Lek

Hmmm. Hoe tevreden ik ook was van de dakleggers, daarstraks begon het te gieten en zag ik plots een plasje liggen aan Kobes kamerdeur. Eerst dacht ik dat het van een van de katten was, maar dat was wel een zeer vreemde plek en een vreemd kleur, en vooral zonder geur.

Enig speurwerk leverde een streep water langs de muur op, en jawel, blijkbaar zit er een lek in de aansluiting van plat dak en muur. Hmpf. Voorlopig dus er een emmer onder gezet, het gaat echt niet verbeteren vannacht met al de voorspelde regen.

En dan morgen Durieux contacteren: ik ben er zeker van dat ze hier snel zullen staan en het snel oplossen. Maar nu is het wel even vervelend, ja.

Beetje op onze nest gepakt…

Dat ons dak moest vernieuwd worden, dat lag al een tijdje vast. Tijdens de laatste storm waren er nog maar eens enkele leien losgekomen, zoals al enkele keren eerder was gebeurd. De laatste keer, toen er vooraan een aantal zijleien was losgeraakt, hadden ze ons al gewaarschuwd: ze gingen opnieuw loskomen, want het hout was intussen rot van het ingesijpelde vocht. Oh, en de leien waren asbesthoudend, dat ook. Op zich geen probleem, zolang ze niet breken of zo, want dan komen de asbestvezels wél los. Oh, en het dak is ook niet goed geïsoleerd. Toen we destijds de zolder omvormden tot een kantoor voor een startend Netlash, hebben we ons eigenlijk een beetje laten doen door de aannemer die 6 cm rotswol voldoende vond. Quod non: dat is intussen onze slaapkamer en het is daar bloedheet in de zomer en pokkekoud in de winter. De rest van het dak, de eigenlijke zolder, is zelfs niet geïsoleerd en heeft zelfs geen binnendak – dat overigens ook asbest bevat, dankuwel.

Reden te meer dus om dat dak eindelijk te laten vernieuwen: een duur affaire, maar wel noodzakelijk, zeker als we zonnepanelen willen leggen, want dat kan niet op een asbest dak.

We vroegen bij eentje een offerte, en die mens kwam eens kijken, keek enkel aan de buitenkant, kwam zelfs niet binnen, maakte een ruwe schatting en maakte dan ook een ruwe, dure offerte. Hmmm…

Bij Durieux vroegen we ook een offerte, en die mens kwam langs, klom naar de zolder, inspecteerde buitendak, binnendak en gebinte, bestaande isolatie, mat dingen op, boog zich over onze bouwplannen, begon daar vanalles te meten en te noteren, en stelde extra vragen. Of we opnieuw leien wilden of zwarte dakpannen? Leien zijn duurder, maar voor pannen moest hij wel een studie hebben van een bouwkundig ingenieur om zeker te zijn dat het gebinte het extra gewicht kon dragen.

Enfin, veel professioneler, veel meer vertrouwen. Er kwam een offerte, er kwam een contract en een tijdsbestek van ‘ergens in oktober’ al naargelang het weer en andere bouwomstandigheden.

En toen kwam er afgelopen maandag een telefoontje: dat ze dinsdag zouden komen met een gans team en een stelling en alles erop en eraan en dat ze het dak zouden afbreken en leggen en hopelijk op een week klaar zouden zijn. Euh, wacht, wat?? Er was blijkbaar een grote werf weggevallen wegens het zoontje zwaar ziek geworden, en dus hadden ze alles opgeschoven, waaronder wij dus.

Dat ik op dinsdag met Merel naar Parijs trok, dat Bart met Kobe op donderdag naar Keulen trok, en dat Wolf pas op dinsdagavond terugkwam en hijzelf op donderdag en vrijdag ook moest werken, goh ja… Bijkomstigheden zeker? ’t Is ook niet alsof die mannen ons echt nodig hebben, maar toch, ik hou al eens graag een oogje in het zeil. Maar bon, hoe sneller hoe liever, dan kunnen we ook meer opschieten met zonnepanelen en al dat soort onzin.

