Geplaatst op

Rondje arbeidsgeneesheer

Al in september had ik het gevoel dat het misschien wel wat zwaar ging worden, 21 uur effectief voor de klas. Ik vroeg toen een onderhoud aan met de arbeidsgeneesheer om te horen wat mijn opties zouden zijn: zou ik op één of andere manier 4/5 kunnen gaan werken, als VVP MR (verlof verminderde prestaties voor medische redenen) waardoor ik mijn pensioenrechten zou kunnen behouden?

Soit, vandaag zat ik dus netjes op haar bureau en deed mijn uitleg. Blijkbaar heeft een arbeidsgeneesheer geen toegang tot je medisch dossier, maar aan mijn uitleg had ze meer dan voldoende: ik ben per slot van rekening voor de vakantie eventjes gecrasht en de rug doet het nog steeds absoluut niet, ook al ben ik vandaag wel gaan werken.

Ze ging eigenlijk meteen akkoord met een verminderde prestatie en stelde zelfs 50% voor, maar dat zag ik dan weer helemaal niet zitten. Vorige jaren werkte 4/5 voor de klas prima, en ik denk dat ik dat wel weer moet aankunnen, ja. Alleen moet ik daarvoor eerst een erkenning van handicap hebben, en dat is dan weer een ander paar mouwen. Ze wist niet waar ik die zou kunnen halen, want onderwijs heeft ook weer een apart statuut.

Wat wel mogelijk zou zijn, is dat ik na een werkonderbreking een 4/5de werkhervatting zou krijgen, maar dan moet ik elke maand op onderzoek en kan ik wellicht ook zeer moeilijk een interimaris vinden, want dan is dat telkens maar weer voor een maand verlengd.

Maar bon, het is een begin, en vooral: de arbeidsgeneesheer gaat officieel akkoord met een vermindering, en dat is al heel wat. Nu de rest…

Geplaatst op

Kafka en Murphy geven een feestje

Dat Murphy me graag eens bij mijn lepels heeft, is alom bekend. En dat ik vaak in Kafkaiaanse papiermolens verzeil, eigenlijk ook.

Dat het deze keer niet anders is, was dan ook geen grote verrassing, alleen weer een stevige teleurstelling. Serieus zeg.

Half januari had ik nog geschreven: “Met wat geluk komt alles nog goed op 1 februari. Als er nu maar niks verloren gaat in de post, of er nergens een verkeerde datum is ingevuld of een lijntje vergeten.”

Ik had dus beter mijn mond gehouden, zo blijkt. Jinxen en zo. Want 1 februari, da’s vandaag, en om opnieuw te beginnen had ik dus wel toestemming van Certimed nodig, in casu een controlearts, maar het bleef bij complete radiostilte. Gisterenmorgen belde ik dus zelf maar even naar Certimed: hoe het nu precies zat, en wanneer ik een controlearts kon verwachten en zo.

“Oh”, was de reactie, “wanneer heeft u de papieren opgestuurd? Vorige week? Wacht, ik kijk even. Ja, die zijn vorige dinsdag toegekomen, maar die zijn niet in orde, er is een datum niet ingevuld. Wij hebben daar die dinsdag zelf nog de school van verwittigd.” Ik viel uiteraard uit de lucht, want ik wist nergens van, en ik was er ook eigenlijk behoorlijk zeker van dat ook de school nergens van op de hoogte was.

Ik dus een telefoontje naar Peggy, de personeelsverantwoordelijke, die al even hard als ik uit de lucht viel. Daar was duidelijk iets misgelopen. Misschien iemand die een mail niet gelezen had, of een telefoontje niet had doorgegeven? Maar dat leek me onwaarschijnlijk. Iets later kreeg ik een zeer bezorgde telefoon van de directie: dat zij haar mails had nagekeken, maar niks gekregen had, en ook via telefoon van niks wist, en dat ze zich heel erg ambetant voelde met de situatie. Hmm, dat kon ik me best voorstellen, ja. Enfin, ze hebben zelf dan maar naar Certimed gebeld, en blijkbaar hadden die nog een oud emailadres in hun systeem zitten, en was die mail uiteraard niet toegekomen.

Zucht.

Diepe zucht.

Morgen dus maar opnieuw naar de dokter – het mag gelukkig de huisarts zijn – om nieuwe papieren te laten invullen, mijn ziekteverlof met 18 dagen te laten verlengen, en dan alles door te mailen. Dat mag dus blijkbaar ook. Ik ben benieuwd. Ne mens wil dan al eens werken, en mag dus niet.

Hopelijk dus opnieuw deeltijds aan het werk na de krokusvakantie.

Murphy, ge zijt ne smeerlap.