Geplaatst op

Bloederig opstaan

Geloof me, het was ietwat bizar opstaan deze morgen. Allez ja, beneden komen tenminste. Want wat zag ik op de livingtafel? En op het parket, en de keukenvloer?

Juist ja. De twee snoodaards lagen allebei netjes te slapen, er was gelukkig niks op de zetel aan te merken.

Ik stekte eerst Gandalf in zijn nekvel, en onder protesterend gegrom en geblaas – waar ik me niks van aantrek, overigens – controleerde ik zijn pootjes. Geen problemen, oef. Ik kreeg nog een vieze blik, en toen ging hij weer slapen.

Daarna nam ik Nazgûl onder handen: die legde ik gewoon op mijn schoot op zijn rug, iets waar ook hij niet zo blij mee was, maar ik ben nu eenmaal de baas, dus hij liet me begaan. En jawel, geen idee wat hij heeft uitgespookt, maar de nageltjes van zijn achterpoten zijn zwaar beschadigd. Wellicht heeft hij in allerijl moeten wegspringen voor een auto of zo, of ergens zijn sprong gemist, maar hij heeft het equivalent van meerdere gescheurde nagels. Nu, ik mocht eraan komen, zoveel pijn deed het blijkbaar ook niet. En het was ook netjes schoongelikt, ik zag zelfs de wondjes op zich niet.

Soit. Nu gewoon in de gaten houden dat het niet ontsteekt, dat hij er geen last van krijgt.

Goh. Katten. Een gemak, jong…

Geplaatst op

Laatste dag voor de zesdes

Vannacht vertrekken onze zesdes richting Italië op GWP. De traditie wil dat ik dan die laatste les geen zware dingen meer geef, maar hen laat kijken naar The Rise and Fall of Rome: Nero. Die documentaire/film van de BBC is, zoveel jaar na datum, nog steeds bijzonder goed. Bijzonder wreed ook, dat ook, maar blijkbaar ook wel historisch correct, toch zeker met iemand als Mary Beard als consultant.

Twee weken geleden hadden we gezegd, al lachend, dat het leuk zou zijn om er een soortement brunchke van te maken, dat iedereen iets meenam om te knabbelen. Nu, ik kom binnen, en meteen vraagt een van de leerlingen of ik iets mee heb. Huh? Ik was dat compleet, maar dan ook compleet vergeten. En ik blijkbaar niet alleen: alleen Fien had eraan gedacht en had een hele lading cupcakes mee.

Ik voelde mezelf rood worden van schaamte, en terecht. Ik heb me diep verontschuldigd bij Fien, en ik heb ook wel genoten van de heerlijke cupcake.

Maar na de vakantie krijgt ze iets extra van me. Geen punten, dat niet, maar wel iets om te knabbelen, want dat heeft ze verdiend.

Geplaatst op

You had one job…

Toen ik deze avond laat het kalenderblaadje van mijn poëziekalender trok, fronste ik meteen de wenkbrauwen.

Huh? Goede Vrijdag? Morgen??? En dan nu zondag Pasen, of wa?

Niet dus.

Lieve Plint, ik denk dan dat er zowat één taak is van een kalender zodra die die naam wil dragen, en dat is de juiste data en de juiste feesten vermelden. En Pasen is misschien variabel, maar je kan dat perfect berekenen en op voorhand opzoeken.

Dus ja, ik ben behoorlijk teleurgesteld. Of zoals de titel zegt: you had one job…

Geplaatst op

De Kleine Cervantes: de slotvergadering

Yup, we zijn door onze vijf boeken heen intussen, en dus restte ons nog om vandaag de scores te geven en een gedicht te maken rond het boek dat ons toegewezen was, met name De Wonderverteller van Lida Dijkstra.

Het gedicht, dat had nog wat voeten in de aarde, maar toen kwam iemand op het lumineuze idee om er een ‘vormgedicht’ van te maken: tekstregels maar in de vorm geschreven van een van de onderwerpen, in dit geval een kameel. Ze brachten al woorden aan, maakten zinnetjes, en er werd een ontwerp gemaakt. Morgen over de middag heb ik toezicht in de creaclub en gaat een leerling de achtergrond van een woestijnlandschap maken in aquarelverf, gaat iemand anders de dichtregels uitwerken en nog eentje de kameel alvast schetsen.

Ik ben benieuwd wat het gaat worden, maar ik vind het wel een goed idee, want met enkele leerlingen samen een gedicht schrijven, dat is nog niet zo eenvoudig.

Ik ben in elk geval wel blij dat ik de vijf boeken heb gelezen, want dat is zó ver van mijn bed, die Nederlandstalige jeugdliteratuur, dat ik echt niet meer mee ben met wat er leeft. En per slot van rekening zijn dat toch mijn leerlingen.

Geplaatst op

Lectuur: “Enchanter’s End Game (The Belgariad #5)” van David Eddings

En toen was er ook deel vijf, gewoon omdat het zonde zou zijn om het niet te lezen.

Garion is intussen tot koning gekroond, het magische voorwerp is terug waar het moet zijn, maar de grote ‘eindboss’ is nog niet verslagen, want dat is een taakje voor Garion. En daar zit het probleem: hoe gaat hij dat aanpakken? Hoe dood je een onsterfelijk wezen? Intussen leidt prinses Ce’Nedra een groot leger bij wijze van afleidingmanoever, kwestie van er toch een beetje een vrouwelijke toets in te steken. Al blijft het toch redelijk seksistisch allemaal, als je het mij vraagt.

Nu ja…

Het was onderhoudend, maar niet echt zo goed. Geen idee waarom dit tot de klassiekers onder de fantasy gerekend wordt: er is véél en véél beter op de markt, om eerlijk te zijn. Tsja.