Terugblik op 2025
Vreemd genoeg heb ik vorig jaar blijkbaar geen terugblik geschreven. Ach ja, zo belangrijk is dat ook allemaal niet, ik kan me zelfs voorstellen dat de meesten het niet eens lezen. Het is voornamelijk voor mezelf, toch?
Maar ik mag, denk ik, wel stellen dat 2025 voor mij persoonlijk een goed jaar was. Echt wel. Het belangrijkste feit voor mij is dat ik intussen 18 kilo kwijt ben, en dat heeft een behoorlijk impact op mijn leven. Ik voel me gewoon beter, zit weer beter in mijn vel, heb wat meer zelfvertrouwen gekregen, en de rug *hout vasthouden* heeft, na de problemen in het begin van het jaar, wel nog lastig gedaan dit jaar maar is niet compleet plat gegaan.
Mijn kinderen doen het prima, ik zou onmiddellijk opnieuw trouwen met mijn lief, ik ben nog steeds verliefd op (het grootste deel van) mijn job en financieel hebben we zeker ook niet te klagen.
Naar mijn aanvoelen was het een druk jaar. Eigenlijk ben ik behoorlijk sociaal geweest voor mijn doening. Er was het nieuwjaren natuurlijk, twee weken later nog eens, ik ging quizzen in Destelbergen, deed een quiz voor het goede doel, en eentje in Don Bosco. Er was een zeer fijne Aether, ik ging geocachen met Véro in Ronse, deed een Omen mini, en ging in de paasvakantie twee daagjes naar Dordrecht. Met de fam gingen we eten in The Backyard voor pasen, en uiteraard waren er de tweewekelijkse sessies van Call of Cthulhu waar ik telkens weer naar uitkijk. Ik ging lunchen met Laurens, er was het lentefeest van Bo, een verjaardagsdrink op een terrasje, en nog een bordjesquiz. Ik genoot van drie dagen Dordrecht met de vriendinnen, ging koffiedrinken met Sofie en zat een week in Tallinn met de echtgenoot. Met Mireille maakte ik Vlaardingen onveilig en we vierden dat Gwen en Erik dertig jaar getrouwd zijn. Met Gwen ging ik dan ook naar Sofia, en ik begon zowaar een nieuwe reeks van Duister Gent. Bart nam me mee naar een fundraiser, en ik ging naar de laatste Omen. Ik speelde de Kammekequiz en een dagje Chronicles, en ik ging zelfs een derde keer naar Dordrecht. We gingen met het gezin eten op Allerheiligen en ik nam Bart mee naar Jan De Smet, waarop hij me meenam naar het circus en we ook nog samen gingen eten in Sin. Ik amuseerde me rot op Into The Node en nog eens op de Hot Shots Quiz. Ik ging Latijn lezen op café en we vierden kerstdag met de Rombauts. Ik nam Véro mee naar Roubaix en ging lunchen met Sophie.
Uiteraard ging ik ook op stap met Gwen: naar de Indiër, bij Cé’s Arts, koffie bij Claw, een Griekje, voor haar verjaardag bij Woest, en zelfs naar Bulgarije. We aten bij Circe en ontbeten bij Jaggers en dronken om het jaar af te sluiten een koffie bij mij thuis.
Cultureel gezien was er het volgende: een toneel met school, het ballet van Marie-Julie, Orfeus met de Cultuurcel van de school, een lezing van professor Laes, en met mijn lief een dagje Brussel voor Berlinde De Bruycker. Uiteraard ging het nog eens naar Velzeke met mijn klassen, Romeo + Julia met de Cultuurcel, met mijn lief naar De Spreekbeurt, de presentatie van Undertow, een concertje in Horebeke. Er was Gent Jazz met mijn liefste, en we gingen naar het Kröller-Müller en dan nog eens naar Gent Jazz. Ik bezocht het Puppetbuskerfestival, het MSK met Merel en nog eens het poppentheaterfestival. Met de Cultuurcel was er Van den Vos die Amoc maekte, en in eigen stad was er de Kunstbiënnale. De Cultuurcel toonde me Grand Finale, en ik ging naar een lezing over Herodotos. Met Bart ging ik Vanfleteren bekijken en met Véro liep ik in La Piscine.
