Witch

Nog zo’n place-to-be tegenwoordig in Gent, is de Walter. Het nieuwe koffiehuis – open sinds september 2009 – ligt op de route van huis naar het kantoor van Bart, en het had dus al meermaals mijn nieuwsgierigheid geprikkeld.

Diezelfde hippe vriendin die me had meegetroond richting Simon Says, wilde ernaar toe, en kende zowaar de dame achter de bar.

Walter is gelegen op de hoek van de Poel en de Oude Houtlei, en heeft dus aan twee zijden bijzonder grote ramen. Dat maakt het een zeer aangename plek als je alleen bent: er is voortdurend beweging te zien, en je hoeft je geen moment te vervelen. Er is ook gratis wifi, wat het dan weer een ideale plek maakt om te zitten werken bij een kop koffie. Het interieur is zeer licht en open gehouden, met veel houtwerk en felgekleurde tafeltjes.

Mijn vriendin en ik bestelden elk een koffie verkeerd (3 euro), en kregen een grote kop met één derde koffie, één derde melk, en één derde melkschuim, dat zodanig stevig was dat de suiker er in een torentje op bleef liggen. Meteen goedgekeurd dus! Er kwam een schaaltje met chocoladebolletjes bij, zowel fondant, melk als wit.

De sfeer is er ongedwongen, rustig, en het café is duidelijk een hype momenteel: het aanwezige volk kon tot de jonge hippe mensen gerekend worden.

Je kan er ook ontbijten en lunchen, maar aangezien we net gegeten hadden, hoefde dat nu niet meteen, al zagen de gerechten die op grote zwarte borden waren geschreven, er wel lekker uit.

Ik denk dat ik er wel eens zal binnengaan op een ochtend om te ontbijten, en dan hou ik u op de hoogte.

Walter
Oude Houtlei 1
9000 Gent
09/225.28.25

(Dit artikel is eerder verschenen op Gent Blogt)

Vandaag zijn we eindelijk gaan nieuwjaren bij mijn broer. Ik had al een paar pogingen ondernomen om ons samen te krijgen, maar die waren jammerlijk mislukt. Toen had mijn jongste broer maar het heft in handen genomen, waardoor we vandaag, samen met mijn andere broer en diens gezin, waren uitgenodigd om pannenkoeken te gaan eten.

Er was eigenlijk vooral veel lawaai :-p Wat wil je: Wolf (6), Alexander (3,5), Kobe (2,5), en daar dan nog een kleine muis van nog geen jaar oud tussen, Nand. Ze hebben zich rot geamuseerd, dat wel, maar het enige moment waarop we ze stil kregen, was toen ze een pannenkoek aan het eten waren.

Mijn broertje had ze effenaan staan bakken, en ze waren heerlijk! Zelfs ik heb er twee gegeten (5 WW-punten per stuk, omdat ik er nog wat suiker op had gestrooid).

Eigenlijk zouden we elkaar wat vaker moeten zien, want het is elke keer weer gezellig. Alleen zijn onze agenda’s allemaal zo druk, en vragen kleine kinderen ook nogal wat slaaptijd, zodat het elke keer weer kort is.

Jammer, eigenlijk.

Sinds ik met WW begonnen ben, doet het hele gezin hier van gezond. Yup, zo zijn wij :-p

Als middageten heb ik een wokgerecht gemaakt, volledig volgens WW recept. Er zit mager varkensvlees in, broccoli, bloemkool, wortels, verse gember, paprika, en dan een sausje van rijstazijn, sojasaus, oestersaus, een beetje olie, en maïzena. Daar heb ik dan pasta bij gekegeld, en geef toe, het ziet er lekker uit he! En dat bord was helemaal voor mij, geloof het of niet. Met WW heb je nooit honger, alleen zin in vanalles.

Daarnet heb ik dan fruitsla gemaakt, met verse appel, banaan, druiven, kiwi, en een doosje ananas en perzik op eigen sap, in een kwart liter appelsiensap. Diëten is soms nog zo slecht niet hoor! Alleen die koekjes en chocolade he…

Daarstraks, in de auto. Kobe (2,5) zit in zijn kinderstoel naast mij.

