Geplaatst op

Peppi en Kokki aan zee: dag twee en The Crystal Ship

We sliepen lang, gingen iets halen om te ontbijten, bleven nog lanterfanten en het was uiteindelijk na elven voor we het appartement verlieten en de fiets op gingen.

Het plan?  Een deel van de route van The Crystal Ship fietsen, en dan vooral het stuk op de Oosteroever. Voor wie niet weet wat The Crystal Ship is: dat is een project dat al een tiental jaar loopt en waarbij intussen 92 straatkunstwerken zijn geschilderd op alle mogelijke gevels. De kunst is zeer uiteenlopend: primitief, verbaal of soms bijzonder levensecht, vaak met een knipoog (of meer) naar James Ensor. Ik wilde dit al jàren doen, maar bleef het uitstellen, en nu kwam het er eindelijk van. Ik vond in Gwen ook een gewillige partner in crime, en samen gingen we dus de elektrische fiets op, zelfs in die hitte. Al viel dat laatste wel mee, daar aan zee: het werd vandaag 31° ipv. de 36° uit het binnenland. En ik vond zowaar een paarse zomerhoed die me ook deels redde van de warmte!

Bon, ik heb ook alle kunstwerken gefotografeerd en post ze hier voor mezelf. Neem gerust mee een kijkje, of sla ze gewoon over. We hadden allebei de app gedownload waarmee we de eerste zes kunstwerken al bezochten voor we in de Dienst Toerisme van Oostende (tegenover het casino) voor vijf euro het boekje en de kaart gingen halen. Heb je die nodig? Nee, de app geeft ook alle info, maar we vonden het papier soms gewoon praktischer en overzichtelijker. Maar mocht u dus uitleg willen bij een van die kunstwerken? Alles staat op de app.

Af en toe zag ik ook nog andere muurtekeningen die niet tot het parcours behoren, maar die ik er wel bij wilde. Of beelden. Ik heb iets met beelden.

Na een paar kunstwerken zetten we onze fietsen aan de Visserskade en deden we een toertje te voet, omdat de kunstwerken daar dicht op elkaar lagen en er toch te veel voetgangers waren om door te navigeren met die fietsen. En onderweg kwamen we een Griekje tegen. Zoals het hoort.

Toen was het al vier uur en namen we de veerboot naar de overkant, maar moesten wel een twintigtal minuten wachten: het was pokkedruk in Oostende. En ja, aan de overkant was het veel rustiger, bijzonder heet, ietwat desolaat, maar gelukkig vonden we wel een (heet) terras om iets te drinken. Dat werd een gewone latte (van 6 euro) want 15 euro voor de iced versie vond ik er wat over.

Een half uur wachten op de boot terug zagen we niet zitten, en dus fietsten we gewoon terug naar de overkant, iets wat met die elektrische fietsen niks inhield uiteraard. En we zagen nog wat kunstwerken ook, mooi meegenomen. In het passeren waaiden we ook nog de Delhaize binnen, kwestie van brood en melk en kaas en zo voor het avondeten.

We aten, ik ging even liggen, Gwen ging nog richting strand, en rond een uur of acht deed ik dat ook: gewoon even rustig zitten in mijn stoel en genieten van de ondergaande zon.

Het is vreemd hoe snel de zon eigenlijk ondergaat… Maar ik werd er wel helemaal zen van.

Geplaatst op

Vlaardingen

Mireille had me laten weten dat ze deze week in Vlaardingen zat, een klein stadje – of toch dorp? – naast Rotterdam. Ze heeft daar vrienden die op reis zijn, en past op de katten. Of ik geen zin had om een paar dagen af te komen? Zin zeker, maar het in de agenda krijgen, dat was een ander paar mouwen. Gisterenavond was er – of zou er geweest zijn – Masks, en donderdagavond moeten we gaan eten. Maar van woensdagvoormiddag tot donderdagnamiddag moest dus wel nog kunnen. Het is niet alsof het druk is, en al.