Een mijlpaal was ook het appartement: het werd in januari opgeleverd, we gingen een eerste reeks meubels zetten, en ik nam nog een filmpje hoe het eruit zag zonder inrichting. Ze verhuisden nog wat spullen voordat ze er definitief op kot gingen. We verzamelden nog extra meubels, zoals terrasmeubilair, een klein bureautje en barkrukken. Ik nam dan ook een nieuw filmpje op. Er kwam een diepvriesje en eindelijk deftige verduistering. Daarnaast kwam er dus ook licht,
Het geocachen was er uiteraard ook, met een korte wandeling na nieuwjaar met het gezin, eventjes in Belzele, een toertje in Wetteren, het Leen en Eeklo, Rijsel, Ronse, de Biesbosch. Ik stak er ook enkele nieuwe weg. Er was Gontrode, Horebeke, Merendree, Heusden, Belzele, Vlaardingen, het Vrijbroekpark, De Panne, de Rozenbroeken, Roubaix en Aalst.
Fysiek begon het allemaal niet zo goed met een zeer ambetante rug, en ik kreeg dan ook een isotopenscan en een MRI. Dat beterde, en op 1 maart startte ik met Mounjaro. Ik liet een tandimplantaat zetten en de kroon op het werk.
Ook Nazgûl ging het fysiek niet voor de wind: blaasproblemen, compleet met operatie, en dan later nog eens veel ernstiger, zodat hij bijna dood was.
Ik ben nog steeds volledig verslaafd aan handwerken: een pull voor Marie-Julie, een grijze vest voor Fien, een reparatie van een rokje voor Merel, een blauwe vest voor Hannah, een supersnelle appelscrunchie, een pull voor Marne, zomertruitje 1, zomertruitje 2, een pull voor Hannah, zomertruitje 3, zomertruitje 4, zomertruitje 5, zomertruitje 6, zomertruitje 7, een stropzakje, zomertruitje 8, een babymutsje, zomertruitje 9, een witte vest voor Fien en zelfs een bruine vest voor haar. Ik breide polswarmertjes voor Merel en een mutsje voor Gwen. Er waren op zijn minst 6 paar gehaakte polswarmers en een muts voor Nikolaas.
Ik schilderde ook nog enkele scoutshemden: een Sint-Bernard en een lieveheersbeestje,
En dan waren er ook de verschillende momenten van afscheid, iets waar ik wat minder aan probeer te denken. We namen afscheid van nonkel Staf, en vooral ook van Nelly, Barts moeder.
Op een zekere manier was er ook een afscheid voor ons pa. Hij was het jaar nog steeds in het ziekenhuis ingezet, maar kreeg eind maart eindelijk een plekje in Residentie Vroonstalle. We installeerden hem, en hij zag dat het best oké was. En toen begonnen we aan het huis.
Mja. Het was dus een fijn jaar met heel veel bezigheden, en met een goed gevoel.
Op naar een nog beter 2026!
365 – 11 januari 2026 – de sfeer wanneer Bart spaghetti maakt
De eerste spoed van 2026
Het is ne keer wat anders, de spoed van Sint-Lucas. Hoezo?
Wel, vanmorgen om negen uur belde Wolf me: hij zat bij Arwen, maar hij had geen oog dicht gedaan van de pijn. Donderdag had hij examen gehad en had hij daarna een steek gevoeld aan de rechterkant van zijn torso, ter hoogte van zijn onderste ribben. Kan gebeuren. Ging wel overgaan.
Niet dus.
Vrijdagvoormiddag was Arwen hem komen halen, en beetje bij beetje was de pijn erger geworden: zijn hele rechterkant, en tegen ’s avonds ook zijn schouders, nek en rechterarm. Geen koorts, geen andere problemen, maar wel die pijn. ’s Nachts was zelfs ademen lastig geworden, maar gewoon door de pijn, het is niet dat hij kortademig was, en hij had dus geen oog dicht gedaan. Nu, dat is niet echt normaal voor een jonge, fitte gast van 21, zeker niet voor iemand met zo’n hoge pijntolerantie als Wolf.