Dinsdag stond hier een ploeg van 8 Roemeense jonge gasten en een kraanman voor de deur, en man, die wisten van aanpakken! Volgens de kraanman – een oudere Vlaming – zaten die gasten meer op een dak dan op de begane grond, en dat was er ook aan te zien. Er werd een container geprepareerd met een stevige dikke zak, al die gasten deden speciale pakjes aan met maskers, ze klommen op het dak en de asbesthoudende leien werden voorzichtig verwijderd, in de kraanbak gelegd en op die manier zachtjes in de container gedeponeerd. Ik denk niet dat er meer dan drie leien gebroken zijn…

Terwijl we in Parijs zaten, kreeg ik af en toe een update van Bart of Wolf. Vrijdag, bij thuiskomst, was de ene kant al volledig gedaan, zaten de nieuwe dakramen erin en waren ze vooral aan het prutsen met hoekjes en kantjes, want dat viel gelijk wat tegen.

Ik heb er het volste vertrouwen in: het ziet  er fantastisch uit, die mannen werken stevig door en vooral: ze voelen zich compleet thuis op dat dak, het is leuk om zien.

En wij, wij gaan een pak armer zijn maar wél minder warm in de zomer en minder koud in de winter. En asbestvrij, dat ook.

Karel

Onze verbouwing hier dateert al van najaar 2013 – voorjaar 2014. Vier jaar geleden, dus. Intussen zijn er nogal wat kleine dingetjes gesneuveld. Zo werkt de schuifdeur van de keukenberging al drie jaar niet meer: ze kan niet volledig meer open, en ze blijft ook niet dicht. Een van de automatische afsluitingen van de pompsteen is kapot, en de scharnieren van de afsluiting van de wasberging waren toen al kapot, want de schrijnwerker heeft me die toen nog doen bestellen. Ze liggen hier dus ook al vier jaar… En dan zijn er nog zo wel een paar kleine dingetjes.

Maar ja, Karel contacteren, dat was zoiets dat ik maar bleef uitstellen. ’t Zijn zo van die onnozeliteiten, natuurlijk.

En toen kwam er een paar weken geleden nog een extra kleinigheid bij die eigenlijk wreed ambetant is: de scharnier van een openklapkastje in de keuken, daar waar ons afwasmiddel en zo staat, is afgebroken. Niemand hier in huis weet natuurlijk van iets, maar dat kastje is nu wel ongelofelijk irritant. En dus, ja, eindelijk, had ik Karel gecontacteerd. Die stond hier deze morgen om eens poolshoogte te nemen, en zou binnen twee weken komen om alles op te lossen.

Een werkende schuifdeur! Stel u voor!

Dat gaat gewoon wijs zijn…

Huis

Ik geef het toe, ik blijf verliefd op mijn huis. Ik vond het 18 jaar geleden al de max, toen we het voor het eerst zagen en op een paar uur moesten beslissen of we 6 miljoen Belgische frank gingen uitgeven of niet. Ik heb er nog steeds geen moment spijt van.

Intussen zijn er al drie rondes van verbouwingen overheen gegaan. In ronde 1 pakten we de zolder aan en toverden die om in een bureau, compleet met nieuwe trap en al,  in de tweede ronde werd de badkamer vernieuwd en de woonkamer gemoderniseerd (houten plafond eruitgehaald, parket gelegd, alles wit geschilderd met felrode hangkasten, en nieuwe gordijnen en zo) en mijn bureau aangepakt, en vorig jaar hebben we dan de grote verbouwing gehad, met een nieuw stuk huis, een nieuwe keuken, een nieuwe kamer voor Kobe, een tweede badkamer voor de jongens en een heuse wasplaats.

Intussen zijn ook alle andere kamers vernieuwd en geschilderd, en staat het hele huis naar onze hand. Heerlijk. Maar vooral die nieuwe keuken aan onze woonkamer, daar blijf ik wild van. Zeker als Chantal net alles heeft schoongemaakt, er nog geen kinderen gepasseerd zijn, en de zon schijnt. En met de nieuwe tuin is ook het uitzicht gigantisch verbeterd, al is die nog lang niet af.