- Zeg mama, ik moet wel gaan werken he!

- Oh? Moet jij werken? Waar moet jij dan werken?

- Op school he mama. (Hij gaat al een volle vijf dagen naar school, mind you).

- Ah, en wat moet jij dan doen van werk op school?

- (Ernstig gezicht) Koekjes eten.

- Ah. En moet jij nog dingen doen?

- Ja, trainen (spreek uit: treenen).

- Oh? En waarvoor moet jij dan trainen, Kobe?

- Ik moet trainen voor de boterhammetjes! (Ik proest het net niet uit.)

- Ach zo. En moet jij nog iets doen van werk?

- Nee hoor mama, da’s alles. Da’s genoeg. Da’s al veel hoor!

En gij nu :-p

Poes Osiris doet al een paar dagen wat raar: hij plast of kakt naast zijn kattenbak, miauwt af en toe, maar maakt zich verder voornamelijk onzichtbaar. Soit, dat laatste is niet echt ongewoon bij hem, het is nu eenmaal een getraumatiseerd beest, daar heb ik me al bij neergelegd.

Deze morgen was Bart eerst opgestaan met de kinderen, en toen ik wat later opstond, zag ik de kattenbak in de gang staan. Blijkbaar had hij weer zijn gevoeg in de living gedaan, en had Bart hem zonder meer in de gang (en de hele bovenverdieping) gezwierd. Tsja, kan gebeuren.

Rond half elf wilde ik de kattenbak verversen, en ik neem het ding dus op. Loodzwaar. Ik doe hem open, en zie onze kat erin liggen. Hoogst ongewoon, dat doet een kat dus niet. Ik til hem eruit en zet hem op zijn poten. Althans, dat was de bedoeling, want hij zakt als een pudding in elkaar. Er kon zelfs geen miauwtje van af, of een klein beweginkje met zijn staart. Zijn kop kon hij een klein beetje opheffen, en hij keek me intens aan, dat wel.

Ik heb onmiddellijk de dierenarts van wacht gebeld, en een half uur later stond ik in zijn kabinet in Oostakker. Osiris zijn urinebuis zit verstopt, en zijn blaas had de grootte van een goeie sinaasappel. Hij heeft dus ook een blaasontsteking, en wellicht zijn zijn nieren geblokkeerd. Toen de dierenarts zijn temperatuur mat, had hij nog amper 35 graden, in plaats van de gebruikelijke 38.5. Conclusie: het beestje was aan het sterven. Hij zou de avond niet gehaald hebben, dixit de dokter.

Hij heeft onmiddellijk de blaas leeggehaald met een spuit, en er ongeveer 60 cc bloed en urine uit gehaald. Osiris reageerde opgelucht, maar bewoog nog steeds nauwelijks, ondanks het feit dat hij geen verdoving had gekregen (daarvoor is hij te zwak).

Nu is het bang afwachten of de nieren terug zullen opstarten, en het beestje terug op temperatuur komt. Pas dan kan de dierenarts proberen de blokkade van de pisbuis weg te halen, nu is Osiris daartoe niet fit genoeg.

Ik heb het beestje daar achtergelaten. Hij is in goeie handen, dat weet ik wel zeker, maar ik zit er behoorlijk mee in. De dokter zei dat het er echt niet goed uit zag, en gaf Osiris een aarzelende 50% kans.

Ik weet dat het maar een kat is, maarre… duimt u toch even mee?

Phoe!

Ik was er zeker van dat ik twee kilo ging kwijt zijn, dat vertelde de weegschaal me ’s morgens toch. Ik weeg me dan altijd op hetzelfde moment, zonder kleren.

