Acta Diurna de muliere ludenti
Nu ik toch bezig was en Arwen duidelijk fan is van die dingetjes om in de auto te dragen, haakte ik nog wat van die polswarmertjes, maar dan met een duimpje voor haar.
En dan ook nog, met een overschotje katoenen garen, een paar voor mezelf. Als ik naar tv kijk, is zo’n paar zo goed als af op een avond. Tsja.
Merel houdt zo niet van dat opengewerkte van mijn andere vingerloze handschoentjes, dus ging ik gewoon voor een patroontje van vasten en stokjes, en met een duimpje. Best wel gelukt, en nu dus ook nog in andere kleuren…
Blijkbaar maak ik mijn handwerkjes tegenwoordig in reeksen:
– vier truien, eentje voor Merel, Marie-Julie, Marne en collega Hannah
– zeven wintervesten: eentje voor mezelf, een voor Gwen, een voor collega Peggy, een voor collega Hannah en drie voor collega Fien
– negen zomertruitjes (2 voor mezelf, 7 voor Peggy in diverse kleuren en materialen) en nog garen voor twee extra voor mezelf, twee voor Peggy, twee voor Annelies)
– twaalf mutsen en mutsjes, op een breiring gemaakt
Nu ben ik blijkbaar aan een nieuwe reeks begonnen: vingerloze handschoentjes. Nee, niet de gebreide versie die ik voor Merel gemaakt heb, die waren een kleine nachtmerrie. Ik vond die op zich dus wel leuk en zocht een haakpatroontje, iets dat wonderwel snel gaat. Als ik een hele avond tv kijk en kan doorwerken, heb ik een paar klaar. Het eerste paar heb ik in het roze gemaakt – redelijk hard roze omdat ik nergens nog oudroze vond – voor Arwen, maar dat heb ik dus niet op foto. Een tweede paar heb ik gehaakt terwijl ik toezicht aan het doen was in de grote zaal: het patroon is zodanig simpel dat ik er geen aandacht aan hoef te besteden, en dus perfect kan patrouilleren terwijl mijn handen bezig zijn. Het maakt het een pak minder saai. Fien zag dat en was meteen zeer enthousiast, waarop ze ze gewoon kreeg van me, en ze meteen ook showde. Een volgend paar was voor mezelf, in het paars.
En toen was ik vertrokken: ik heb een paar in zwaar grijs garen gemaakt voor Gwen, in hetzelfde materiaal als haar nieuwe mutsje. Een paar in een donkerder paars en in het zwart voor mezelf. Een paar rode in dat heerlijke garen met merinowol voor mezelf, maar dat heb ik intussen aan Véronique gegeven, en een paar van die rode voor Arwen. Ik wilde nog rode voor mezelf maken, maar ik moet nieuw garen kopen want ik kom er net niet. En dan heb ik nog een restje dikke oudroze wol gebruikt voor eentje voor Merel.
(EDIT: ik heb nog extra garen besteld, vooral van die merinowol, in muisgrijs en lavendel voor extra paren. Ik ben er redelijk enthousiast over, ja.)
Mocht iemand er ook willen: 12 euro per paar, materiaal inbegrepen. Tenzij je echt duur garen wil, dan moet je het zelf voorzien.
Bloed zweet en tranen hebben die dingen me gekost. Nee, eigenlijk geen tranen, maar zelfs bloed want ik heb in mijn vingers gestekt bij het samennaaien. Maar wel zweet en frustratie en ergernis, en ik ben blij dat ze zo goed zijn uitgedraaid!
Merel had me dus enkele maanden geleden gevraagd of ik vingerloze handschoentjes voor haar wou maken. Heel eenvoudige, zonder kabels of versiering, gewoon rechttoe rechtaan. Ze koos een patroontje, ik bestelde een goeie kwaliteit garen, en dat was dat, dacht ik. Ik bedoel maar: ik kan een hele pull breien op tien dagen, dan zou zo’n paar handschoentjes ook wel lukken zeker?
Euhm.
Dit was prutswerk met rondbreinaalden nr. 3, en ik kon het niet terwijl ik naar tv keek. Luisteren, dat ging, maar verder moest ik er mijn aandacht bij houden. Dat betekent dus ook extra tijd voorzien, en daar had ik vaak geen zin in. En die duimpjes? Probeer eens rond te breien met in totaal een steek of twaalf… Ik denk dat ik vijf of zes keer herbegonnen ben met de duimpjes omdat ik altijd wel ergens een steek liet vallen of een foutje maakte.
Soit, ze zijn af, Merel vindt ze echt leuk, en ik vind ze goed gelukt.
Maar geloof me: ik maak die niet nog eens opnieuw. Als er iemand nog een paar wil, dan moet je me een haakpatroon bezorgen. Never again!