben, awel he, dit is dus de reden :-p

Vrijdagavond uitgebreid gaan eten, zaterdagmiddag een lunch en ’s avonds een tonijnburger, maar dat wist u al. Helaas is het daar niet bij gebleven dit weekend.

Zondag was het Pasen, en waren we uitgenodigd bij mijn schoonouders. Nu is dat al op voorhand een kroniek van een aangekondigde weegschaalramp, maar toch.
Schoonma had om te beginnen champagne met hapjes, zijnde kaasjes met druiven (vooral voor de kinderen), verse garnalen op een lepeltje, en mousse van pata negra.

Daarna kwam het voorgerecht: drie dikke, perfect gekookte asperges met gerookte zalm en een mousse van eieren. Heerlijk! En eigenlijk al genoeg als hoofdmaaltijd :-p

Vervolgens diende ze de soep op: pompoensoep met room en balletjes, vergezeld van knapperig stokbrood.

Het hoofdgerecht was in de stijl van Pasen: lamsgebraad met een keur aan groenten en gebakken fijne patatjes.

Als dessert had ze een dessertbord voorzien: een combinatie van twee soorten glaasjes (trio van chocomousse, of aardbeienbavarois, of caramelmousse…) met een glaasje advocaat en een klein cakeje.

Daarna kwamen de onvermijdelijke pralientjes, in de vorm van paaseitjes uiteraard, of wat had u gedacht?
Op maandag had ik gewoon gekookt ’s middags (fricandon met broccoli en patatten), maar moesten we wel in de namiddag koffie met taart gaan nuttigen in het rusthuis van mijn oma, samen met de ganse familie. Ik was gesommeerd een taart mee te nemen, vandaar dus de vorige post. Alleen hadden blijkbaar een ganse hoop mensen dezelfde opdracht gekregen, zodat er een tiental taarten waren (gene zever) voor 29 volwassenen en 6 kinderen. Ik heb dus weer veel te veel gegeten want ik kon het niet laten van zowat alles te proeven.

Nee hoor, wij zijn geen bourgondische familie, absoluut niet. Waar haalt u dat idee misschien?

Appeltaart uit de Savoie

appeltaart

Dit recept heb ik schaamteloos gepikt van Oma’s Recepten, maar wel aangepast naar mijn eigen zin en behoeften.

Deze appeltaart heeft een romige amandelvulling, en duurt ongeveer 15 minuten om te maken (+ 20 min. baktijd), afhankelijk van hoe snel je appels kan schillen :-p

Ingrediënten :

* 1 rol bladerdeeg
* 40 g boter
* 40 g suiker
* 1 ei
* 50 g amandelen (gemalen)
* 6 appels
* 2 lepels abrikozenconfituur
* 1 lepel citroensap

Bereiding :

– Rol je bladerdeeg uit in een bakvorm, en doorprik het deeg met een vork.
– Roer de boter en de suiker zacht en romig, voeg het ei en het amandelpoeder toe en roer dat tot een gladde crème. Verdeel de amandelcrème over de deegbodem.
– Verwarm de oven voor tot 200°.
– Schil de appels en snijd ze in blokjes of plakjes. Als je zin en tijd hebt, kan je ze ook in twee snijden, de helften in plakjes snijden, maar de plakjes niet helemaal lossnijden. Je duwt dan zachtjes op de plakjes zodat ze open waaieren. Verdeel de appels over de amandelcrème.
– Bak 20 minuten.
– Vermeng de abrikozenconfituur met het citroensap, verwarm en breng aan de kook. Verdeel de warme confituur over de appels zodra de taart uit de oven komt.
– Laat afkoelen.

De eerste keer had ik geen amandelpoeder in huis, en heb ik kokospoeder gebruikt in de plaats. Was ook lekker, maar toch wel anders. De afwerking met de confituur hoeft natuurlijk niet, je kan ook gewoon een beetje kaneel strooien.

Ergernissen van de dag

Fijne dag gehad, daar niet van, maar het werd weer eens tijd voor een paar ergernisjes, vond ik zo.

– haakjes van 9 euro ’t stuk opgehangen, en bij eentje zit de vijs er niet bij. Voor dat fucking geld zou dat wel mogen zeker??? Enfin, dinsdag terug naar de Brico, van mijn oren gaan maken.

– zitten we beneden, horen we boven plots een soortement knal. Bizar. Even gaan kijken: blijkt een van de ruiten van onze douchecabine versplinterd te zijn. Het kader hangt nog netjes op zijn plaats, maar er ligt een hoop gruzelementen zoals bij een autoruit. Veiligheidsglas dus. My ass, wat als dat was gebeurd terwijl iemand aan het douchen was??? Enfin, een paar dagen omzichtig douchen wegens een stuk glas tekort, en dan dinsdag ne keer van mijn oren gaan maken bij de fabrikant/leverancier.

