Geplaatst op

Tandarts

Is dat nu met ouder worden dat mijn tanden zo problematisch worden? Ik heb dus intussen twee implantaten – op het ene moet de kroon nog wel, maar soit – en in mijn achterste kies onderaan links voelde ik een gat. Bleek dat er een vulling was losgekomen, waardoor het vuil daar onder gekropen was en zo. Niks dat de tandarts niet kon oplossen, maar, zei ze, ze dacht dat er ook een barstje inzat tot onderaan. Heel zeker was ze het niet, het kon ook gewoon oppervlakkig in het glazuur zijn. We gingen wel zien of het problemen ging opleveren, voorlopig was het dus wel opgelost.

Hmm.

Ik weet het, ik word 55 en vroeger hadden veel mensen van mijn leeftijd al een vals gebit. De goden verhoeden! Ik ga echt proberen om het bij implantaten en zo te houden, zo’n vals gebit lijkt me vooral ongelofelijk irritant en vreselijk veel gedoe, als ik zag wat dat bij mijn pa was. Dat past dan niet meer, daar kruipt vuil onder, dat schiet los, ge kunt geeneens nen chocotoff of zoiets eten…

Maar het is gelukkig de achterste kies die ik niet echt nodig heb om te kauwen.

Meh.

Geplaatst op

Een tand armer

Vorig jaar had ik al een compleet kapotte tand laten vervangen door een implantaat. Tevreden van? Van de kwaliteit wel, ja, maar de vorm is niet ideaal, want er kruipt altijd eten tussen die tand en de tand erna, en daar kunnen ze dus niks meer aan veranderen. Meh.

De tand ervoor was helaas ook al lang redelijk dood. Als in: al lang ontzenuwd, stukjes van afgebroken, intussen ook helemaal bruin, maar door de tandarts nog wat bijgeslepen omdat ik anders een dubbel gat in mijn mond had. Het was een kwestie van tijd voor die ging afbreken, zei ze, maar dat gingen we dan wel weer zien. Nu wilde ik dus ook voor een implantaat gaan, en die tand moest er dus uit, maar de tandarts wilde zich daar liever niet aan wagen. Te veel risico dat hij ging afbreken, en dan werd het sowieso een werkje voor de kaakchirurg, die ik toch moest zien ter voorbereiding van dat implantaat.

Vandaag dus richting ziekenhuis om die tand te laten trekken. Ik hield mijn hart vast, want het kon wel eens gepruts worden. Maar tot mijn grote opluchting en – jawel – grote verbazing van de kaakchirurg ging de tand er zonder protesteren, zonder problemen gewoon uit. Nikske breken, nikske versplinteren, gewoon eruit. Het was inderdaad maar een zielig tandje meer, toen ik hem zag liggen in een schaaltje, maar wel nog een stevige wortel.

Enfin, nu eerst alles laten genezen, en dan in september de vijs erin, zodat ik dan ergens in november weer een volledige mond tanden heb. En dan maar hopen dat dat nog even zo blijft.

Geplaatst op

Van dokters en tandartsen, maar geen kiné

Best dat ik vandaag niet gaan werken ben: het gaat dus echt niet. Mottig, misselijk, ultraslap, en jawel, op een bepaald moment 40.5° koorts. Nu, de meeste mensen zouden daar doodziek van zijn, maar zoals ik al eerder schreef: ik maak niet snel koorts, en als ik er maak, is het meteen hoge koorts. Dat was dus geen reden voor paniek.

De kinesist heb ik afgebeld: ik wilde hen ginder niet nodeloos ziek maken, ik kan wel een weekje zonder kine, zeker als ik toch alleen maar in de zetel lig te liggen. Ik had wel tegen drie uur een afspraak bij de dokter: gewoon voor een briefje voor de school. Dat ik griep heb en gewoon moet uitzieken, dat wist ik ook wel. Nu, blijkbaar is het verplicht dat ze me even onderzoekt, maar ze kwam uiteraard tot dezelfde conclusie: griep, en dus uitzieken. Ze ging me tot en met vrijdag schrijven zodat ik ook nog in het weekend kon rusten, maar aangezien ik sowieso vrijdag naar school moet, schreef ze me tot en met donderdag. Verder gaf ze me de raad die dag paracetamol af te wisselen met ibuprofen, zodat ik toch iet of wat op mijn benen ging staan, want ze twijfelde er oprecht aan dat ik er al door ging zijn. Deze griep is een venijnige, en de meeste mensen zijn een dag of tien plat.