Bon, ik hem dus gaan halen en richting Sint-Lucas gereden, want dat ligt naast ons nieuwe appartement en als het iets ernstig was, dan is dat wel makkelijk. Hij werd snel gezien door een triageverpleegkundige die oordeelde dat het voorlopig niks ernstigs was gezien nergens drukpijn, geen koorts, normale bloeddruk en saturatiewaarden. Ze stuurde ons daarom door naar de huisartsenwachtpost in het gebouw ernaast, en ook daar hoefden we nauwelijks te wachten. De dokter van dienst onderzocht hem grondig, maar kwam ongeveer tot hetzelfde oordeel: geen longproblemen, geen darmproblemen, niks ernstigs, maar wel geen echte diagnose. Wellicht is het een zenuw die ambetant begint te doen door de stress, de koude en het vele zitten, en verkrampt daardoor de hele boel. Voorlopig Diclofenac, wisselen van stoelen en houding, veel proberen bewegen, en afwachten. Als het niet betert of zelfs erger wordt: terugkomen en dan foto’s en dergelijke.
Hmpf.
Zoals Wolf zei: opnieuw een vage neuropathie, dan liever nog een ernstiger maar duidelijk probleem waarvoor een duidelijke behandeling bestaat. Geloof me: het Zeepreventorium zit nog steeds vers in ons beider geheugen.
Allez, te hopen dat het snel betert, want op deze manier studeren lukt uiteraard ook niet. Blah.
365 – 10 januari 2026 – hele leuke kleine verrassing – een stoffen zakdoekhoudertje – van Isolde
Moscou
Bart had in mijn agenda gezet: “gewoon nog eens samen gaan eten”. Dat “samen gaan eten” klopte wel, dat “gewoon” iets minder, want Moscou is het nieuwe restaurant van de intussen 71-jarige Danny Horseele, en hij heeft duidelijk torenhoge ambities.
De locatie is ietwat vreemd, aan de afrit van de E17 in Gentbrugge, achter de Gamma, in een industrieterrein. Dat zie je overigens totaal niet van binnen: daar is het bijzonder aangenaam zitten, met een greige interieur en een groot raam waardoor je in de piekfijne keuken kan binnenkijken.
We namen de vijfgangenmenu – niet dat er keuze was, maar bon – en daarbij het aangepaste saparrangement. Beginnen deden we met een alcoholvrije cocktail, en daar kwamen verschillende hapjes bij: een mini ‘croque deluxe’ met onder andere foie gras en coquille, scheermes op drie verschillende manieren klaargemaakt – en ja, de ‘schelp’ is geen schelp maar perfect eetbaar – en iets dat Maldonado chimichurri heet. We wisten meteen dat het niveau hoog, zeer hoog ging zijn.
Het eerste voorgerecht was een cevice van skrei, en complimenten voor de sapsommelier: als je het sapje op voorhand proefde, smaakte het soms zeer vreemd. Maar zodra je het bij het gerecht dronk, klopte het volledig, een perfecte samengang. Daarna kwam een Rubia Capricho d’Oro met makreel. En ja, het ene moest een lente voorstellen, compleet met eetbare vlindertjes, en het andere was dus een pizzaatje, maar met nog twee andere gerechtjes bij.
En toen kwamen er kikkerbilletjes met zwarte look, waarbij een moeras geëvoceerd werd. Het lekkerste van de avond, echt…
Het echte hoofdgerecht was duif met tijm en peer, maar dus een stukje borstvlees in een sausje met kers in verwerkt, en dan een boutje, daarnaast nog een derde potje met een stoverij, en zelfs nog een soortement pizzaatje. Vier bereidingen, alle vier even lekker.
