Witch

Om half acht deze morgen zaten wij met ons gezinnetje al in de auto. Jawel, op een zaterdag dan nog. We sjeesden naar Merchtem (bij Brussel) naar nonkel Koen en tante Else, want onze twee spruiten mochten daar de hele dag en een nachtje blijven, joepie!

Een paar hindernissen ( zo ’s morgens vroeg vergeet ne mens blijkbaar al eens dat er een bedje moet meegenomen worden) later waren Bart en ik op weg naar Berchem, naar het gebouw van ALM, alwaar Barcamp Antwerpen 2010 doorging. Nee, dat heeft niks te maken met zuipen (je moet het woord barcamp maar eens opzoeken op wikipedia, als je het gegeven niet kent) maar wel alles met een unconferentie. Iemand (of een aantal mensen) organiseert een zaal, een aantal sponsors voor materiaal en eten ’s middags, en vooral ook voor de koffie, en alle aanwezigen doen iets. Doorgaans is dat een korte presentatie geven van zo’n 20 minuten, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Aangezien er veel te veel mensen zijn, worden er vier presentaties tegelijk gegeven in verschillende zalen. Dat vind ik trouwens het moeilijkste aspect van zo’n barcamp: kiezen tussen vier onderwerpen. Vroeger was zo’n barcamp bijzonder geeky, en ging het vooral over programmeren en andere IT-gerelateerde onderwerpen. Nu is barcamp veel algemener geworden.

Zelf heb ik doorheen de dag 10 presentaties bijgewoond, en er eentje gegeven:

- @pekesenertjes mocht voor mij beginnen met Kunstgeschiedenis en nieuwe media. Ik vond het razend interessant, heb zelfs een paar aha-erlebnissen gehad.

- @steffest vind ik zo’n knap verteller, dat ik gaan luisteren ben naar Het Masterplan – van FOWA tot tweetshirt V1.25. Hij is goed bezig!

- Bij @maartekes zijn presentatie over Structuur in elk verhaal of film heb ik uitvoerig nota genomen: perfect toepasbaar op zowat alle klassieke verhalen zoals de Aeneis.

- @janseurinck had het over Intellectuele eigendom en piraterij

- @leenta demonstreerde hoe je mits bepaalde zelfmassages een stuk relaxter kan zijn. Helaas had ze de tijd een beetje optimistisch ingeschat, waardoor we jammer genoeg niet méér op elkaar konden uitproberen dan een handmassage.

- @sasvangent was razend goed geplaatst (wegens zelf een inwijkeling) om ons enige verschillen uit te leggen tussen Hollanders en Belgen. Of hoe je best bij het zakendoen op een paar punten gaat letten.

- @marijnsomers demonstreerde de Basis van de schermsport

- mijn allerliefste @netlash ben ik ook gaan beluisteren: De brute realiteit van Social Media. Ik kan nog wel wat leren van hem als het over presentaties gaat.

- @fotograaf mocht komen uitleggen hoe hij het doet om zo onuitstaanbaar te zijn, aka voortdurend wel ergens op reis te gaan: Tips & tricks to make frequent travelling affordable. Fijne dingen bijgeleerd, denk ik zo.

- De dag heb ik in schoonheid beëindigd met een presentatie van @bunker en @saraVDV: Geeky Love is…”: hele mooie foto’s, en vooral ook bijzonder herkenbaar.

De organisatie zat trouwens quasi vlekkeloos in elkaar: lekker ontbijt, goeie koffie van Nespresso, broodjes die je op voorhand kon bestellen en soep a volonté, brownies in de namiddag, een vlot verloop, goeie locatie, mooie T-shirts (al draag ik dat zelf niet) leuke mensen, en een bijzonder vervelende manier om te laten weten dat de tijd om was :-p

Ik was moe, kan je dat geloven? Daarna zijn we trouwens nog uitgebreid en bijzonder lekker gaan eten in Huis Goossens met de Talking-Headers, maar da’s voor een andere post.