– Kobe heeft dit weekend bij mijn ouders doorgebracht, en daar zalig gespeeld, onder andere in een groooooooote zandbak. Hij wou dat effect hier eventjes overdoen, en heeft de aarde van mijn bonsai omgewoeld. Een uitgebreide schoonmaakbeurt later (handjes, t-shirt, tafeltje, tapijt) was het leed geleden. Tot hij tien minuten later kwam zeggen dat zijn handjes vuil waren: hij had een andere plant gevonden! Enfin, ik denk dat ik hem intussen heb kunnen duidelijk maken dat zandbakken voor buiten zijn, en dat dat binnen niet mag.

Heerlijke zaterdag

Gisteren was eigenlijk al even fijn 🙂

Lekker rustig geslapen tot negen uur, zo zonder kinderen in huis, en dan ontbeten. Beetje aan de PC gezeten, wat algemene dinges gedaan, was opgehangen, genoten van de zon, de badkamerdeur nog een laatste laagje gegeven, en rond half één afgezakt naar ’t stad.

Ik had namelijk een lunchdate met mijn liefste, in het Lepelblad dan nog. Weet je, het deed deugd om eindelijk nog eens wat tijd samen door te brengen, zonder de voortdurende aandachtopeiserij van de kinderen, of zonder dat we allebei doodop in de zetel hangen. Ik had een heerlijk stukje maiskip in dragonsaus met gebakken patatjes en sla, en het smaakte me enorm. Aansluitend ben ik nog heel even de Veldstraat ingetrokken, maar verder dan de C&A ben ik niet geraakt. Het was bijzonder verleidelijk om nog wat verder af te zakken, maar mijn voet riep me een duidelijk halt toe. Niet dat de buit niet binnen was hoor: twee zwarte broeken voor Bart, twee T-shirts, een korte broek en een gilet voor Wolf, en dat voor samen 118 euro. Helaas niks ervan in solden, maar da’s typisch natuurlijk.

Aansluitend ben ik naar huis gereden, heb de was binnengehaald en een nieuwe opgehangen (en drie kwartier was staan plooien, de hoop was niet te overzien) en nog wat prutswerkjes gedaan. Mezelf tegen vijf uur weer samengeraapt en naar de Brico getrokken, waar ik voor 60 euro buitenkwam met een nieuwe klink voor de badkamer, en vier prachtige haakjes om op de pasgeschilderde deur te bevestigen, voor de pyama’s. Die badkamer gaat nog eens af geraken!

Na nog een tussenstop voor boodschappen in de Delhaize reed ik alweer naar Gent centrum, voor alweer een date met mijn schat 🙂 We hadden afgesproken ergens frietjes of een durum of zo te eten, en dan naar de cinema te gaan. Watchmen speelde enkel nog om 22.15u, dus hebben we Red Cliff gekozen, de prachtige oorlogsfilm van John Woo over rivaliserende oorlogsheren in het China van 300 PC.

We zaten al in de auto op de parking, toen Bart vroeg waar we eigenlijk gingen eten. Ik haalde de schouders op, waarop hij dat frituurtje op de hoek van de Veldstraat en de Hoornstraat suggereerde: vlakbij, en dan konden we rustig op kantoor alles opeten. Wij dus weer uit de auto, en in een plensbui naar die frituur. Eigenlijk is dat de zaak oneer aandoen: je kan er frieten krijgen, maar vooral ook alle soorten hamburgers, en je kan boven zelfs zitten. Alleen de naam weet ik niet meer. Ik weet wel dat ik er de beste burger ooit heb gegeten, en dat ik daar zeker nog terugga! Ik had een tonijnburger gevraagd, en kreeg het volgende: een licht getoost bagnatbroodje van toch wel 15 cm doorsnee, gevuld met verse paprika, knisperige sla, uiringen, tomaat, zelfgemaakte tartaarsaus, en vooral een zeer royaal stuk gegrilde tonijn, van ongeveer een cm dik, maar groter dan het broodje. Doe daar dan een zakje van die dunne perfect gebakken frietjes bij, en je hebt gewoon teveel gegeten. Ik verzeker je, mij zien ze daar nog terug!

