Witch

Vandaag heb ik me toch richting school gesleept, omdat het maar een half dagje was (compensatie voor de woensdagnamiddag), en ik voor een deel verantwoordelijk was voor de kwis. Zoals gisteren gezegd, zie ik dat wel zitten: ik kan zitten en desnoods gaan liggen, en ik sta op tien minuten thuis, als dat nodig mocht zijn. De collega’s waren eigenlijk wel bezorgd, en iemand vond dat ik er koortsig uitzag. Hmm, da’s nu zowat het enige dat ik me niet voel, en da’s koortsig.

Soit, na de kwis ben ik onmiddellijk naar huis gegaan en opnieuw in mijn bed gekropen, en geslapen tot 17.00u. De kinderen vonden de opvang toch niet erg, blijkbaar.

De bedoeling was dat ik vanavond met Bart naar het SMAK zou gaan, de opening van Electrified#2, maar helaas. Het is de zetel geworden, met een aantal afleveringen van Stargate Universe, die tegen verwachting in echt wel goed is, beter dan de basisreeks.

Eten lukt nog steeds niet echt, al doe ik mijn best om toch regelmatig iets binnen te hebben, kwestie van niet te verzwakken. Zo dwing ik me om samen met de kinderen tenminste één boterham te eten. Maar ik ben wel telkens bijzonder blij als ze van tafel zijn, en in hun bed liggen: ze eten geven en in bed steken is genoeg om me weer helemaal uit te putten.

Ik zal blij zijn als de maagmedicatie inkickt.

Helaas is dit geen aprilgrap: ik heb deze morgen naar school moeten bellen dat ik thuisbleef. Kotsmisselijk. Apelam. Goed om te bellen, en terug in mijn bed te kruipen. Gelukkig dat Bart de kinderen voor zijn rekening nam, want zelfs dat zou niet gelukt zijn.

De bedoeling was dat ik vandaag met de vijfdes mee zou gaan naar Antwerpen, voor een bezoek met gids aan het fotomuseum, dan een workshop, en in de namiddag een wandeling met foto-opdrachten. Ik hoop dat ik mijn collega’s nu niet te veel in de problemen breng… Moest het nog een dag op school zijn, zou ik me misschien nog hebben samengeraapt, in de wetenschap dat het amper vijf kilometer van mijn bed is, en dat ik daar regelmatig gewoon kan zitten en zo. Helaas.

Ik heb de hele dag in mijn bed gelegen, geslapen tot 13 uur, dan iets kleins gegeten, en dan weer verder geslapen tot 15.00, met aansluitend een doktersbezoek. Die denkt dat het een ernstige maagontsteking is, heeft mijn maagmedicatie verdriedubbeld, en gaat ook een uitgebreid bloedonderzoek laten uitvoeren, want wellicht zit ik ook ergens met een vitaminen- of mineralentekort.

Ik ben dan de kinderen gaan ophalen, al tandenbijtend, en heb me daarna weer in de zetel gedrapeerd. De babysit voor de Weight Watchers heb ik maar weer afgebeld: ik zag dat echt niet zitten. De kilo’s zullen er wel af zijn, geen nood, ik eet nauwelijks.

En geen zin in aprilgrappen uiteraard.