Lieve lezertjes,

ik vraag jullie hulp niet vaak, maar dit ligt me wel bijzonder nauw aan het hart: mijn allerliefste Bart dingt mee naar de titel van “De Gentse ondernemer”. Als je dit blog een beetje volgt, weet je dat hij een echte ondernemer is, en dat we allebei Gent bijzonder hoog in het hart dragen.

Daarom: kan je even stemmen op hem? Want een deel van de punten worden bepaald door het publiek. En dat zijn jullie, uiteraard.

Dit is trouwens hoe Bart het zelf verwoordt op zijn website Ondernemer in Gent

Ik schrijf hier ondertussen iets meer dan 4 jaar mijn gedachten neer op dit blog, Ondernemer in Gent.

De eerste blogpost vind je hier terug: Verhuis naar Gent! Vol enthousiasme schreef ik toen mijn plannen neer – weg uit de zolderkamer in Wondelgem, naar het centrum van de stad; weg van het ‘bijberoep’ statuut, naar full-time ondernemen.

Dat zijn ondertussen (naast een aantal andere persoonlijke stokpaardjes) de twee rode draden doorheen dit blog geworden, zoals de titel het al aangeeft: ondernemen, en Gent.

Nu zoekt de stad Gent ambassadeurs, om zowel dat ondernemerschap als de liefde voor Gent uit te dragen.

Uiteraard voelde ik me onmiddellijk geroepen. Wie me op Twitter volgt, of mijn presentaties een beetje in de gaten houdt, weet dat ik geen gelegenheid ongebruikt laat om mijn passie voor zowel ondernemen als mijn stad uit te dragen.

Ik wist dan ook de jury te overtuigen: niet alleen van mijn passie, maar ook van het feit dat ik samen met mijn compagnon Dirk op vier jaar tijd Netlash uitgebouwd heb van ‘2 man op een zolderkamer’ naar een bloeiend en nog steeds groeiend bedrijf van 18 mensen.

Maar nu heb ik jullie hulp nodig.

De jury nomineerde me bij de laatste 3 in de categorie ‘technologie’. Nu is het aan het publiek om te stemmen.

Ik blijf mijn ‘goesting’ voor ondernemen en mijn ‘goesting’ in Gent verder uitdragen. Maar ik wil dit ook formeel samen met de stad Gent doen.

Kunnen jullie me helpen? Stem voor Bart De Waele op www.gentseondernemer.be.

Bedankt!

(Oh, en terwijl jullie toch stemmen, kleur ook eens een bolletje bij deze sympathieke medekandidaten: Jeroen De Wit, RGBScape (categorie Studentondernemer) en Bjorn Accoe, Idee Fiks (categorie Creatieve Ondernemer). Ze verdienen het.)

In tegenstelling tot gisteren ben ik vandaag wél goedgezind.

De zon schijnt, mijn leerlingen gedragen zich zoals het hoort, ik heb een goeie stagiair (er is altijd ruimte voor verbetering, maar hij doet dat goed) en ik hou van mijn werk.

Bovendien ben ik op vrijdag klaar met werken om 12.00. Correctie: klaar met lesgeven. Ik ben rustig naar huis gereden, en heb mijn nieuwe PC uitgepakt. Aansluiten was een fluitje van een cent, en het ding is volledig geïnstalleerd. Bovendien hoor je hem nauwelijks, en dat meen ik ook: het moet al echt muisstil zijn om te horen dat hij aanstaat. Prachtig dus! De Windows 7 is even wennen, en het nieuwe toetsenbord ook (mijn ouwe split key keyboard werkt niet op USB, helaas) maar verder ben ik bijzonder tevreden. Nu ben ik dus stukjes bij beetjes aan het instellen.

Daarna ben ik de kinderen gaan ophalen en met hen richting Delhaize getrokken. Ook zij waren allebei goed gezind, en dat werkt aanstekelijk.

De zon: het doet wat met een mens. Of het kan ook aan die goeie nacht slaap of de nieuwe PC liggen natuurlijk :-p

Dik tegen mijn zin, want veel te moe, trok ik gisterenavond naar de cursus van de Weight Watchers. Mijn humeur verbeterde er niet op toen ik niet Marianne, onze gewoonlijke coach zag zitten, maar wel een iets oudere man die een vervanger bleek te zijn.

