Aardbeienautomaat

In Japan kan je blijkbaar zowat alles uit een automaat halen, hier valt dat wel nog mee, vind ik.

Wat je hier in Ertvelde, in Tervenen uit de automaat kan halen, zijn verse aardbeien. En dan bedoel ik ook verse: de dame van de kwekerij daar was de automaten net aan het opvullen en zei dat de aardbeien misschien hoop en al een uur in de frigo hadden gestaan, dat ze dus net geplukt waren. Ze hebben er een hele reeks, en toen ik daar was, stonden er mensen zelfs aan te schuiven. Ik vermoed dat dit gewoon een stuk goedkoper en efficiënter is dan een echte winkel, en het is ook 24/7, zolang de automaten niet leeg zijn.

Ik wilde graag nog extra confituur maken want die gaat er hier vlotjes door en reed dus de 10 kilometer naar daar. Dat vond ik meer dan de moeite: 3 euro voor een bakje van een halve kilo superverse kleine aardbeien: dik in orde. De grote kosten 4 euro, en als er confituuraardbeitjes zijn – niet al te vaak – dan zijn die 2 euro. Ik heb meteen acht bakjes meegenomen, vier kilo dus, en de confituur komt er gelukkig wel aan.

Kobes, caches en confituur. En ook wel voetbal, ja.

Blijkbaar was het iets te veel voor Kobe de voorbije dagen: wellicht de warmte? In elk geval voelde hij zich gisterenavond niet zo lekker, heeft ook niet gegeten, en datzelfde geldt voor deze morgen en deze middag. Tot zover de plannen om samen naar ’t stad te fietsen en daar iets te eten. Goh ja, de vakantie is nog lang…

Ik wilde echter nog aardbeienconfituur maken, maar vond al een paar weken geen confituuraardbeitjes. Tsja. Op algemeen aanraden ben ik naar Ertvelde Tervenen gereden, toch wel een eindje weg, maar als ik dat kon combineren met cachen, waarom ook niet? Ik baande me een weg door de mais – die blaren snijden nog serieus! – sloeg wat tengels plat, en vond vier caches op toch wel hele mooie plekjes.

De aardbeitjes stonden niet goedkoop – 2.5 euro per bakje – maar waren echt wel topkwaliteit. Ik heb ze ’s avonds tijdens de match – ne mens moet toch iets doen, nee? – gesneden en in de pauze verwerkt tot confituur. Mooi meegenomen, en bijzonder lekker. En Kobe, die voelde zich een pak beter en speelde vlotjes een grote omelet binnen. Oef.