Geplaatst op

Herfstige zaterdag

De beste zaterdagen zijn die waarop je geen verplichtingen hebt. Waarop je dingen doet omdat je die wil doen, en niet omdat het moet. En waarop je ook gewoon niks doet, hoe moeilijk dat ook is.

Ik bracht Merel naar de muziekles en haalde haar om elf uur weer op. Samen trokken we  naar de markt om een bloesje te wisselen – er was een naad los – en in het passeren kochten we twee van die hele grote courgettes om soep van te maken. Meteen werden het snoskommers, en dat werd thuis op goedkeurend gemompel onthaald. De snoskommersoep was meteen een hit (tussen haakjes: twee ajuinen, een stevige snoskommer, kippenbouillonblokjes, en om af te werken een grote lepel kruidenkaas)

Tussendoor werd de was gedaan, werden er wat blogjes geschreven, maakte ik samen met Kobe bananenbrood – Wolf had alleen oog voor Arwen, en Merel was naar zee met Julie – en durfde ik het zowaar aan om midden op de dag te lezen. Zomaar, in de zetel. En ’s avonds sloten we het vuile weer buiten, staken we wat kaarsjes aan, en mocht de haard branden.

Oh, en dat bananenbrood? Een aanrader, volgens recept van Piet Huysentruyt. Met extra rozijnen, chocoladestukjes en amandelschilfertjes.

Geplaatst op

Dochter

Zeven uur.

Met een welgemikte mep leg ik de vogels die in mijn wekker wonen, het zwijgen op, en draai me nog even in mijn donsdeken. Tot ik even later getrippel op de trap hoor, zonder mijn ogen te openen plaats maak in mijn bed, en een paar ijskoude voetjes onder mijn deken verwelkom. Gelukkig zijn die vergezeld van een klein warm lijfje dat zich tegen me aanvleit. Woordenloos.

Exact negen minuten later zijn die vogels er weer, en wringt de dochter ze deze keer deskundig de nek om, toch tot de volgende ochtend.
Zuchtend open ik mijn ogen, en zie meteen twee staalblauwe kijkers die me glimlachend aankijken. Want dat doet ze, mijn dochter: glimlachen van ’s morgens vroeg.

We knuffelen even, ik vraag of ze goed geslapen heeft, en dan port ze me tot ook ik opsta: “Komaan, mama!” Papa is dan meestal al net uit de badkamer verdwenen, en dus hebben we het rijk voor ons alleen. Terwijl ik de radio aanzet, staat zij al dansend in haar blootje, en stapt ze de douche in. Ik vervoeg haar even later onder het warme water, en dankbaar laat ze me haar lange blonde haren inzepen, afspoelen en voorzien van een stevige laag crème. Terwijl ik, nog steeds niet goed wakker, mijn eigen haar inshampoo, wast zij dat kleine stevige lijfje van haar met trefzekere bewegingen, spoelt zich af, en stapt de douche uit. Ik blijf achter onder de waterstraal, en doorheen de bewasemde ruit zie ik hoe zij, koket en plots al zo volwassen, haar haar in een handdoek draait en vastzet op haar hoofd, als een heuse diva. Ik blijf even naar haar kijken, en dan teken ik, zoals elke keer, een hartje in de damp. Het zacht piepende geluid doet haar opkijken: ze schenkt me keer op keer een glimlach en maakt met haar handen een hartje in mijn richting, vooraleer ze zich onverstoorbaar verder afdroogt.

Ik blijf nog even kijken naar haar gracieuze bewegingen, en  kan niet anders dan haar graag zien. Mijn dag is alvast goed begonnen.

Geplaatst op

Korting pakken

Ik blijf fan van de Brantano. Misschien is dat ook wel omdat dat zowat de enige schoenwinkel is die vlakbij ligt, zonder noemenswaardige verkeersproblemen. Maar ook: elk jaar doen ze van die oudeschoenenacties. Per oud (en versleten) paar schoenen dat je binnengeeft, krijg je een bon van 12.5 euro, te gebruiken per schijf van 50 euro aankoopwaarde. Ik spaar dus altijd onze oude schoenen, en kon dit keer zes paar binnengeven, waaronder een paar espadrilles. Jawel, die tellen ook.