Onverschillig ging ik op de weegschaal staan, en keek mijn ogen uit: 1,6 kilo deze week. Moh! Ik blij natuurlijk, maar ik had het niet echt verwacht. Niet dat er etentjes of zo op het programma hadden gestaan, maar ik had niet bepaald extra mijn best gedaan of zo, gewoon braaf punten geteld en nog een hoop vrije punten overgehouden. En gezumbad op maandag, dat wel. In totaal ben ik nu 5,4 officiële kilo’s kwijt op vijf weken, ik ben dik tevreden.

En toen kwam de Beverse coach aan het woord. Het thema bleek motivatie te zijn, maar door zijn preek (een beter woord kan ik niet vinden) van een uur had ik zin om een hele bak chocolade na elkaar op te fretten. Een andere cursiste vertrouwde me toe dat ze zelfs in slaap was gevallen… Pas op, bepaalde dingen die hij zei, waren ook wel waar, en gaven stof tot nadenken, maar… Voor mij had hij afgedaan toen hij begon: “Dames, wai gebroiken te veel ‘et woord stress. En stress, da’s eigelik een eufemisme. Wet er iemand soms wat een eu-fe-mis-me ies?” (Het accent, daar kon hij niet echt aan doen, maar het droeg niet bij tot mijn verdraagzaamheid. Mea culpa.) De toon was zó belerend dat ik het me niet eens verwaardigde om antwoord te geven. Toen iemand het antwoord gaf, speelde hij verbazing: “Jawadde, da’s nui al den derde groep op rai die ‘et antword wet! Straks kan iek nog begienne over een pleonasme!” Toen kon ik me niet meer inhouden, en merkte smalend op: “Voeg er dan misschien nog een tautologie en een homoioteleuton aan toe, hm?” Kom zeg: het is niet omdat we dikke vrouwen zijn, dat we stom zijn he! Ik had nog behoorlijk veel zin om achteraf hem even de etymologie van het woord eufemisme te gaan vragen, en eens zien wat hij daarvan ging terechtbrengen, maar ik heb het maar gelaten: zo kleingeestig wilde ik nu ook weer niet zijn.

Soit, zoals ik al zei heeft hij ook veel zinnigs gezegd, maar hij mag echt wel iets aan die Antwerpse arrogantie doen.

En nee, mijn humeur was niet echt beter toen ik thuiskwam. Ik heb nog iets gefret uit pure frustratie, en ben toen maar gaan slapen.

Hmpf.

Ik had gisteren te vroeg victorie gekraaid. Toen ik wilde gaan slapen – Bart was al naar boven – wilde ik nog snel het vuile water weggieten waarmee ik de kattenplasjes had opgedweild. Snel was hier duidelijk het foute woord, want bij het weggieten bleef het hengsel van de emmer haperen, waardoor de helft van het water niet ín de pompsteen terechtkwam, maar wel op de vensterbank erachter. Humpf. Ik heb nog een half uur nodig gehad om het stinkende water volledig opgekuist te krijgen. Yay.

Vandaag had zijn momenten, om eerlijk te zijn. Ik was nog moe bij het opstaan, en dus niet bijzonder goedgehumeurd. En ’s morgens je boterhammen moeten smeren, dat doe ik dus niet graag. Lesgeven viel wel mee, gelukkig.

Het uurtje tussenin werd voor één keertje niet ingenomen door studietoezicht, waardoor ik me richting computerwinkel kon spoeden. Wat gediscussieer en gedebatteer over specificaties, en zo’n 850 euro later, was ik de trotse eigenaar van een nieuwe PC, een HP Pavilion P 6320be. Een Intel Core i3 processor met 2,93 gigahertz, 6 giga werkgeheugen, een whopping anderhalve terabyte harddisk, een ATI Radeon grafische kaart met meer dan een giga geheugen, een DVD RW, een netwerkkaart van ook alweer een giga, en een ingebouwde kaartlezer. Oef.

