Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.
Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?
Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.
En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.
