Nieuwe stoelen!

Eind juni schreef ik nog dat ik op zoek was naar nieuwe stoelen. Ik had wat rondgekeken en mijn goesting gevonden, alleen niet voor 500+ euro per stuk.

Ik had verder gekeken online en was bij Mowelli verzeild, voor de Nora stoel. Bleek dat die een opslagruimte in Nazareth hebben, en dat je daar op zaterdag een afspraak kan boeken om die ook effectief uit te proberen en zo. Bart en ik stonden zaterdag dus in Nazareth en zagen dat het goed was. We bestelden meteen acht stuks en kregen te horen dat die op voorraad waren en dat ze die maandag wellicht konden versturen.

Yup, nog een chance dat Merel vandaag ziek was en dus toevallig thuis – Kobe was er ook wel, maar die hoort vaak de bel niet – want toen ik thuis kwam van school, stonden hier vier grote dozen. Kobe had ze netjes binnengezet, die mannen hadden dus niet verwittigd dat ze langskwamen.

Wij dat dus met enige moeite en vooral veel tijd uitgepakt, want elke stoel zat apart volledig verpakt in van dat dunne vlies en dan nog een hoop dikker synthetisch materiaal, goed voor twee volle PMD zakken. Maar het resultaat mag er zijn: de woonkamer is een stuk opener en lichter geworden. De stoelen kunnen wel niet helemaal onder de tafel (daar hadden we geen rekening mee gehouden) maar het valt nog mee. En wie weet wordt de volgende aankoop dan wel, jawel, een tafel. Misschien.

Nieuwe tas, en ik ben dolenthousiast!

Ik zag deze een hele tijd geleden passeren: een tas in nepleer met een tafereel van de Ilias of de Odyssea op gedrukt. Ik twijfelde bijzonder hard, want de website leek me niet helemaal betrouwbaar. Ik joeg het door Chat GPT, en die zei hetzelfde: misschien was het wel oké, maar misschien ook niet, want er waren wel wat rode vlaggen. Aan de andere kant: het gaat ook niet om een gigantisch bedrag, en dus viel het wel te riskeren, zei Chat.

Concreet gaat het om de website Litborne, die alle mogelijke tassen en zakjes hebben in verschillende thema’s, maar vooral Gothic Books. Ik ben net nog eens gaan kijken, en ze hebben intussen blijkbaar ook Olympische goden. ’t Is dat ik geen handtas nodig heb, want anders die van Hecate…. Mmmm!

Soit, zo’n tote bag kost standaard 124 euro, maar was aan halve prijs, 62 dus. Ik had het bestelformulier ingevuld, compleet met email en al, en het dan zo gelaten. Een dag later kreeg ik een mailtje: of er iets scheelde? Dat ik alles ingevuld had maar niets besteld? En of 20% extra korting kon helpen?

Wel, voor 52 euro, inclusief verzending, wilde ik het wel proberen. Was het een scam, dan was ik er nog niet echt armer van geworden. En toen bleek ik, toen ik een dag later effectief bestelde, nog extra korting te krijgen en betaalde ik nog 46 euro.

Prompt kreeg ik ook tracking mails en al, en nog geen week later: pakketje! Nee, geen invoerkosten, ook al wordt het gemaakt in China – ja, daar zijn ze heel eerlijk in – maar blijkbaar een verzendadres in Willebroek.

En toen was ik helemaal enthousiast. Het is exact wat ze gezegd hadden, alleen iets kleiner dan ik gedacht had: dik veganistisch leer, geen folie als opdruk maar echt in het leer zelf, netjes gevoerd, goeie afwerking. Oh, en van die schattige metalen pootjes zodat ze overeind blijft staan. Alleen die riempjes zijn precies wat dunnetjes. Het is dat ik geen extra tassen nodig heb, want anders zou ik het wel weten. En ze hebben nu dus ook die Hecate. Blah.

Soit, eerst nog afwachten of het ook echt zo duurzaam is als ze beweren. Indien ja, dan krijgen ze toch echt wel een positieve review van mij, want ik vind die tas de max.

Implantaat nr. 2

Vorig jaar had ik al een eerste tandimplantaat laten steken, en daar ben ik dus echt wel content van. Ik kan het aanraden, in plaats van later een vals gebit te moeten hebben met alle problemen van dien. Ik vermoed dat dit duurder uit komt, maar qua gemak? Onbetaalbaar.