Ik zo content als een klein kind, nog snel geld afhalen, mijn gerepareerde schoenen ophalen, even de apotheker binnen om Touristil, en verder gaan lesgeven.

Om kwart voor twaalf werd de les stilgelegd, want we gingen met alle Latijnses van 5 en 6 en de Griekjes van het 4de naar het toneelstuk ‘Hippoliet’ naar Euripides, in Bornem begot. We stonden dus allemaal netjes om 12.00u op de parking, maar geen bus te zien. Daar was ergens een foutje gebeurd bij de busmaatschappij. Mijn collega is zo al een stresskonijn bij dat soort dingen, en nu kreeg ze het helemaal. Enfin, een twintig minuten later zaten we alsnog op de bus, en waren we zelfs netjes op tijd.

Het toneelstuk zelf was de moeite. Nooit geweten dat je de essentie van een tragedie kon behouden, en toch ongelofelijk grappig uit de hoek komen. Chapeau voor Dany Timmermans, Kader Gurbuz, Jenne Decleir en Machteld Timmermans, de regie en de scenografie. Knap!

Tegen half vijf stonden we terug in Mariakerke en kon ik me richting klassenraad spoeden, want die was intussen al begonnen. Mijn zegje gedaan, daarna de kinderen opgehaald, en huiswaarts. Moe.

Ook mottig van de bus, vermoed ik, het pilletje ten spijt. Ik had ook ijskoud, en kroop in de zetel onder een dekentje. Toen Bart thuiskwam, nam hij dan ook liefdevol de kinderen voor zijn rekening, en liet me een dutje doen. Eten zei me niet veel, ik heb amper een boterhammetje gegeten, had geen zin in warm eten.

Tegen half acht sleepte ik me naar de WW, nog steeds in een rothumeur. Maar de avond verdient een apart postje, want die viel onverwachts mee.

Laat het volstaan met te zeggen dat ik nog niet eens de PC uit mijn auto heb gehaald: ik heb er de fut niet voor. En voor een computergek als ik, wil dat wel wat zeggen.

Het was mijn dagje niet vandaag (maar het beterde wel).

Het begon al verkeerd: mijn PC wilde niet opstarten. Normaal gezien helpt het dan om er een stevige lap op te geven, maar helaas, niet deze keer dus. Ik verzeker je, ik word van minder pissig. Mijn computer is heilig.

Op school ging het ook al meteen mis: een aantal leerlingen was blijkbaar gewoon in de gang blijven staan – beweren ze toch. Ik heb ze uiteindelijk toch maar binnengelaten, vijf minuten te laat. Niet goed voor mijn humeur, dat soort dingen. In de zesdes heb ik zelfs straf uitgedeeld, en dat komt ook zelden voor. Dat het tempo bij de satire dan weer prima zat, was een opsteker.

Op de middag ging ik de kinderen ophalen, en deed ik 20 minuten over vijf kilometer. Files in Mariakerke en Wondelgem City, jawel. Kobe wilde net de koekjes in zijn boekentas opeten toen ik toekwam, en dat verbood ik hem uiteraard, aangezien we nog moesten eten. Geblèr van in de speelzaal tot thuis. Yay. Toen ik de deur van de keuken opende, sloeg ik steil achterover van de stank. De poes, die nog steeds niet in orde is, had de hele keuken ondergeplast. Onmiddellijk het beest in zijn nekvel gestekt en buiten gezet, en de keuken extensief beginnen dweilen. En toen begon Kobe opnieuw te huilen omdat hij de keuken niet binnenmocht. Hmpf.

Ik was nog steeds in de keuken bezig, toen dubbel gehuil opsteeg uit de woonkamer. Wolf had een fietsje gepakt, en toen wou Kobe dat ook hebben, en duwde hij pardoes Wolf tegen de grond. Allebei aan het brullen natuurlijk. Ik heb even terug gebruld, en dat bleek te helpen. Net zoals het eten, dat ik hen beiden voorzette. Papa’s heerlijke spaghetti deed wonderen voor het humeur, bij iedereen.