Intussen had ik ook een telefoontje gekregen van de tandarts. Zondag had ik op iets kleins gebeten – niks speciaal hards of zo – maar ik had mijn voorlaatste kies rechts onder horen en voelen kraken. Ugh.

Ik had de tandarts gecontacteerd, en ze ging me er donderdag voor de schooluren bij nemen. Alleen was er straks om half vijf een afspraak vrij gekomen. Ik heb haar herhaaldelijk gewaarschuwd dat ik griep had, maar ze ging extra voorzichtig zijn, een stevig mondmasker dragen, handen extra wassen en verluchten. Ze was gewaarschuwd, zei ze.

Bon, ik dus bij de tandarts, puur op karakter. Ze keek de tand na, verklaarde dat ze niks kon zien aan de buitenkant, maar dat het een tand was die al meermaals gevuld was, en dat er wellicht een barstje aan de binnenkant zat dat zij niet kon zien, maar waarvoor ik naar een endodontoloog moest. Lovendegem of de Savaanstraat? Euh… Die in Lovendegem hadden een plekje op vrijdagnamiddag 6 maart, ten vroegste, en in de Savaanstraat was het niet beter. Blah. Nu maar hopen dat het bij gevoeligheid blijft en dat die tand niet méér pijn begint te doen.

Soit, een half uur later lag ik weer in de zetel, ietsje later sliep ik alweer.

Ja, het is een venijnig beestje, dit griepvirus.

 

Geplaatst op

Tandarts

Kijk, ik ben bijzonder blij dat mijn kine overgeschakeld is op een systeem waarbij je een dag voor je afspraak nog een geautomatiseerd mailtje krijgt om je ter herinneren aan je afspraak. Bij de kine is dat voor mij niet meteen nodig, want ik ga al zeven jaar elke woensdag om 14.00 uur, dat is mijn vaste afspraak.

Ik krijg ook mailtjes voor Merels orthodontistafspraken, en ik krijg smsjes voor afspraken in het Jan Palfijn, zowel voor mezelf als voor ons pa. Die afspraken staan wel altijd in mijn agenda, maar soms zie ik die dus over het hoofd.

Ik keek al een paar maanden uit naar mijn afspraak met de tandarts: het begin voor implantaat nummer twee, want er zit nog een heel zielig, ontzenuwd tandje dat er ook uit moet en vervangen moet worden door een deftige kroon. En ja, mijn tanden moeten ook gewoon een nazicht krijgen, want ik vermoed dat er een gaatje zit in een van mijn achterste kiezen.

Soit.

Ik kijk gisterenavond in mijn agenda, en wat zie ik, tot mijn afgrijzen, staan? Jawel. Ik had om drie uur bij de tandarts moeten zijn. Het stond nochtans op de kalender in de keuken ook, maar in mijn hoofd was dat om een of andere reden volgende week. Glad vergeten dus, en dat mens zit echt wel volgeboekt, vaak een maand op voorhand. Dju.

Ik durf nu bijna niet te bellen, want hoe stom is dat zeg!

Grr. Ik wou dat ook zij zo’n mailsysteem had, want dan was ik het niet vergeten. Ik was nochtans gewoon thuis, oefeningen en toetsen aan het opstellen…

Dju dju dju.

Geplaatst op

Eindelijk een tand!

Het had wat voeten in de aarde, zou je kunnen stellen, maar ja, ik heb eindelijk weer al mijn tanden in mijn bakkes!

Twee weken geleden had de tandarts mijn mond gescand en alles doorgegeven aan het tandlabo, en eigenlijk had ik maandag de tand moeten krijgen. Niet dus: de freesmachine bij het labo weigerde dienst. Saar, mijn tandarts, had me er dan maar vandaag om 8.15 uur bij gepakt, nog voor de rest van haar afspraken, want anders ging het eind september geworden zijn.

Het was simpel: ze vees het plaatshoudertje uit de vijs, plaatste de tand erop, vees die vast, vulde op, en dat was dat. Ik had me al afgevraagd hoe dat precies in zijn werk ging, want zo’n tand kan je toch niet draaien? Er zit dus een klein vijsje in het midden van die tand, dat aangespannen wordt. Daarna komt daar een dotje teflondraad op, en dan wordt die tand gewoon opgevuld zoals een gaatje zou opgevuld worden. Waarom dan de teflon? Als de tand er ooit weer af moet, kunnen ze die openboren zonder de vijs kapot te maken, want dan zitten ze eerst tegen de teflon.