Begin juni had de kaakchirurg het oude dutske van een kapot tandje getrokken, vandaag ging de vijs erin. Vorig jaar in april had die eerste vijs wat problemen gegeven, omdat ik blijkbaar allergisch ben voor het soort draad dat ze gebruikt had. Vandaag had ze geen draadjes nodig, maar ik heb niet goed begrepen wat ze er dan wel mee gedaan heeft. Soit, ik heb nu al twee gecertificeerde vijzen, en ik hoop dat het deze keer minder pijn doet dan de vorige keer, maar dat lijkt me logisch, zonder die vermaledijde draadjes.

Soit, op naar weer een volledige mond tanden.

Eerste soldendagje

Deze ochtend zat ik nog bij de stemspecialist, om twee uur bij de kine, en aansluitend reden Merel en ik naar ’t stad want zij had wat gerief nodig. Op hoop van zege dus, want het is vaak moeilijk om iets te vinden voor haar.

Maar nee hoor, we hadden een zeer succesvol dagje: drie beha’s (geen solden), en dan wandelden we helemaal tot aan de Weekday (in de buurt van de Vooruit) waar ze een jeans vond (geen solden) en waar we ook in de Carhartt binnengingen waar we wél in de solden een T-shirt voor Wolf meenamen. En er was een ijsje, van Nonno daar in de Walpoortstraat.

En toen was het plots al na zessen en wandelden we doorheen de warmte terug naar de auto en zagen we dat het goed was.

Op zoek naar nieuwe stoelen

De stoelen aan onze livingtafel zijn dringend aan vervanging toe. Niet alleen zijn ze absoluut onze smaak niet meer, ze zijn ook van (nep)leer en intussen meer gebruikt als krabpaal door de katten dan wat anders. Ze zijn eigenlijk ook gewoon te hoog qua rugleuning. U heeft het al begrepen: ik wil dus nieuwe.

Nu had ik een bericht gekregen van De Directeurswoning, de meest gekende designmeubelwinkel van het Gentse, dat ze nu al aan kortingen deden. En vandaag had ik wel wat tijd – verbeteringen zijn afgelopen en vandaag geen klassenraden – en dus gingen Merel en ik een kijkje nemen daar op Dok Noord. Wel, laat ons zeggen dat het er warm was. Pokkewarm. En dat ik er stoelen gezien heb die ik wil, maar dat 500 euro per stuk me wat veel is. Zeker omdat ik stoelen in diezelfde stijl al online had gezien voor een pak minder. En met een zwarte zitting ipv wit.

Soit, we liepen nog de Action binnen voor wat gerief, gingen een brood halen in de Delhaize, dronken een koffietje in de lokale Izy – ik wist dus niet dat er daar eentje was – en vonden dat we beter thuis wat gingen afkoelen. Maar dat was dus best een aangenaam klein uitstapje, ja. En weet ik nu nog niet wat ik met die stoelen ga doen.

Dagje Amsterdam

Ik had al eerder gezien dat er een tentoonstelling was in het Rijksmuseum rond de Metamorphoses van Ovidius: allerhande werken die door hem geïnspireerd zijn. En dus kreeg ik van Bart gewoon een dagje – en nachtje – Amsterdam cadeau. Zalig, toch?

Rond acht uur zaten we op de trein naar Antwerpen, waar we moesten lopen in het station: onze trein had stilgestaan in Berchem, waardoor de comfortabele acht minuten overstaptijd plots gereduceerd waren tot drie minuten. Gelukkig hadden we één rugzak voor ons tweeën, geen gedoe met rolkoffers en zo, dus we crosten doorheen het station, vlogen de roltrappen af, en sprongen op het nippertje in de laatste openstaande deuren van de klaarstaande Eurostar. Net na ons gingen die dicht, dus oef! Alleen… bleek het een dubbele trein te zijn, met in het midden een gekoppelde locomotief, zodat je niet doorheen de trein kunt wandelen. En uiteraard zaten wij op het verkeerde stuk…  Gelukkig kon de train manager – zo’n Eurostar heeft geen conducteur, no siree – ons nog een plaatsje toewijzen, niet naast elkaar, maar dat gaf niet. Oef.

