Jun 24 2015

365 – 24 juni 2015 – seriously?

Geschreven door onder 365,Werken tedju !

365-jun24

Nog geen opmerkingen

Jun 23 2015

Vakantie?

Geschreven door onder Vakantie,Verdrietig

Hmmm… Het begint er naar uit te zien dat we ons vakantieplannen zullen moeten wijzigen, of liever nog: schrappen. Helaas. Wat het weekje Kreta op het einde van juli betreft, moet het nog wel lukken. Maar Talinn in de tweede week van de vakantie? Twijfelachtig.

Het is nochtans allemaal geregeld: Bart en ik zouden vertrekken dinsdagmorgen heel vroeg, en terugkomen vrijdagavond laat. We hadden de max van een hotelletje gevonden, ik zag het helemaal zitten.

Wolf is de zondag al weg op kamp, Kobe vertrekt pas dinsdagmorgen, maar mag de maandagavond bij een vriendje gaan slapen. En Merel, daar was wat meer regelwerk aan, maar ook daar lukt het wel. Overdag is ze namelijk op danskamp, van negen tot half vijf met allemaal tweedekleuterklassertjes, en ook haar allerbeste vriendinnetje Lieze. Op maandag- en dinsdagavond mag ze bij Lieze gaan slapen, op woensdagavond bij Gwen (en dus Lena-Mare), op donderdag bij Elke (de mama van Kobes beste vriendje Sebastiaan en diens broertje Elias die bij Merel in de klas zit), en op vrijdag gaat Omaly Merel dan oppikken aan het kamp om ze mee te nemen naar Ronse. Wij moeten zaterdag sowieso naar daar voor de jaarmis van Jeroom. Heel wat regelwerk dus, maar Merel ziet dat zitten.

Mja.

Bart heeft echt veel pijn, en dat zal nog wel een tijdje blijven. Maar vooral: hij is snel moe, en wil vooral dat been plat leggen. Ik weet het, het is nog twee weken, maar ik zie het somber in. Jammer, want ik keek er zo hard naar uit, naar onze vier kinderloze dagen per jaar, en dus vier daagjes voor en met elkaar. Vorige jaren hebben we daar telkens zó hard van genoten…

Ach ja. We zien nog wel, het kan misschien nog, en anders, tsja, dan is het voor volgend jaar zeker?

Nog geen opmerkingen

Jun 23 2015

365 – 23 juni 2015 – de brug der zuchten

Geschreven door onder 365

365-jun23

Nog geen opmerkingen

Jun 22 2015

Ziekjes

Geschreven door onder Aiaiai,Mens sana in corpore sano

‘t Is dus echt de moment niet om ziek te worden, maar ik denk dat ik ervan ga hebben. Ik loop inderdaad al twee weken zo mottig als wat door die allergie – of wat het ook moge zijn – en loop dus te snotteren, te niezen en naar adem te happen als een amechtige goudvis, met af en toe ook wel behoorlijke koppijn. Maar nu is het precies nog erger, en het reageert niet op de allergiemedicatie. Blah.

Dat het maar rap 13 juli is, dat ik naar de ORL kan. Ik vermoed dat het daar allemaal mee te maken heeft.

Maar bon, nog twee weekjes op mijn tanden bijten, het zal moeten.

Nog geen opmerkingen

Jun 22 2015

365 – 22 juni 2015 – petunia

Geschreven door onder 365

365-jun22

Nog geen opmerkingen

Jun 21 2015

Lastig…

Geschreven door onder Aiaiai

En dan zijn er gelukkig nog van die ‘normale’ dagen, zo van die gewone zondagen waarop er niks gepland staat, en er niks hoeft.

Ik geef het toe, ik heb het nog nooit zo lastig gehad met verbeteren als nu. Gelukkig zijn mijn meeste examens mondeling, en daar kan je gewoon niet onderuit, die kan je niet uitstellen. Maar die schriftelijke examens van de vierdes, ik kan me er gewoon niet op concentreren. Als ik luister naar mijn collega’s van het vierde jaar, hoor ik hetzelfde verhaal. Hoe moet het dan niet zijn voor Vics klasgenoten, die moeten studeren momenteel? Ik voel zo hard met hen mee, en we hebben de school opengesteld zodat ze samen kunnen studeren, als ze dat willen.