Uiteindelijk rustig afgezakt naar de Kinepolis, waar het al een probleem was om de ingang te vinden door de enorme werken die ze er uitvoeren. Gelukkig heb ik een zalig attente man, die me afzette en ging parkeren.
De film zelf was indrukwekkend. Het verhaal is niet echt moeilijk: de eerste minister van de Hankeizer wil twee naburige vorsten onder de voet lopen, maar hoewel die ruim in de minderheid zijn, halen ze het met schitterende taktieken en de nodige listen. De uitwerking ervan is prachtig: John Woo is een meester in het filmen van actiescenes en had blijkbaar een (letterlijk) leger figuranten ter beschikking. Ik heb genoten van de film: prachtige, zij het bloederige beelden, een episch verhaal en een soundtrack om bij weg te dromen. Zoals Bart na afloop zei: dit is de Ilias van de Chinezen, en gelijk had hij.

Een perfecte afsluiter van een zalige twee dagen 🙂

Goede vrijdag

Twee heerlijke dagen achter de rug 🙂

Gisteren rond elf uur met Kobe naar de dokter, die het ventje compleet in orde en goed hersteld verklaarde.

Daarna ben ik hem bij mijn ouders gaan afzetten (en twee keer mogen rijden omdat ik stomgaweg zijn zak met slaapgerief was vergeten) en was ik net op tijd om een was buiten te hangen, en met mijn allerliefste naar Sauna O in Afsnee te rijden. We waren daar de eersten en lange tijd de enigen. Niet verwonderlijk eigenlijk, op een vrijdag rond vijf uur. De sfeer was bijzonder rustig, en de aankleding mooi en rustgevend. Stoombad met citroengrasaroma, vochtige biosauna, hete droge Scandinavische sauna, warm voetbad omzoomd met kaarsjes, een aangename relaxruimte (er was ook een natte relax) om even te lezen bij de open haard en een chocomelk (resp. espresso) te drinken, en er was zelfs een tuin om eventueel in te gaan zitten. Het zwembad was me te koud, en van het ijskoude dompelbad spreken we niet eens. We zijn er tweeëneenhalf uur gebleven, en hebben daarvoor 83,5 euro betaald: 30 euro per persoon voor de sauna, 6,5 euro pp. voor het badlinnen, en dan nog 3,5 euro voor elk van de drankjes. Ik heb ook even gevraagd waarom er geen jacuzzi of warmer bad was, maar dat ligt moeilijk door de VlaremII-normen, en omdat ze een echte sauna willen zijn, en niet met mensen die in die jacuzzi blijven vegeteren.

Daarna zijn we rustig gaan eten in restaurant Het Boneryck, hier in Wondelgem vlak bij ons huis. Bizarre naam misschien, maar hij heet Derycke, en zij heet Boone, heb ik me laten vertellen. Ik was er al eens geweest, en wilde ook Bart eens laten proeven. Het menu was verrassend en bijzonder lekker:

* Cava Brut met hapjesbord
*Tartaar van tonijn met espuma van komkommer en avocado
* Broccolisoep met mascarpone
* Gegrilde kangoeroefilet met salsa verde en rozemarijnaardappelen met pecorino
*Mousse van cassis met sesamkletskop en advocaat
*Koffie en gebakjes

Dat ik geen fan ben van cassis, was geen enkel probleem: ik kreeg een perfect gemaakte crême brûlée in de plaats.
Het eten was mooi gepresenteerd, in perfecte hoeveelheden (soms ietsje teveel, zoals de grote kom broccolisoep waarin een mooi bolletje mascarpone langzaam smolt) en vooral in verrassende combinaties. Zalmtartaar had ik al gegeten, maar nog nooit vermengd met pijnboompitten en fleur de sel (de rest heb ik niet kunnen thuisbrengen).

De atmosfeer is jong en vrij lawaaierig, dat wel, maar dat komt ook omdat het eigenlijk een gewoon huis is, waarvan de volledige benedenverdieping omgebouwd is tot restaurant met semi-open keuken. De kleuren zijn chocoladebruin en limoengroen, en de muziek is loungy. De bediening was hartelijk en attent, en vooral, wat ook belangrijk is, met de glimlach.

Bart betaalde voor het menu met – naar zijn zeggen bijzonder lekkere – aangepaste wijnen 53 euro, ik was 40 euro kwijt en 6,5 voor een fles plat water.

Als aangenaam achterafje krijg je, bij de rekening, ook nog een glaasje sambucca, gebracht door de kok zelf, die meteen komt informeren of alles naar wens was.

En dat was het echt wel ook.

Voet

Met mijn voet gaat het goed, dank u.

Enfin, toch zo goed als kan verwacht worden. Sinds woensdag mag ik er weer op lopen zonder de speciale laars, en het doet raar. Uiteraard zijn alle spieren en pezen stijf en stram, dat is maar normaal. Het rare is echter, dat mijn voetzool aan mijn hiel nog steeds volkomen gevoelloos is. Ik kan momenteel gerust in een punaise stappen zonder het te merken.

