Geplaatst op

Vaderdag

De kinderen hadden al een en ander voorbereid: Wolf ging naar de bakker om een hele doos koffiekoeken – aangezien hij niet wist wat Bart het liefste heeft (die weet dat zelf eigenlijk niet) had hij van elks eentje gevraagd – terwijl Merel vers appelsiensap perste en Kobe hielp met het snijden van een grote kom verse fruitsla. De tafel werd gezet en er was dus een uitgebreid ontbijt, compleet met eitjes en al.

Als cadeautje hadden ze van die hardplastieken deegverdelertjes/schepdingetjes van Jeroen Meus gekocht, iets waar hij echt wel blij mee was. Bart is een notoir moeilijke mens om iets voor te kopen: ofwel is het pokkeduur, ofwel heeft hij het al lang zelf gekocht.

En ’s middags kwam ons pa natuurlijk ook eten, zoals elke zondag. Hij kreeg van mij een groot dik boek met harde kaft over randweetjes van beide wereldoorlogen. De grote lijnen kent hij door en door, maar dit zijn dingen die in de marge gebeurden, en hij hoefde mijn blog vandaag duidelijk niet te zien: na de kousen dook hij onversaagd in zijn boek, en daar kwam hij niet meer uit. Ik heb hem moeten verplichten het even aan de kant te schuiven voor zijn taart – hij zou nogal gemorst hebben, denk ik – zodat hij het niet vuil maakte.

Allez, goed gekozen denk ik dan, voor beiden.

Geplaatst op

Vaderdag

Het wordt eigenlijk niet genoeg gezegd wat een prachtige vader Bart wel is. Hij doet niet liever dan ons vertroetelen en kookt dan ook vrijwel elke dag vers voor ons, en voor de andere dagen zorgt hij dat er wel iets klaar staat. Op zondag maakt hij ontbijt met afgebakken koffiekoeken en zachtgekookte eitjes, ’s middags voorziet hij zelfs een voorgerechtje, en ’s avonds maakt hij met het overgebleven brood van de week croques monsieur.

Hij doet ook alle boodschappen voor het huishouden, zodat ik niet al te veel hoef te sleuren.

Maar vooral: hij is de aanwezige rots in de branding hier in ons huisgezin, de stille kracht.

Vandaag maakten wij dus ontbijt, al doet Bart eigenlijk niet aan ontbijten. Maar er waren dus ook cadeautjes: een nieuwe baardtrimmer, en een leuk – maar kleiner dan verwacht – bloempotje met ingebouwd bijenhotel. Benieuwd of dat lukt!

En ’s middags gingen we, zoals elke zondag, mijn vader ophalen. Een echt cadeautje had ik niet voor hem, ik zou niet weten wat, maar er was dus wel een gezellige maaltijd, en speciaal voor hem maakte ik verse ijscrème met fruitsla. Aan de slagroom had ik helaas niet gedacht…

Maar ik vermoed dat hij dit ook wel leuk vond. En mijn eigenlijke cadeau voor hem is dus elke zondag: Bart kookt voor hem en er is de huiselijke sfeer, al gebeurt het meestal wel dat hij quasi alleen zit, want de kinderen zitten boven of zijn op zwier.

In elk geval: gelukkige vaderdag, allebei!

Geplaatst op

Vaderdagcadeautje

Bij Arwen thuis hebben ze sinds enige tijd een klein pizza-oventje, en Wolf was daar razend enthousiast over. De foto’s die hij doorstuurde, spraken ook boekdelen.

Laat het nu net vaderdag zijn, en laat Bart nu de laatste weken in de pizza’s gevlogen zijn… De som was snel gemaakt en dus stonden er hier drie pakketten te blinken: eentje met het oventje zelf, eentje met twee specifiek daarvoor bedoelde houten plankjes, en een met de stalen pizzaschep. Ha ja, want dat is niet inbegrepen in het oventje.

Bart had gelukkig de bui al voelen hangen en had de nodige ingrediënten meegebracht, zodat hij ’s middags al deeg stond te kneden en ’s avonds uitgebreid stond uit te rollen.

Wolf ontfermde zich over het oventje: het bereikte fluks de 500° en dus werd de eerste pizza erin geschoven. Euh… Het deeg is blijkbaar bij Arwen veel dikker, waardoor de pizza’s daar zo’n achttal minuten moeten bakken. Hier keek Wolf na amper een minuut, en toen was mijn pizza al verbrand. Niks ergs, ik kon gewoon de kantjes eraf halen. En daarna ging het beter en beter.

