Meisjesweekend

Bart zit in New York, de jongens zitten op Roanoke, en dus hebben Merel en ik het kot voor ons alleen. Gisterenavond hadden we daar niks aan omdat we zo laat thuis waren van Geel, maar vandaag gingen we het onderste uit de kan halen, en dat hebben we dan ook maar gedaan ^^

Ze had eerst muziekles van negen tot elf in Evergem, en daarna zijn we gezellig op de markt gaan rondlopen om alle ingrediënten voor de lasagne morgen te verzamelen. Net geen negen euro voor een kleine pompoen, een zak wortels, drie paprika’s, een bak champignons en een pastinaak: geen geld! En vooral ook kraakvers.
Thuis propten we alles in de koelkast en stapten daarna samen de fiets op, gewapend met een rugzak en een fietsmandje, aangezien Merel achterop zit en mijn fietstassen dus niet bruikbaar zijn. Het was immens stralend weer, en we genoten intens van het fietstochtje.

Aan de Hema werd onze fiets netjes op de fietsenparkeerplaats gestald, en gingen we gezellig samen frietjes eten, zalig in de zon op het grote terras daarboven, onder begeleiding van de zoele klanken van een hakkebord.

Ik had intussen gemerkt dat mijn achterste fietsband niet echt hard meer stond, en dat mijn slot dreigde te blokkeren, dus we wandelden rustig naar de fietsherstelplaats onder de Stadshal voor een druppel olie en een zucht lucht, die ik beide met de glimlach en voor niets kreeg. Dik in orde!

We fietsten naar de Reep om de nieuwe waterloop te bezichtigen en meteen ook de cache aan de Scaldissluis te vervangen, en zagen ook voor het eerst effectief een kajak gebruik maken van de kajakglijbaan.

We fietsten fluks door naar de Hopper om nieuwe scoutstruien, en zaten nu al zo ver dat we maar gewoon doorfietsten naar het Citadelpark. Daar gingen we eerst even rondlopen in het S.M.A.K., maar stelden vast dat Raoul De Keyser ons ding niet is. Marcel Duchamp zagen we al beter zitten, eigenlijk. We zijn dan maar nog Pokémon gaan vangen in het park, en maakten er een zeer aangename wandeling van.

We hadden eigenlijk iets willen drinken in de kiosk daar in ‘t park, maar blijkbaar was dat maar tot eind september. Tsja, er zat dan maar niks anders op dan terug naar ‘t stad te fietsen en daar een ijsje te halen. Hoe jammer nou… Maar eerst fietsten we nog vrolijk door het Miljoenenkwartier om twee caches op te halen.t

We sloegen nog stapels pepernoten in in de Hema, een ongelofelijk schattige vleermuisdiadeem en nog wat extra Halloweengerief, en fietsten toen gewoon naar huis, om tegen half zes gewoon in de zetel te ploffen.

Om zes uur haalden we onszelf weer uit de zetel, sleepten ons naar de winkel, en sloegen vooral, naast sandwiches, ook hapjes in. Tegen zeven uur versierden we het huis, trok Merel haar vleermuisonesie aan, en nestelden we ons samen in de zetel met een zak monsterchips en een fijne heksenfilm.

Toen ik haar om negen uur in bed stak, kreeg ik een extra lange knuffel: “Dank je mama, voor zo’n geweldige dag!” En ik kon dat alleen maar beamen.

Stampvolle vrijdag.

Sommige dagen zijn gewoon een hel om te plannen, en het komt dan natuurlijk ook allemaal samen…
Bart is woensdagmorgen in alle vroegte vertrokken naar New York en komt zondagmorgen terug. Op zich is dat geen probleem natuurlijk, ware het niet dat net nu mijn agenda ook overvol zit. Woensdagnamiddag zat ik in Brussel voor de Certamina, en Véronique heeft gewoon de kinderen bij zich genomen en hen cupcakes laten bakken. Zalig, zo’n vriendinnen!

Vandaag was een groter probleem: Merel had namelijk een extra vrije dag op school, maar ik had wel les van half negen tot half vier. Ook Kobe had gewoon les, en Merel is nu toch nog net iets te jong om een ganse dag alleen te zitten, nu niet voor ‘t een of ‘t ander. Ik heb wat rondgemaild en rondgevraagd, en ik mocht haar dan om acht uur afzetten bij Sandra, de mama van Feja met wie ze sinds dit jaar zeer goed overeenkomt. Ze hadden sowieso al gevraagd of ze eens samen mochten spelen… Alleen moest Sandra in de namiddag ook zelf les geven, en bracht ze haar kinderen naar haar schoonouders. Probleem dus. Merel mocht gelukkig dan naar Pascale, de mama van Jonathan, een dame met wie ik echt wel goed overeenkom en soms koffie drink. Die heeft haar gewoon verwend: balletjes in tomatensaus met frietjes, tekenen, en dan samen naar het Citadelpark om er met een asielhondje te wandelen. Merel had een hele fijne dag, zei ze zelf.