Doet het verder nog pijn? Ja. Niet meer de plek waar vroeger de pijn van de ontsteking zat, maar wel gewoon een zeurderige pijn als ik teveel rondstap. Me koest houden is voorlopig de boodschap, en vooral ook nog steeds mijn MBTs dragen. Ik heb even mijn sandalen geprobeerd (orthopedische, dat spreekt voor zich) maar de zijkant drukte teveel tegen het litteken en deed pijn.

Ik hoop maar dat het snel beter. Dit is nog altijd niet fijn, om eerlijk te zijn. Maar we blijven hopen.

Tweiclub

knitting-gift

Gisteren was het dus de tweede aflevering van de tweiclub, ofte de twitter breiclub (zie ook twitter of het blog).

Deze keer was er iets meer volk dan de spreekwoordelijke vijf man en een paardenkop, gelukkig maar. Priskilla was eerstes, en had een helgroen proeflapje mee om op te experimenteren. Breien kon ze al, en intussen kan ze ook verminderen, vermeerderen en afzetten. Goed bezig dus.

Sofie kwam als tweede aangewaaid, en had een minuscuul kruisjessteeklapje mee, iets met minivarkens. Best dat ze goede ogen heeft, geloof ik zo…

San kwam ook aanzetten, met een versgebakken en nog warme cake in de handen. Heerlijk gewoon! Zij was een muts aan het haken voor één van de kinderen, en had het patroon mee op laptop. Noblesse oblige voor een geeky clubje.

Annick kwam dan eerder aangestrompeld, met één kruk in de hand, en een felroze (fluoroze? Veiligheidsvestjesroze?) haakwerk voor een topje. Al ben ik nog steeds niet zeker of ze voor het handwerk, het gezelschap of de koffie kwam :-p

Ilona had op de vorige, eerste editie opnieuw leren breien, en was intussen begonnen aan een heel mooi zomersjaaltje, ideaal om als eerste werkje te maken.

Greet, een complete breileek, kwam pas een heel eind later toe: ze had zich moeten haasten om haar trein te halen, en had per ongeluk die in de verkeerde richting vast. Goed bezig! Enfin, een hoop gevloek, gepriegel en quasi-wanhopig gezucht later kon ze toch al een paar lijntjes breien. Ze heeft het werkje mee om thuis te oefenen :-p

Wat ik na deze editie ook alweer weet, is dat ik niet zomaar mag schrijven om iets te knabbelen mee te brengen, want er was veel te veel. De volgende keer spreken we gewoon in de commentaren van het breiblog af wie wat meebrengt. Ik denk dat dat net iets praktischer zal zijn :-p

En verder? Hopelijk de volgende keer nog meer volk: het was eigenlijk oergezellig, in die mate zelfs dat ik rond half twaalf voorzichtig op het uur heb gewezen: geen van de dames had aanstalten gemaakt om op te kramen, en zat lustig verder te werken en te kletsen. Dat zegt al genoeg zeker?

Dekens

In tegenstelling tot wat Bart ook moge beweren, ik vind het NIET leuk om ’s morgens wakker gemaakt te worden door twee bijzonder vrolijke jongens, die me komen kriebelen en daarna mijn deken afpakken. Dan moet ik om dat deken vechten, en word ik zo helemaal wakker en al. En kan ik mijn droom niet afmaken. En krijg ik koud. En moet ik zo helemaal opstaan.

Blah.

(maar misschien is het toch een héél klein beetje leuk)

Tijdschriften

Doe ik iemand een plezier met een ganse stapel oude (en nieuwere) tijdschriften? Het gaat om de Knack, Weekend Knack, Focus Knack, De Morgen Magazine, Netto (financiële bijlage van de Tijd), en de occasionele Humo en Bizz.

Ik wil ervan af, en anders gaan ze zonder meer naar het oud papier.

Ik moet mezelf niet langer wijsmaken dat ik die achterstallige stapel ooit nog ga inhalen.

Dus, in het kader van de verbouwing van juni: weg ermee!

EDIT: ik was nog Sabato (weekendbijlage van de Tijd) en DS Magazine (weekendbijlage van De Standaard) vergeten.

Ezel

ezel2

Daarnet heb ik in al mijn lompigheid mijn teen gestoten aan de kar van de supermarkt. Een gevecht dat de kar helaas heeft gewonnen: aan het wieltje was niks te zien, aan mijn kleine teentje des te meer: een omgekraakte nagel en wat bloed.

Zucht. Wat zegt men ook alweer over die ezel en die steen? Hierbij is dan ook meteen weer  bewezen dat ik geen ezel ben :-p