IMG_1126 IMG_1124

 

En toen was er een terras!

Intussen hebben ze hier ijverig verder gewerkt in de tuin, en ik vind het prachtig! Je ziet op de foto’s de werken vooruit gaan.

De sokkel van het tuinhuis is ook al gegoten, en ze zijn volop bezig de tegels rondom rond nog af te werken. Ik ben echt benieuwd, het grote verschil zal er komen wanneer het gras er ligt natuurlijk. Fijn fijn fijn, tuin en al!

Vrije dag, tuindag

Het kwam heel goed uit: de kinderen hadden vandaag een pedagogische studiedag, en wij onze facultatieve vrije dag. Met andere woorden: we waren gezellig samen thuis vandaag. Dat kwam eigenlijk dubbel goed uit, want aangezien we het nieuws hadden gekregen dat ze over twee weken aan de tuin beginnen, moest hij wel leeggehaald worden. Momenteel staat hij nog vol potplanten, tuinmeubelen, schommel en andere rommel. En dan spreken we nog niet over het tuinhuis, dat ook weg gaat, en dus helemaal leeg moest.

Maar ik heb ronduit zalige kinderen. We trokken allemaal vuile kleren aan, en begonnen eraan. De kleintjes haalden alle dingen uit het tuinhuis, Wolf en ik deden de grote stukken, haalden de rekken eruit, sleepten die naar de garage, en de kleintjes zetten alle kleine dingen opnieuw op die rekken. Op een klein uur was het tuinhuis leeg en de garage vol, dat wel.

En toen braken we de schommel af. Letterlijk. Het houten frame was eigenlijk al een tijdje niet echt betrouwbaar, en dat bleek duidelijk toen we het afbraken: je moest amper kracht zetten op de ladderbalkjes om ze af te doen breken. Hmm. De tuigen op zich zijn netjes opgeslagen, maar er moet dus een nieuw frame komen. Juist ja.
Ook de tuinmeubelen werden naar binnen gesleept, en toen zag het er meteen al helemaal anders uit. Leeg, en groot, eigenlijk.

Volgend weekend nog de planten binnenhalen, en we zijn er klaar voor. Oh, en ook proberen of er iemand het tuinhuis en/of de stenen wil. ’t Zou zonde zijn als dat allemaal de container in vliegt.

Bekaertdraad

Het is toch een begrip op zich, Bekaertdraad.

Ik had mezelf een rustig weekendje beloofd, en dat werd het ook wel. Wolf was de hele dag naar de scouts, en ook Kobe was in de namiddag weg. Bleven over: Merel, Bart en ik. Bart zat te lezen, Merel was aan het spelen, en ik heb eigenlijk vooral gesuft. Maar toen vond ik het welletjes, en trok ik met Merel de tuin in. Het gat in de haag waar vroeger ons tuinpad naar onze oude voordeur was (twee voordeuren geleden, bedoel ik dan) werkte al lang op mijn systeem. Want af en toe wrong iemand zich daar toch nog door de struiken heen, in het bizarre idee dat dat venster op het einde van dat half gebarricadeerde pad toch wel een voordeur was. Ha ja, want er staat nog steeds een brievenbus met het oude nummer: er komt nog steeds behoorlijk wat post toe op het oude adres, vandaar.

Maar bon, vandaag heb ik daar een stokje, enfin, een draadje voor gestoken. Ik had nog restjes draad in het tuinhuis staan, perfect om dat gat te dichten, mijn handen vol schrammen te zetten (van de haag) en mijn nagels om zeep te helpen. Oh, en de poes compleet de kluts te doen kwijt geraken en helemaal gefrustreerd te krijgen… Aan de andere kant: hij zal daar nu niet meer de straat oversteken, zoals Radagast deed op die fatale avond… Maar wel blij met het geleverde werk!

IMG_4372