Ik sliep vrij lang, had geen zin om me op te jagen, moest blijkbaar nog vanalles regelen – orthodontistafspraak regelen, mijn pa zijn was gaan brengen, Wolf het eten gaan brengen dat hij vergeten was, dat soort onzin – waardoor het uiteindelijk iets na één was toen ik daar in Vlaardingen mijn auto parkeerde. Maar Mireille was daarop voorzien, we hadden al uitgebreid plannen gemaakt, dus ik laadde mijn spullen uit, nam wat ik nodig had, en ging samen met haar de elektrische fiets op. We fietsten door prachtig natuurgebied naar een ‘pontje’ – een veerboot dus – die ons naar een restaurant bracht.

Daar aten we aan de rand van het water en genoten, ook al was het intussen al twee uur.

We namen het vervolg van het pontje, fietsten verder en kwamen in Maasland om er labcaches te zoeken. Mireille heeft drie jaar vlakbij gewoond, maar was nooit in het dorpje zelf geweest. Bijzonder charmant, mooi, met een oud kerkhofje, een heus Museum De Schilpen met snoep van vroeger – het sloot net, we konden even binnen kijken maar kregen de uitleg niet meer – en prachtige straatjes.

Alleen vonden we er geen cafeetje of zo, terwijl we toch een koffie wilden. We fietsten dus nog even verder en kwamen terecht in het Sonnetje, een pannenkoekenhuis waar Mireille blijkbaar vroeger wel eens kwam met haar schoonmoeder en zo. Nostalgie!

En toen fietsten we naar huis, want de energie was na 30 labcaches en 22 kilometer eigenlijk toch wel op.

Edoch, een korte trip naar de Jumbo en een avondeten later, bleken we het toch nog te zien zitten om een korte wandeling met 5 labcaches in de buurt te maken. Het bleken uiteindelijk toch drie kilometer te zijn, maar we waren heerlijk verfrist en op adem gekomen.

Er volgde nog een douche en iets met hete thee en een Nip ‘n’ Dip koekje en bijhorende lachbui, en toen was het welletjes.

Geplaatst op

Dagje Oostende

Eigenlijk had ik het al van in februari gepland, een dagje Oostende, al sinds de toeristische dienst me laten weten had dat er in Fort Napoleon een tentoonstelling voor kinderen was rond geluk en geluksvogels. Maar plan dat maar eens in, met drie kinderen met een eigen agenda, en een druk voorjaar qua familiefeesten. Tsja…

Vorige week wilden we het niet doen omwille van het weer, en vandaag hadden ze oorspronkelijk mooi weer beloofd. Deze morgen viel dat dus dik tegen… Wolf vertrok naar Center Parcs in de gietende regen, en wij gingen nog wel zien. Maar kijk, na de middag leek het wel op te klaren! We gooiden de dikke jassen en een hoop strandspeelgoed in de auto, en we reden met ons drietjes naar Oostende.

En voor wie nog iets zoekt om te doen deze week met lagereschoolkinderen: de tentoonstelling, met zijn prachtige vogels, opdrachtenboekje en tekstjes, is een schot in de roos, een echte aanrader!

En het fort? Goh, welja, fortig zeker? Als je het Gravensteen gewoon bent, ben je nogal kritisch, veronderstel ik. Maar eigenlijk was het wel best mooi.

We gingen nog iets drinken, en tegen kwart voor vijf namen we het kleine veerbootje van de Oosteroever naar Oostende centrum, zijnde het Aquarium. We zijn wel eventjes kletsnat geregend, maar kom, daar zijn we niet van gesmolten.

En toen, toen was er de zee en het strand. De kinderen trokken hun schoenen en kousen uit om in het zand te spelen, maar liepen toch niet tot aan het water. En ik? Ik zette me op een bankje vlakbij, genoot van de vlagen zonneschijn, en las. Heerlijk!

We haalden een ijsje, en stelden vast dat het veerbootje net een half uur in pauze was gegaan, toen we daar aankwamen. Maar het regende alvast niet, en we zaten daar best goed. Een en ander zorgde ervoor dat het bijna half acht was voor we terug naar huis reden. Maar we hadden wel een pracht van een namiddag.