Tegen dan was het voor mij meer dan welletjes, maar echt. Als ik nog meer ging eten, ging ik misselijk zijn – nadeel van de Mounjaro – en mijn rug was het ook compleet aan het opgeven. Vrijdagavonden zijn lastig: een ganse werkweek, daar moet de rug van bekomen. Het waren ook geen ideale stoelen, al had ik halverwege een andere stoel gekregen omdat ik even naar de gang was gegaan om recht te kunnen staan en de rug te stretchen. Heel attent, echt.
Het dessert heb ik dus afgeslagen – ik ben ook al geen fan van bloedappelsien – maar Bart had dat wel, natuurlijk.
Toen we daarna de rekening vroegen, werd daar verbouwereerd op gereageerd: er waren nog koffie of thee met versnaperingen, maar toen ik zei dat de rug niet meer mee wilde, gaven ze ons die dessertjes gewoon mee in een doosje. Maar zalig, toch?
En de rekening? Eerlijk, ik denk dat ze een foutje hebben gemaakt, want dit was echt spotgoedkoop en minder dan dat er op de menu aangekondigd stond. Ware het niet dat de rug niet mee wilde en dat ik dus echt naar huis wilde, ik had het aangehaald en laten nakijken, want dit was echt te weinig voor de topkwaliteit die we kregen. EDIT: nagekeken, en bij de menuprijs zit een aperitief, de wijnen of saparrangement, water en koffie of thee gewoon inbegrepen. Spotgoedkoop.
Bij het dessert kwam de chef zelf even groeten, en ik zei het hem, dat ik een enorme bewondering voor hem had, dat hij op zijn 71ste nog die ambitie had. Hij had evengoed na zijn ‘pensioen’ een brasserie kunnen beginnen of zo, maar nee, een toprestaurant. Hij heeft geen ster omdat het nog niet lang genoeg open is, maar ik ben er zeker van: minstens één ster, en wat mij betreft zelfs twee. Complimenten voor zijn hele team en dus ook sous-chef Nicolai Van Quickelberghe.
Top.
365 – 09 januari 2026 – Moscou
Nog meer sneeuw
Sorry, ik kan het niet laten: nog enkele sneeuwfoto’s, gewoon omdat het kan.
Ik was ook in dit weer een paar keer Lieze gaan ophalen, en in de Lange Velden stonden enkele sneeuwmannen.
Het lag gisteren overigens echt wel dik: het gras was verdwenen, op een van de daken van school zie je hoe dik het ligt, en in de wijken was er niet gestrooid – zoals normaal – maar het is niet vaak dat de straten dan ook volledig wit blijven, zelfs met passerende auto’s.
En ik, ik haalde mijn innerlijke hobbit boven, met een lange grijze cape van Cora en een nieuw bonten hoedje.
365 – 08 januari 2026 – cadeautje van de kat, in mijn zetel
Chat GPT op het examen 2025
Ja, zelfs op een volledig analoog schriftelijk examen kan je perfecte Chat GPT vragen stellen aan de leerlingen.
In mijn zesdes hebben we een gans stuk van de Pro Milone van Cicero gelezen, een speech waarin hij Milo verdedigt voor de moord op Publius Clodius Pulcher. We hebben de personages uiteraard uitgebreid behandeld en ze moesten ook het boek van Steven Saylor “Murder on the Appian Way” lezen.
Als perfecte synthesevraag kregen ze dus: “Als je Chat GPT een afbeelding van Publius Clodius Pulcher zou willen laten maken, welke prompts zou je dan ingeven? Dat mag gerust zeer uitgebreid zijn: ik zal ze ook echt ingeven en je achteraf het resultaat laten zien. Wees vooral grondig.”
Ik heb momenteel amper tien leerlingen in het zesde, maar ik kreeg wel fijne dingen. En zoals gezegd, gaf ik de prompts ook echt in, met wisselend resultaat (en punten dus).
1. ik wil een afbeelding van een man, hij moet grijs haar hebben en heeft alleen aan de zijkant van zijn hoofd haar, dus niet aan de bovenkant. Hij heeft een rond gezicht en een grote neus en wat rimpels op zijn voorhoofd. Zet hem op het forum van Rome en laat hem een toespraak geven. Ik wil alleen hem zien en het Forum. Hij is een Romein dus hij draagt een toga in het wit.