De coach van de WW keek me echter teleurgesteld aan toen ik ginder op de weegschaal ging staan: amper 200 gram! Ik schoot in de lach, en zei dat dat niet echt het geval was. Ik had echter wel compleet andere kleren aan dan de vorige keer: een zware jeans ipv een lichte stoffen broek, stevige laarzen ipv lichte schoenen, enzovoort. En het feit dat ik net mijn regels ging krijgen, doet er ook al geen goed aan. Soit, ik maakte me er totaal niet druk in: ik weet dat het al verschil maakt. Deze morgen op de weegschaal zakte het net niet naar twee in plaats van drie cijfers, en vorige week stond er nog 102.

Ik wéét dat ik goed bezig ben dus. En we doen dapper voort

Ik zeg al sinds september dat ik naar de Zumba zal gaan. Al sinds ik weet dat het mijn (geadopteerde) broertje is die les geeft hier in Gent. Vroeger gaf hij enkel salsa, nu dus ook zumba, mét diploma en al, dat moet uiteraard.

Hij gaf toen een gratis proefles, en ik ging gaan met Sandra. Helaas had ik toen de mother of all colds, liep het snot uit mijn neus en kon ik enkel amechtig lopen hijgen. Geen goed idee dus, als je al 30 kilo te veel weegt, om op zo’n manier te gaan sporten.

San is dus alleen gegaan, en doet het nog steeds.

En ik? Ik stelde het voortdurend uit. Yup, er waren weken dat er echt geen enkele avond vrij was (hij geeft les op maandag, dinsdag en donderdag), en ik heb lang met mijn rug gesukkeld. Maar dan nog. Feit is dat ik uitvluchten zocht, omdat ik er gigantisch tegenop zag. Want ik heb de conditie van een gemiddeld dierentuinnijlpaard.

Sinds ik vorige week echter de koe bij de horens heb gevat en begonnen ben met Weight Watchers, vond ik dat ik de excuses maar moest laten. Toen Bart dan ook plots vroeger thuis was dan voorzien, had ik dinsdag plotseling de mogelijkheid om te gaan. Ik heb al mijn moed verzameld, heb een half uur naar haalbare sportkleren gezocht, en ben vertrokken. Door het gigantische parkeerprobleem in de stad, was ik dan ook nog een kwartier te laat.

Geen nood, amper vier meisjes (het zijn vooral studenten die het doen, en die zijn nu aan het studeren) waren enthousiast aan het springen op Latino beats, en mijn broertje stond grijnzend vooraan rond te hupsen dat het een lieve lust was. Ik had hem al eerder met zijn kont zien schudden, maar nog nooit op zo’n professionele manier :-p

Ik heb meegedaan, ja. Ik denk dat ik van de drie kwartier ongeveer een half uur op de dansvloer heb gestaan, en de rest van de tijd stond ik naar adem te snakken, water te drinken of zweet weg te vegen. Want dat liep in straaltjes van me af.

Conclusie: het was wijs, en het is vooral broodnodig. Dus ik ga blijven gaan. Al was het alleen al om mijn broertje wat vaker te zien, want dat was alweer veel te lang geleden.

Net naar de film “Control” gekeken, door Anton Corbijn. Schitterende zwartwitfotografie.

Voor wie de film niet kent: biopic van Ian Curtis, zanger van Joy Division. Zoek het desnoods op.

Maar ik heb toch weer gemerkt dat ik blijkbaar een zwartzakje ben voor het leven. Ik denk dat ik mijn oude Joy Division- CDs weer ga opdiepen. Alleen heb ik het vermoeden dat ik er nu niet meer depressief van ga worden. Ouder worden, het heeft ook zijn voordelen tegenover zestien te zijn. Nog die chance.

Here’s to you, Ian. Requiescas in pace.

Gisteren is ons klein bubbelke voor het eerst naar school gegaan. Hij had er zowaar onrustig van geslapen, ‘t schaap.

Aan de andere kant keek hij er echt wel naar uit: aan de hand van papa en grote broer, flink ingeduffeld, met de rugzak op de rug moet hij flink doorgestapt hebben. Ikzelf was er niet bij: je hebt veel vakantie in het onderwijs, maar je kan ze niet kiezen, en ik moest om half negen zelf voor de klas staan.