Toen Wolf naar de turnles was vertrokken, ging ik met Kobe om schoenen. Ik was zaterdag al naar de Brantano gereden omdat Wolf nieuwe crocs nodig had, en toen bleek vandaag de promotie te starten, waarbij je per ingeleverd oud paar schoenen een bon krijgt van 12.5 euro korting per aankoopschijf van 50 euro. Ik heb hen toen elk een paar schoenen uitgezocht, een fotootje ervan genomen, en dus had ik ze vandaag maar uit het rek te plukken. Kobe kreeg ook nog een paar sandalen, en toen ging mijn rekening van 155 naar 117.5 euro. Mooi meegenomen.

Thuisgekomen vloog Kobe in bed, en kon ik hulp zoeken voor mijn PC. Lang leve Twitter en de daar aanwezige vrienden: het aantal biepjes vertelde blijkbaar dat mijn grafische kaart de oorzaak van het probleem was, en jawel, toen ik mijn oude grafische kaart inplugde (chance dat ik die dingen op zolder bewaar), startte de PC probleemloos op. Oef.

De keuken geurde intussen lekker, Wolf was aan het spelen, Kobe was wakker en vrolijk gezind, en alles ging stukken beter.

En om het helemaal goed te maken, kwam plotseling Bart thuis tijdens het eten: zijn vergadering was afgelast! Hij had zelfs een groot pakket in handen: mijn nieuwe heerlijk kitcherige zwart plastieken gothische luster voor in de woonkamer.

Zodra hij ophangt (ik kan nu geen gat meer boren want de kinderen slapen) neem ik een fotootje

Gisteren was er klassenraad, en ik had er natuurlijk niet aan gedacht om extra fruit mee te nemen. Rond vijf uur stond ik dan ook voor de koekautomaat te twijfelen welke soort wafel ik zou nemen. Roeland, de werkman, passeerde en maakte een opmerking in de trant van: “Héla, da’s wel niet gezond he :-p ” Ik lrepliceerde dat ik honger had, geen tijd had om iets te halen, en dat er niet veel alternatieven waren. Waarop hij me prompt meenam richting de werkplaats en me liet kiezen uit appelsienen, bananen of mandarijntjes. Chic he!

Helaas stond ik een uur later toch weer voor de machine, en heb ik een Luikse wafel met chocolade binnengespeeld :-p

’s Avonds ben ik dan gaan zumbaën, en ik heb het zelfs het hele uur uitgehouden! Ik stond natuurlijk niet te springen zoals het duracellkonijn daar vooraan, maar ik was toch wel trots op mezelf. En zweten!

Thuis heb ik me dan beloond met een lange douche en een rijstpapje, en man, dat smaakte!

Toen ik me overigens deze morgen woog, ben ik drie keer opnieuw op de weegschaal gaan staan: 96,7! Bijna 6 kilo dus, in mijn eigen onofficiële telling :-p

Bij ons op school hebben de leerkrachten, in de mate van het mogelijke, een eigen lokaal. De leerlingen verhuizen elk lesuur. Er zijn pro’s en contra’s, maar op deze manier kan je wel je lokaal inrichten naar je vak, en een hoop didactisch materiaal verzamelen.

Ik deel mijn lokaal met muziek. Daar heb ik geen probleem mee: mijn collega geeft 7 uur les bij ons op school, en voor de rest zit ik daar. Het lesrooster is er ook zoveel mogelijk op afgestemd dat we elkaar afwisselen, en het lokaal maximaal benut wordt door ons beiden. Ik heb massa’s kaarten van de oudheid aan de muren hangen, afbeeldingen en posters van mythologische figuren, en borden met verwante woorden. De muren zijn bruin, omdat ze behangen zijn met akoestische isolatie in de vorm van speciale houten latjes. Dat geeft het geheel een warme, zij het beetje donkere indruk. Alleen in de late namiddag zit de zon er binnen, wat ervoor zorgt dat het lokaal in de zomer heerlijk koel blijft. In de winter zit het dan weer als eerste op het verwarmingscircuit, dus ook in de winter is het er aangenaam toeven. Ik heb ook onlangs mijn oude witte gordijnen uit mijn living opgehangen, en het heeft wel iets.