Iets voor twaalf stonden we in Amsterdam en ja, het was er al behoorlijk warm. Toch gingen we op pad, richting Museumplein, toch een uurtje stappen. We zochten zo veel mogelijk de schaduwkanten op, zagen dat alle terrasjes stampvol zaten, zochten en vonden een brasserie waar het aangenaam zitten was, en vonden dus even verkoeling. En intussen pikte ik alle mogelijke caches op, voornamelijk labcaches.

Tegen half drie stonden we in het Rijksmuseum, waar we de lange rij om binnen te kunnen – ondanks de gereserveerde tickets – konden omzeilen dankzij mijn gehandicaptenkaart. Chance, want na die wandeling vond mijn rug het even welletjes, en stilstaan is moordend.

Ik ging even zitten, en daarna wandelden we door de expo: knap! Een paar dingen gezien, zoals de Caravaggio, die ik ook in mijn cursus heb gezet. En een paar andere die ik er wellicht nu ga inzetten. En uiteraard moest ik ook een foto nemen van de Laocoöngroep die daar staat, dat hoort zo. Ook de gekendste Archimbaldo hing er, en tot mijn grote verrassing en blijdschap ook een versie van Maman van Louise Bourgeois. Ik wil nog steeds ergens naartoe waar er een grote versie staat, en pas nu heb ik ontdekt dat er blijkbaar een in Tokyo staat. Had ik dat eerder geweten…

Ik beet op mijn tanden en we liepen nog even tot bij de Nachtwacht, want dat hoor je te doen in het Rijksmuseum, toch? Ze zijn het aan het restaureren en het was knap om zien. En in het passeren zagen we uiteraard nog wat andere dingen en passeerden we bij de bibliotheek. Hoe machtig is dat, zeg?

Toen was het tijd voor een vreemd blauw drankje, een benadering van een milkshake, op een terrasje in de buurt van het museumplein. Het zitten deed deugd, de frisse drank ook.

En toen gingen we het Stedelijk Museum binnen, want daar was een tentoonstelling rond onder andere Kho Liang Ie, een ontwerper met wiens bureau (dat hij destijds mee opgericht heeft) Bart nu samenwerkt. Kho Liang Wie? Het Stedelijk presenteert het eerste grote museale overzicht van Kho Liang Ie, die met zijn ontwerpen voor meubels en interieurs van de jaren 50 tot mid jaren 70 van de vorige eeuw een centrale positie innam binnen de Nederlandse vormgeving. Met zijn poëtische benadering en bijzondere materiaalkeuze gaf hij een speelse touch aan het strakke modernisme. Ook omringde hij zich met een groot internationaal netwerk en introduceerde hij nieuwe ontwerpers in Nederland.

Ja, het was de moeite. Knappe dingen gezien, fijne ontwerpen, vooral ook een strakke visie. Hij is trouwens degene die Schiphol heeft vormgegeven.

En toen was de pijp echt wel uit, maar die laatste tien minuten wandelen naar ons boetiekhotel De Ware Jacob moest nog kunnen. Daar ben ik wel meteen gaan liggen voor een uurtje, om te bekomen en de pijn te laten zakken.

Niet groot, maar geriefelijk, en met beneden een fijne lounge en zelfs een terras, en we kregen een welkomstdrink, maar waren beiden te lui om nog naar beneden te gaan en dat te halen.

Tegen half acht hadden we gedoucht, verse kleren aan en gingen we richting BAK, een restaurant aan het water. In het begin hadden we helaas geen uitzicht van aan onze tafel, maar zodra er een tafeltje vrij kwam, hebben ze ons verzet, en ja, dat was fijn. En het restaurant? Oké, niet wow, beetje hipster, en luide muziek, wat wel jammer was. Maar het werd een fijne date night met mijn lief.

En toen was het tijd om te slapen. Echt wel.

Nieuwe tuinstoelen

Het was me beu: onze tuinstoelen, dat waren onze vroegere keukenstoelen, ooit wit, maar nu al lang niet meer. Op zich was dat het probleem niet: ze zijn proper, netjes afgewassen, maar ze zien er niet uit.