Alleen was de dag nog lang niet voorbij. Ik pikte Wolf op aan het Augustijnenklooster – hij had op een congres voor dokters moeten spreken als pijnpatiënt en was met zijn dokter mee naar Gent gekomen – en begon thuis samen met beide jongens hun gerief samen te rapen: ze gingen voor het eerst op een gans weekend larp, en dan nog wel zonder mij ^^
Ik heb nog op ‘t laatste stekske een ganse alchemiekit samengesteld voor Wolf, en hij vond die zalig.
Rond half zes zaten we in de auto, en na stevig wat file stonden we rond acht uur in De Kievit in Geel. Oef. Er was gelukkig ook meer dan genoeg spaghetti, zodat Merel en ik ook een bordje mochten mee-eten.
Enfin, tegen half negen zijn Merel en ik weer aangezet richting huis, en rond tien uur kon ik haar in bed stoppen, doodop, maar klaar voor een meisjesweekendje.

Certamina

De Certamina, da’s de officiële naam van de Latijn- en Grieksolympiades. Ik doe al jaren mee met de zesdes, maar vorig jaar was ik dus platgevallen, en was dat helaas niet het geval. Tsja.

Nu zit Gwen sinds vorig jaar ook in het Certaminacomité wegens haar job, en was er nu blijkbaar nood aan iemand die de communicatie rond de wedstrijden wil doen. En toen dacht ze aan mij. Moh.
Ze belde me, legde me uit wat de bedoeling was, en ik zei ja. Dus zaten we gisteren lekker samen op de trein, kon ik mijn zegje doen over de sociale media en dergelijke, en was ik blijkbaar meteen aangenomen als lid van het Certaminacomité.
De vergadering was in Brussel, in het gebouw van het ministerie van onderwijs, en daar hebben de vergaderzalen trouwens heel erg fijne namen.

Enfin, ik zie het helemaal zitten, al was het maar omdat Gwen en ik elkaar dan nog eens zien en we oeverloos kunnen kletsen.

Appelmoes

Toch bizar, hoe je soms kan genieten van kleine dingen. Soms heb ik gewoon zin om met mijn handen zelf iets te maken, zoals pakweg die confituur. Ik kan die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel, maar toch maak ik ze liever zelf. De zelfgemaakte is trouwens ook gewoon lekkerder.

Zondag kreeg ik van Nelly een ganse krat appels mee, ik vermoed goudrenetten. Euh… Aangezien ik op woensdag niet moet lesgeven, heb ik tussen het werk door tijd gemaakt om een groot deel van die appels te schillen en er een stevige appelmoes van te maken, licht zurig en met nog kleine stukjes. De kinderen vonden hem superlekker, en ik, ik genoot van het feit dat ik die gewoon zelf heb gemaakt. Want kan ik die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel? Jazeker, maar die zelfgemaakte is gewoon lekkerder. Vraag maar aan de kinderen.

Fietsen

Dat ik echt toch een kieken ben. Voor u volmondig akkoord gaat, leest u misschien toch best even.
Ik ben een kieken omdat ik niet eerder ben beginnen fietsen met zo’n elektrische fiets. Echt. Dat was zonder discussie mijn beste koop van de afgelopen jaren. Ik geniet namelijk elk moment intens, zodra ik op dat ding zit. (Goh nu had ik eerst zing getypt, onbewust wat ik associeer zeker?)
Zelfs nu, nu het wat kouder is, doe ik gewoon een dikke jas en handschoenen aan, en ben ik weg. Vijf kilometer met een elektrische fiets is niks, ik ben op school op een dik kwartier, helemaal ontspannen en niet eens bezweet. En in het terugkeren is dat fietstochtje net voldoende om de drukte van de klas van me af te schudden. Ik ben gewoon veel vrolijker nu.


Vroeger zou ik er ook gewoon nooit aan gedacht hebben om per fiets naar de stad te gaan, nu zie ik niet in, als het niet regent, waarom ik de auto zou nemen.
Zelfs voor het koor, toch zo’n 8 km fietsen, heb ik al geregeld de fiets genomen. Niet altijd, nee, want op donderdagavond durf ik al eens moe te zijn, het rechtstaan in het koor is niet bevorderlijk voor de rug, en dan is die rit naar huis er soms te veel aan.
Maar ik durf nu wel te beweren dat ik, elke dag dat het niet regent, de fiets neem. Om brood, om een paar boodschappen in de Delhaize, naar ‘t stad, gerief halen waar je met de auto niet vlot kunt parkeren, naar ‘t school, naar de schoenwinkel, dat soort dingen. Ik heb al gemerkt dat mijn auto soms gewoon dagen aan een stuk stilstaat, van bijvoorbeeld de zondag tot de vrijdag, wanneer Kobe naar de les moet met zijn zware fagot.

Mocht u dus twijfelen of zo’n fiets zijn geld wel waard is: het heeft mijn visie op vervoer toch wel volledig veranderd, ja. U mag hem hier altijd eens komen uitproberen, of gewoon naar bijvoorbeeld Huis Tanghe gaan, waar ze met u gaan fietsen met de verschillende types elektrische fiets. Doen. U zal er ook vrolijker en ontspannender van worden.