Soit, een tand dus. Het geeft een zeer vreemd gevoel in mijn mond, ik heb eindelijk weer een tand, en die zit voorlopig precies in de weg. Die spanning zal nog wel wegebben, maar dat heeft even tijd nodig. Ik hoop alleen dat er nu weer geen reactie van mijn lijf op komt, maar dat zien we dan wel weer.

En volgend jaar is het de beurt aan het zielige tandje dat ernaast staat, helemaal dood en afgevijld.

Geplaatst op

Implantaat

Deze voormiddag stond ik op school bij het project van de eerstes, maar tegen de middag verontschuldigde ik me: ik moest namelijk om kwart over één in het ziekenhuis Sint-Lucas staan voor de plaatsing van een implantaat. Ik parkeerde fluks in onze eigen garage van het appartement en wandelde naar het ziekenhuis. Na even wachten werd ik onder handen genomen: een gewone verdoving zoals bij de tandarts, om eerlijk te zijn, en dan dus de vijs in mijn bovenkaak. Het vreemde was dat je dus geen pijn voelt, maar wel de geluiden hoort van iets dat ergens in gevezen wordt, en dus het draaien van zo’n handschroefmachientje. Bizar.

Enkele draadjes en wat goeie raad later – en een voorschrift voor pijnstillers – stond ik weer buiten, na een klein half uur. Netjes, zou ik zo zeggen. Voorlopig voelde ik ook niks, maar dat was uiteraard omdat de verdoving nog niet was uitgewerkt. Ik kreeg wel een mini ijspakje mee en de raad om er ook thuis nog ijs op te leggen om eventuele zwelling tegen te gaan. Gelukkig hebben we nog meer dan voldoende liggen van die keer dat onze jongens hun wijsheidstanden lieten uithalen.

Soit, ook dat is dus alweer achter de rug. Volgende week controle, eind mei nog eens, en dan bij de tandarts voor effectief een kroon op die vijs.

Ik kan in elk geval al niet meer zeggen dat ik al mijn vijzen kwijt ben, ik heb er nu per definitie eentje zitten.

Geplaatst op

Implantaten

Eind september was ik bij de tandarts langs geweest voor een nazicht en om het eens te hebben over die anderhalf ontbrekende tand. Ha ja, er is eentje volledig weg en die daarnaast is voorlopig op een soortement punt gevijld maar gaat het ook niet oneindig meer uithouden: ze kan hem niet meer opvullen tot volwaardige tand.

Ze had toen voor mij een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg want die moest eerst kunnen bepalen, vooraleer er tot de grote werken werd overgegaan, of er wel voldoende plaats is in mijn mond en mijn sinussen wel op de juiste plaatsen zitten voor het plaatsen van implantaten. Als mijn kaakbeen niet dik genoeg is, lukken implantaten namelijk niet.

Maar bon, ik heb blijkbaar perfecte sinussen en dus word ik ergens in april voorzien van de nodige vijzen. Die moeten dan eerst een drietal maanden netjes vastgroeien in het kaakbeen, en dan kan de kroon daarop geplaatst worden. Een kwestie van geduld dus, maar bon, dat is nu niet meteen het probleem. Het zal raar aanvoelen, opnieuw een tand in dat lege plekje!

Geplaatst op

Implantaten of kronen?

Vandaag op controle bij de tandarts, en ik vond dat niet erg, want sinds zaterdag begon ik tandpijn te krijgen. Ideale timing dus. Ik dacht dat het lag aan de wijsheidstand die aan het doorkomen was, maar die heeft meer dan plaats genoeg, dat zou het niet mogen zijn. En jawel, er vlak naast zat wel degelijk een gaatje. Dat werd snel opgelost, gelukkig.

Maar intussen ben ik ook al meer dan een jaar aangesloten bij Dentalia Plus en wordt het stilaan eens tijd om werk te maken van dat anderhalve gat in mijn gebit. Ik ben al een hele tijd, sinds begin 2018, een tand kwijt linksboven. Sinds anderhalf jaar is de tand naast die ook ontzenuwd en een stuk afgebrokkeld en afgevijld. Ik kon er wel mee leven zoals het was, maar de tandarts had me gewaarschuwd: het was een tijdelijke oplossing, die tand was echt niet gereconstrueerd.

Nu heb ik me even geïnformeerd en heb ik de keuze tussen twee implantaten of een brugje dat dan vastgeklemd wordt op de naastliggende tanden. Het eerste is duurder maar ook wel beter, comfortabeler en langer meegaand.

Enfin, afspraak in december bij de stomatoloog, want dat doet ze uiteraard niet zelf, zo’n implantaten. Eerst eens zien of ik voldoende plaats heb en mijn sinussen niet vervelend doen.

Wordt vervolgd.