2. Neem het bekendste standbeeld van Cicero, maar pas aan: maak hem kalend, met heel wat rimpels, met bruine ogen, een chique tuniek die zijn succes weergeeft. Maak hem mollig, met een papyrus en een veer in de hand, en een “rechtbank” op de achtergrond die zijn juridische ervaring symboliseert.
3. Maak een afbeelding van Cicero, die er gekrampt uit ziet en grijpt naar zijn buik in pijn. Hij jeeft een schrijfstok achter zijn oor en Tiro staat achter hem. Hij draagt een toga. Hij zit trouwens aan tafel met een bord voor zijn neus waar kikkererwten op liggen.
4. een afbeelding van een kleine man, kaal, een toga aan, ovaal gezicht, achter een lezenaar met zijn hand in beweging omdat hij wild aan het vertellen is.
5. Maak een foto van Cicero, toen hij de redevoering Pro Milone uitsprak. Hij is in de 50, heeft grijs haar en een hoekige neus.
6. Maak een zelfverzekerde man met bruin haar, een slechte haarlijn die panikeerde tijdens zijn redevoering.
7. Een grote man die zeer zelfzeker is. Die een typisch Romeinse figuur is. Met een macho-look. Die een redevoering aan het geven is terwijl de hele stad die naar hem aan het luisteren is (sic) die aandachtig naar hem luisteren en opkijken naar hem. Ik zou Chat GPT ook vragen om hem in typische kleren af te beelden.
8. Een Romeinse man in een lange witte toga op een forum aan het spreken voor een menigte. Rond het forum staan schreeuwende burgers.
9. Hey Chat! Maak voor mij een afbeelding van een Romeinse man van rond 50 AC. De man draagt een witte toga en een burgerring. Hij is rond de 40 jaar en heeft kort grijzend haar. Hij heeft darmklachten dus houdt met zijn rechterhand zijn buik vast en heeft een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. Aan zijn linkerhand heeft hij de gouden burgerring en onder zijn rechterarm houdt hij veel perkamentrollen en papieren vast.
Ik heb zelf ook eens een prompt aangemaakt en ingegeven.
Graag een foto van Marcus Tullius Cicero, 52 AC, terwijl hij de Pro Milone houdt. Hij is rond de 50, draagt een senatoriale toga. Hij staat op de rostra op het Forum Romanum, oogt onzeker. Het Forum staat vol met een voornamelijk vijandig Romeins publiek, alle lagen van de bevolking. Rondom het forum staan gewapende soldaten van Pompeius. Op de achtergrond zijn de tempels en gebouwen te zien zoals die er in 50 voor Christus uit zagen.
Hier was ik niet meteen tevreden mee. Ik heb hem dan – wat uiteraard niet kan op een examen – wat bijgestuurd: Geen ruïnes, check je gegevens over het Forum Romanum in 52 voor Christus. De soldaten staan meer op de achtergrond, langs de randen van het forum. Geen vrouwen in het publiek. De mannen droegen geen baarden. Cicero heeft geen papier in de hand.
Meh. Hier zou ik schrik krijgen van het publiek, en die gebouwen zijn nog steeds niet oké.
Geen ruïnes, alleen afgewerkte tempels. Het publiek staat niet netjes in rijen, maar door elkaar, alle mogelijke Romeinse kledij, dus vooral tunica’s, weinig toga’s. Cicero staat rechter.
Repareer de gebouwen op de achtergrond, maak het publiek meer afgewisseld: jong-oud, klein-groot, andere haarkleuren… Maak het publiek ook vijandiger
Laat Cicero meer rechtop staan en tegen het publiek spreken, niet weg van hen. Haal de drie losse zuiltjes in de achtergrond weg.
En toen heb ik het opgegeven. Ik vind het al super dat Chat GPT dit kan, maar ik werd er toch niet bijzonder vrolijk van…