De grootste troef is echter de knappe muziekinstallatie, gekoppeld aan een recente computer met behoorlijk snelle internetverbinding, en een kick-ass beamer. Ideaal om naar filmfragmenten te kijken: goed beeld, schitterend geluid (nog net niet surround).

Yup, ik zit graag in mijn lokaal. Dat realiseerde ik me daarstraks, toen ik moest wachten tot mijn klassen aan de beurt waren bij de klassenraad. Ik had de livestream van StuBru opgezet, was een beetje aan het prullen op de computer, en genoot intussen van de zon.

Ik heb dan maar wat foto’s genomen. Ze zijn wat donker, omdat het tegenlicht was, maar net dat geeft wel de sfeer weer. Ik heb ook niet speciaal iets geschikt of opgeruimd, daar had ik dan weer geen zin in :-p Maar het geeft wel een beeld van de omgeving waar ik mijn werkuren doorbreng. Kon erger, nee?

Barts nonkel Staf is op 31 december officieel gestopt met zijn boerderij, en is verhuisd naar een paar straten verderop, waar hij een knap huis heeft gekocht en laten inrichten.

Vandaag werd hij 66, en waren we uitgenodigd, samen met de rest van de familie, om een kijkje te komen nemen in zijn nieuwe huis, en dan samen te gaan eten. Inbranden, noemt mijn schoonmoeder dat. Ik kende het woord niet. Helaas hadden ze net deze week de ganse straat opengelegd voor werken, zodat je eerder een modderbad zou nemen dan bij hem binnengeraken. Het verzamelen was dan maar bij mijn schoonouders, en het huis zal voor later zijn. Wij hadden het toch al gezien…

Soit, we zijn dus lekker gaan eten in L’Artichaud in Kruishoutem. Ik hield mijn hart vast, maar al bij al viel het ongelofelijk mee. De meeste restaurants zijn blijkbaar toch afgestapt van die loodzware keuken met roombereidingen. Champagne lust ik niet echt (ik drink eigenlijk sowieso geen alcohol) en ik kreeg een heerlijk alcoholvrij aperitief voor mijn neus. Ik ben eigenlijk benieuwd wat erin zat… Het hapje dat erbij werd geserveerd, was iets met krab en rivierkreeftjes op sla, met een lichte dressing. Ideaal, gewoonweg!
Het voorgerecht was een groot stuk (in feite genoeg voor een hoofdgerecht) koolvisfilet met een zalfje van wortel en een bedje van groene kool. Lekker, én mager! Daarna volgde een Parmentiersoepje, op basis van aardappelen blijkbaar, die ik voor een groot deel laten staan heb. Véél te veel!
Het hoofdgerecht was eendenborst met groenten en kroketjes. Lekker, maar voor het grootste deel van het tafelgezelschap te weinig gebakken. De pure carnivoor in mij kon zich echter uitleven :-p

Het dessert was dan weer delicieus, en wellicht ook het ergste van calorieën: een bolletje cuberdonroomijs, met een kletskopje van cuberdon, en een heerlijk stuk perenbavarois. Bij de koffie kon ik dan ook nog niet afblijven van de koekjes en de meringue.

Maar… het heeft me bijzonder gesmaakt. Het gezelschap was aangenaam, de kinderen (die een kindermenu hadden gekregen van minipizza’s als hapje, garnaalkroket als voorgerecht, biefstuk met friet en appelmoes, en een kinderijsje mét windmolentje als dessert) waren niet vervelend, en we zaten warm en gezellig binnen in dat gure weer.

Fijne dag gehad.

Mijn schoonfamilie weet wat goed is :-p

Ik had nog brikdeeg over van deze middag, en daarmee heb ik dan fruitloempia’s gemaakt. Doodsimpel: appel en peer in blokjes snijden, twee koffielepels honing erbij, een snuifje kaneel, dat op je brikdeeg leggen, en toevouwen als een loempia. Een kwartiertje de oven in op 180 graden, et voila! Bijzonder lekker, zo warm uit het vuistje