Ik hou mijn hart vast voor de resultaten van de examens, en ik vrees dat het nog een moeilijke deliberatie zal worden. Tsja…

Nog geen opmerkingen

Jun 21 2015

365 – 21 juni 2015 – Mereltje

Geschreven door onder 365,Merel

365-jun21b

Nog geen opmerkingen

Jun 20 2015

Een dag van wisselende emoties

Geschreven door onder Aiaiai,Amusement,Verdrietig,Vriendschap

Alles begon nochtans vrij rustig, met het standaard ritje om half negen naar de muziekschool, en aansluitend het obligate koffietje thuis. Een uurtje later ging ik Kobe weer oppikken, en gingen we even langs bij de fagotjuf. Jawel, dat bestaat, en jawel, Kobe gaat fagot leren volgend jaar. Hij moest even een fagot gaan passen, om te kijken hoe groot zijn handen zijn en welke maat van instrument hij dus heeft. Dat bleek mee te vallen, eigenlijk. In elk geval stond Kobe gewoon te stràlen.

Nog een uur later bracht ik Wolf naar de muziekles, en wist ik zelf niet wat aan te trekken. Het was wel een begrafenis, maar Vic hield niet van zwart, wel van kleur. Toch heb ik nog voor zwart gekozen, gewoon omdat ik me daar zelf het sterkst in voel, en dat had ik wel nodig. Ik had namelijk aangeboden om, als onze leerlingen die iets gingen voorlezen, niet meer verder zouden geraken, over te nemen en hun tekst af te werken. Net op het moment dat ik Wolf moest ophalen van de muziekles, kwam mijn vriendin toe. Ik had haar al twintig jaar – geen overdrijving, dit keer – niet gezien, maar toen ze mijn oproep voor een babysit had gelezen op Facebook, had ze zich spontaan aangeboden. Ik heb dus met moeite hallo gezegd, Wolf afgegooid, en ben doorgereden naar Lochristi.

De dienst was prachtig. Heel intens, heel oprecht, heel… Tsja. Ik ben nog meegekomen naar de binnentuin van de school, maar echt veel leerlingen waren er niet. Niet erg, we waren er tenminste voor degenen die er wél behoefte aan hadden.

En van daaruit ben ik dan naar het ziekenhuis gereden om Bart op te pikken. Het viel wel mee van pijn, beweerde hij, al zei zijn gezicht iets anders. Maar bon, we moeten erdoor.

Ik heb hem thuis in de zetel geïnstalleerd, Ann ongelofelijk hard bedankt, heel even zelf tot rust gekomen, en heb toen geprobeerd de toiletten te repareren, want die werkten blijkbaar niet meer. Bleek de waterput leeg te zijn (filter verstopt) en het overschakelingsmechanisme naar stadswater niet te werken. Enfin, ik heb nog wat zitten prutsen, en heb dan de kinderen bijeengepakt en ben naar Gwens verjaardagsfeestje gereden. Gwen had meteen ook de kinderen gevraagd voor een gezellige avond met hapjes en drankjes, en we zaten prinsheerlijk buiten. Bart was zelfs eerst van plan geweest om mee te gaan, maar werd uiteindelijk te moe, en had afgezegd. Tegen kwart voor negen ben ik Merel thuis in bed gaan steken, en ben nog teruggekeerd. Het was echt een fijne, fijne avond, en ik denk dat het zelfs na middernacht was toen de jongens in bed lagen.

Maar man, ik was echt aan zo’n zorgeloze avond onder vrienden toe. Bedankt, Gwen!

 

Nog geen opmerkingen

Jun 20 2015

365 – 20 juni 2015 – mankepoot

Geschreven door onder 365,Aiaiai

365-jun20

Nog geen opmerkingen

Jun 19 2015

Operatie

Geschreven door onder Aiaiai,Mens sana in corpore sano

We moesten rond half een in het ziekenhuis zijn, vandaag. Bart uiteraard nuchter, ik had nog snel iets gegeten hier thuis. De kinderen zaten op school, zoals elke vrijdag, en ik moest gelukkig vandaag geen examens afnemen.

Bart stond op de lijst om om twee uur geopereerd te worden, maar kwart over drie ben ik naar huis gegaan om de kinderen op te vangen van school, terwijl Bart nog steeds aan het wachten was in zijn kamer. Tsja.

Uiteindelijk is hij rond vier uur naar de operatiezaal gebracht, en tegen half acht heb ik even gebeld naar het ziekenhuis: hij was net wakker, maar nog op post-op. De dokter had hij nog niet gezien, maar we gaan er van uit dat alles in orde is. Hij heeft gelukkig geen gips, wel een soortement brace, een vouwding dat hij niet zelf mag afdoen, maar dat wel los kan. En daaronder simpele plakkers op de wondes.

We zien morgen wel weer verder, meer details wellicht ook.

Poeh. Dat is gelukkig ook weer achter de rug.

Nog geen opmerkingen

Next »