En de smaak? Niet te vergelijken, exponentieel beter dan een diepvriespizza of zelfs eentje gebakken in een gewone oven.

Ik voel nog veel pizza’s aankomen…

 

Geplaatst op

Vaderdagcadeautje

Voor Barts vaderdag heb ik hem nog zo’n moestuinbak gekocht zoals er al eentje met veel succes stond. Hij geniet van die groeiende groenten en kruiden en kan er vergenoegd naar staan kijken. Een tweede bak was dan ook aangewezen, zodat de eerste bak volledig aan kruiden kan gewijd worden, en dan de tweede aan groenten.

En zoals het bij een cadeautje betaamt, heb ik dat dan ook voor hem in elkaar gevezen. Was het een beetje warm vandaag? Goh, ja, maar dat had ik er wel voor over.

Benieuwd wat hij nu gaat zaaien. Hij is in elk geval goed bezig.

Geplaatst op

Vaderdag

Bart had me op voorhand gevraagd hoe lang hij verondersteld werd te slapen. Goh, toch zeker tot negen uur. Want pas tegen dan was de tafel gedekt, het fruitsap geperst, de eitjes gekookt, de watermeloen gesneden en de koeken gebakken. De immense pot fruitsla hadden we gisteren al gesneden.

Bon, het was dik in orde, en Bart glunderde gepast. Merel had een fijn kaartje en een stel bikkels voor hem, van mij kreeg hij zijn favoriete matcha thee en de kinderen hadden samengelegd voor een heel dikke en vooral zware houten snijplank die hij graag wilde.

Iets over elf kwam mijn vader dan toe, maar voor hem had ik (nog) geen cadeautje, maar wel een eerste restaurantbezoek in anderhalf jaar.

Ver moesten we niet gaan: de vroegere Rotan is nu de Brasserie Wondelgem, zowat op het einde van ons straat. En jawel, ook ons pa glunderde boven een grote steak met frietjes.

De kinderen vonden het ook prima, maar er werd wel verder gestudeerd in de namiddag, terwijl opa zich installeerde in de tuin.

En later werd er zowaar nog gezwommen: het water was net warm genoeg, zeiden ze, al vond Wolf dat nu niet meteen en bleef hij niet lang in het water.

Maar ik ben wel blij dat we ons de voorbije dagen de moeite hebben gedaan het zwembadje op te zetten.

Geplaatst op

Eindelijk terug ons vader op vaderdag!

Ik had vrijdag ons pa gebeld: dat ik snapte dat hij nog steeds bang is voor het virus, en terecht, maar dat hij stilaan uit zijn isolement moest komen, en dat hij die stap toch ne kéér moest zetten. Wij zijn echt in quarantaine gebleven, en ja, er is uiteraard een kans dat één van ons besmet wordt in pakweg de Delhaize, maar bon, dat risico bestaat altijd.

Na eigenlijk zeer weinig geaarzel stemde hij toe, zeker toen ik beloofde dat we buiten gingen eten en dat hij zijn eigen tafel kreeg, met afstand.

’s Morgens was er natuurlijk eerst Bart die een hoop cadeautjes kreeg: van Merel een kaartje en een zelfgemaakte sleutelhanger, van Kobe een grote schaal tiramisu, van Wolf een zakje snoep en van mij twee verschillende soorten zout, een kruid, een zakje speciale koffiebonen en een doosje matchapoeder.

En ’s middags was er dus eindelijk ons pa. De kinderen waren door het dolle heen, hadden alles al op voorhand klaargezet, met handgel en een eigen tafel en alles. Hij was een half uurtje te vroeg, en daardoor zat ik nog in de douche toen hij toekwam. Maar toen ik hem zag in de tuin, aarzelden we allebei, en toen zag ik hem duidelijk: “Foert!” denken en we gaven elkaar een knuffel. Man, dat had vooral hij duidelijk gemist. En toen waren er onmiddellijk ook de kinderen bij en werd er uitgebreid geknuffeld met het hele gezin. En zo zat opa meteen in onze bubbel.

We zaten buiten onder de parasol en hij kreeg een grote mand met allerlei lekkers en een tekening van Merel.

Hij heeft lekker gegeten, honderduit gebabbeld, een grote mand sokken verwerkt en gewoonweg genoten. Zelfs in die mate dat hij ook nog blijven eten is ’s avonds. Maar eerst was er nog een schaal tiramisu.

En toen werd er geknuffeld, maar stonden ze allemaal wel op hun tenen om te tonen hoe klein opa intussen wel was, of eerder, hoe hard zij zelf allemaal gegroeid zijn.