Alleen zijn ze gemaakt uit een kunststof die nu van die minieme schilfertjes en splintertjes loslaat, met het gevoel alsof je door een beest bent gestoken. Niet zo handig, als je er met je blote billen op zit, of ze gewoon vastneemt met je handen. Ik had ze nooit mogen schoonspuiten met de hogedrukreiniger…

Nu, ik had gisteren weer prijs, en mijn hand jeukte enorm. Genoeg dus: ik wat rondgekeken, en gezien dat ze in de Brico – op minder dan een kilometer van mijn deur – zo van die stoelen hadden die me wel aanstonden: stalen onderstel, gladde plastieken kuip die gemakkelijk afwast, en best betaalbaar. En dus staan er nu vier nieuwe deftige stoelen op ons terras.

Nu dat terras nog eens grondig afspuiten. Als het weer het eens toelaat.

Japan – dag 8: kimono’s in Kyoto

Dag acht begon wat vroeger: om acht uur stonden we, gepakt en gezakt met de grote valiezen  buiten, twintig na acht zaten we op de trein. Vijfentwintig na acht zaten we al niet meer op de trein. We hadden die trein willen nemen omdat dat de direct was naar Nagoya en dus een half uur sneller. Wel, half Nakatsugawa had blijkbaar datzelfde idee: de trein zat stampvol, en een klein uur rechtstaan zagen we niet zitten. We hebben dan maar de volgende genomen, een half uur langer maar met zitplaats. Tsja.

In Nagoya – wat een drukte, wat een immens station – regelden Bart en Wolf gereserveerde plaatsen voor ons én ons bagage, waardoor we wel pas tegen elf uur konden vertrekken, maar zeker waren van plaats. Niks dat een Starbucks niet kan oplossen, er was zelfs zitplaats.

Bon, de shinkansen dus op, mét valiezen, en dat lukte, maar er moet wel plaats zijn. We wilden ze liever niet opsturen omdat er echt nog een hoop nat gerief is:  pulls, rugzakken, schoenen en zo kunnen echt niet in de droogkast, vandaar. In Kyoto namen we een Uber voor amper een kilometer of zo, maar dat deerde niet want liever dat dan met die valiezen sleuren, en ook: vier euro. Serieus. En als ge u afvraagt of er veel te zien valt op zo’n hogesnelheidstrein:

En toen was er het Kanra Hotel. We kregen al thee en een fris nat handdoekje bij het binnenkomen, en toen wisten we het al: dit komt helemaal goed. En toen zagen we de kamers, die gelukkig al beschikbaar waren.

Ruimte, licht, en een eigen onsen! Héérlijk! En dat voor de komende drie nachten, ik zie het helemaal zitten!

Lien, onze reisorganisator, had om 15.00 uur een heuse theeceremonie voorzien, we moesten ons dus nog reppen. Echt iets eten zat er dus niet in, maar niks dat een 7-Eleven niet kan oplossen. Alleen heb je hier nergens een plekje met bankjes of zo waar je dat dan ook kan opeten. We hebben dan maar lukraak een muurtje uitgekozen…

En toen kwam de theeceremonie, in traditionele outfits, met fotoshoot en alles erop en eraan. En een kleine Japanse oude dame die alles uitlegde in een Engrish om u tegen te zeggen. Maar het was wel heel fijn om doen. Zet u schrap voor een shitload aan foto’s.

En toen was er dus de ceremonie.

We hadden de optie om nog langer in die kleren rond te lopen, maar dat hoefde nu ook weer niet. Ichi go ichi è.

En toen gingen we shoppen. Allez ja, we gingen mee naar een speelgoedwinkel waar ze Sunny Angels verkochten, en ik kocht een Kuromi voor aan mijn tas. When in Japan… En toen gingen we met zijn allen de Uniqlo binnen, waar de kinderen vanalles vonden en ik een tasje en een blauw kleedje voor een trouw kocht. En waarna Bart en ik een taxi naar huis namen, want het was meer dan welletjes voor ons. Zij bleven nog shoppen en gingen zelfs in een McDonalds eten.

Dat liet voor Bart en mij de ruimte om letterlijk aan de overkant Wagyu beef te gaan eten, dat je zelf kan bakken. Het kostte ons 30 euro per persoon, waar het je in België zoveel zou kosten voor twee stukjes, denk ik dan.

En toen was de pijp uit.

18.000 stappen.