Enfin, Kobe en Merel kregen elk een nieuw paar scoutsschoenen, Merel een nieuw paar gewone schoenen stijl Allstars – ze heeft enkel sandalen of lange laarzen – en ik kocht ook een nieuwe regenjas voor Kobe. Zijn oude is te klein geworden, en nu hij zo veel fietst, is dit wel nodig. Het werd een knaloranje exemplaar – “Dan kan ik weer wortel spelen, mama!” – in toile cirée, dus echt wel waterdicht. Met nog twee bussen beschermspul en een paar vetertjes zat ik aan 200,25 euro. Waarvan ik dus 150,25 betaalde.

Lang leve Brantano, zou ne mens bijna zeggen. Wedden dat het nu zo snel koud wordt dat hij overschakelt op zijn winterjas? Hmm?

Geplaatst op

Zwarte gat?

Spreken van een zwart gat is sterk overdreven, maar ja, mijn woensdag vandaag voelde bijzonder onwennig aan.

Ik had les tussen tien en twaalf, reed toen fluks naar huis, kookte snel, en… toen was het gedaan. Leeg, Vrij. Dat is dus voor het eerst in acht jaar, sinds Wolf begon met muziekles, dat de woensdagnamiddag gewoon vrij is. Kobe heeft geen notenleer meer, die volgt AMC en dat is op vrijdag, net zoals zijn samenspel en zijn fagotles. Merel heeft maar één keer per week notenleer – excuseer, muzieklab – en dat valt bij haar op zaterdag. En Kobe is gestopt met rugby, en Wolf zit in het Zeepreventorium. Ik ben momenteel zelfs doorheen het corrigeren/redigeren van de boeken van Dirk, zodat zelfs hij niet meer langskomt op woensdagavond.
Heh. Vreemd. Zeer vreemd, maar niet onaangenaam gevoel, zo’n vrije middag. We hebben dat dan maar opgelost door naar de bibliotheek te gaan – ook niet onbelangrijk! – en daarna naar de nieuwe kapper hier net voorbij het kruispunt. Kobes haar was veel te lang geworden, maar de kapper was dicht op maandag, en natuurlijk was er net gisteren de schoolfotograaf…

Om half zes zat ik bij de dokter – borelia, en dus doxycycline, een stevige antibiotica – en gelukkig was er ’s avonds de start van het nieuwe quizseizoen, zodat ik nog niet helemaal verloren liep in mijn woensdag.

Ik voorzie nog mooie woensdagen in de toekomst, jawel.

Geplaatst op

Toch borelia?

Hup, nu dat weer!

Met dat mooie weer dacht ik van nog eens een kleedje aan te doen, en dan moeten mijn benen nog eens onder handen gepakt worden. Ik legde me dus in de zetel en epileerde mijn linkerbeen. Toen ik aan mijn rechterbeen begon, gingen mijn wenkbrauwen ettelijke centimeters omhoog. WTF? Waar ik op 1 juli die tekenbeet had opgelopen, zat nu een gigantische rode kring, toch wel een goeie 20 cm doorsnee. Ik was nochtans half juli daarvoor naar de dokter geweest omdat er toen een kringetje te zien was van eerder muggenbeetachtige uitslag, was toen getest, en had geen spoor van borelia in mijn bloed.

Deze kring had ik niet eerder opgemerkt, omdat ik eigenlijk altijd met een lange broek aan rondloop, en in de douche ben ik meestal nog niet goed wakker, en was ik me gewoon zonder aandachtig naar mijn schenen te kijken. Hmpf.

Morgen naar de dokter. Zal wel zo’n zware antibioticakuur worden, veronderstel ik. Als dat maar geen Lyme wordt…