Bart vertelde achteraf dat hij netjes ging zitten tussen de rest van de kinderen van zijn klas, en met open gezicht zat rond te kijken, alsof hij zat te denken: “En, wat gaat er nu gebeuren? Wat mag ik nu doen? En wie ben jij?”

Zijn juf Salina kende hij al, die hadden we al eens ontmoet toen we Wolf gingen afhalen. Hij kende daardoor ook de school al een klein beetje, en de speelzaal en zo.

Toen ik hem ging ophalen, zowel gisteren als vandaag, zei de juf dat hij een voorbeeldig jongetje was geweest: braaf, rustig, gehoorzaam, flink eten, en niet tegenpruttelen. Wel had hij nog nauwelijks een woord gezegd, iets wat ik me moeilijk kan voorstellen, maar kom.

Hij bleek wel moe te zijn, maar wilde niet gaan slapen. Ik vermoed dat de vertrouwde omgeving hem eerder tot rust bracht. Wel lag hij rond zes uur op apegapen: er zat niet echt veel beweging meer in. Toen ik gisteren dan ook voorstelde om te eten en zo, reageerde hij opgelucht.

- Kobetje, ben jij moe?
- Jaah… (met een zucht)
- Gaan we dan een boterhammetje eten?
- Jaaaah… (met een diepere zucht)
- En gaan we daarna slapen?
- Jaaaaaaaah (met een gigantische zucht van opluchting)

Daardoor kwam het dat hij nu al twee dagen op rij een half sandwichke heeft geknabbeld zo rond zes uur, en dat hij kwart na zes in bed lag. Doodop, en totaal zonder protesteren dat Wolf nog niet meekwam. En die voelt zich groot natuurlijk: nu mocht hij later gaan slapen dan zijn broertje!

(Voor WW-adepten: lees het verslag mét punten op dieet-volgen.be :-p )

Gisteren zijn Dirk en Ilse (Barts Netlashpartner en diens vrouw) komen nieuwjaren. Dirk is Kobes peter, vandaar.

Aangezien ik met Weight Watchers begonnen ben, moest ook dat dineetje in dezelfde stijl zijn, vond ik: als ik iets doe, ga ik er ook meteen voluit voor.

Het heeft me wat tijd gekost, maar ik heb een heerlijk menu kunnen samenstellen. Bart had voor de hapjes bij de aperitief gezorgd. Aangezien ik geen alcohol drink, lag daar al geen probleem, en kon ik het op een Ice Tea Light houden. Er waren kaasjes met druifjes of mandarijntjes, en daar ben ik netjes afgebleven. Van de stukjes mozzarella met een kerstomaatje heb ik er twee geproefd, niet meer dan dat.

Als voorgerecht was er een salade van avocado met parmaham en mandarijntjes (uit blik),  gemarineerd in een dressing van een scheut cognac, wat citroensap, mandarijnsap, een klein beetje olijfolie en wat zout. Dit alles werd gepresenteerd in de uitgeholde avocado, op een bordje sla.

Het hoofdgerecht was een kalkoenlapje ‘en papilotte’: een gebraden kalkoenlapje werd samen met tomatenblokjes, parmaham, lichte gruyère, een scheutje porto en een geutje room in een papillotte van zilverpapier gedraaid en in de oven gebakken. Daarbij kwam een sausje van sjalotjes, tomatenblokjes, witte wijn en room.
Ik heb het geserveerd met pomme dauphinois, en het werd bijzonder lekker bevonden.

Het dessert was ongelofelijk lekker in al zijn eenvoud, een typische vondst van Jamie Oliver: een schijf rijpe zoete ananas, besprenkeld met muntsuiker (gewone kristalsuiker waar je een paar blaadjes munt doorvijzelt totdat de suiker groen is en de blaadjes verdwenen zijn).

Daarna heb ik me wel bezondigd aan een stukje chocoladetaart, maar dat mocht ook wel eens, na al die light recepten.

Ik kan je verzekeren: als ik er niet had bijgezegd dat het recepten van de WW waren, ze hadden het niet eens gemerkt.

En gij nu :-p