Na een verkwikkende nachtrust ruimden we al iet of wat op en gingen gezellig samen ontbijten bij Van der Sterre, een bakkerij waar Sabrina’s hond Ella wél nog binnen mag, in tegenstelling tot haar vroegere vaste stek Coffeelicious. We hebben het ons niet beklaagd: de specialiteit van het huis, de appelmarijn, is echt wel de moeite waard.
We gooiden Mait̩ af aan het station Рze had nog andere verplichtingen vandaag Рen wandelden verder via het park (en een reeks labcaches) naar het appartement van Milan waar Sabrina tegenwoordig ook woont, als ze niet weg is met de bus.
We aten eindelijk de redelijk fantastische paprikasoep op die Sabrina had gemaakt, en reden toen richting Rotterdam, want Sabrina en ik zijn allebei grote fan van Marlies Dekkers, en ze had tickets voor de grote stockverkoop. Tickets? Jawel, je betaalt vijf euro om binnen te mogen, maar krijgt die meteen als korting terug wanneer je iets koopt. Die stockverkopen zijn altijd meteen volzet, en vroeger hadden ze dan vaak vrouwen die zich wel aanmeldden maar niet af kwamen, en zo anderen de kans ontnamen.
We parkeerden langs een heel mooi meertje met strandje, lieten Mireille rustig een tukje en een wandeling doen, en stortten ons in het gewoel. Man, wat was dat zeg! Rekken en rekken en dozen vol lingerie, netjes op maat, en aan duizelingwekkende prijzen, als in 15 tot 20 euro voor een slip waar je anders 80 euro voor betaalt – ja MD is duur – en beha’s van 100-150 euro voor 25-40 euro. Een deel van de ruimte achteraan is afgeschermd met grote zeildoeken, en daar staan dan grote spiegels en enkele tafels en stoelen om je gerief op te leggen. Er lopen tal van verkoopsters rond die perfect je maten opmeten of een andere maat halen uit de rekken als je dat wil, en vooral: het is één grote ruimte zodat iedereen er vrolijk in haar blote tieten staat. Het had wel wat, ja.
Ik bleek een maat minder te hebben dan vroeger – van 90D naar 85E – en kocht voor 180 euro – de prijs van een setje in de winkel – drie beha’s en 4 bijpassende slips. Had ik die echt nodig? Nee. Maar het is wel fijn om jezelf een cadeautje te doen als je er zo weinig voor betaalt.
En toen nam ik nog enkele foto’s van dat mooie water en reden we fluks terug richting Dordrecht.
In plaats van rechtstreeks naar het huisje te gaan, besloten we eigenlijk meteen iets te drinken en dan te eten in een van Sabrina’s favorietjes, waar ik ook wel graag kom wegens zo mooi. Als ik ooit Bart meekrijg naar Dordrecht, wil ik hier komen logeren in Villa Augustus, bij voorkeur dan nog in de bovenste vuurtorenkamer.
En toen was het een beetje op. We reden naar het huisje, ruimden op, ik gooide Sabrina af bij Milan, kegelde Mireille uit de auto aan onze vaste carpoolplek in Antwerpen en stond tegen tien uur weer thuis. Moe, maar helemaal ontspannen. Ik kan er weer tegen voor eventjes, denk ik.
