Zoete sessie

Onze Cthulhucampagne is al even afgelopen, en voordat we beginnen met Cthulhu by gaslight – 19de eeuw dus – meestert Koen tussendoor een kleiner scenario van Ghostbusters. Daar heb je dus ook voorgemaakte personages, en een maf scenario. Ik heb in elk geval al echt goed gelachen: het geeft een compleet andere dynamiek en is veel kolderesker.

Op het einde van de vorige sessie waren we in een soort Snoepland terechtgekomen, met enkel maar zoetigheden, chocoladerivieren, suikerspinbedden, noem maar op. We hadden dan ook aan Geraard voorgesteld om voor een keer, naast de gezonde groentjes en eventuele chipjes, vooral snoepgoed te voorzien. Dat had hij prompt gedaan, en ik had zelf ook nog wel wat meegenomen. Naast een fijne sessie had ik dan na afloop ook buikpijn, want als dat in kommetjes voor mijn neus staat, kan ik daar niet afblijven.

End of an era

Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.

Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?

Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.

En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.

Cthulhu in de tuin

Het was een prachtige dag vandaag en het beloofde ook een prachtige avond te worden, en dus nodigde ik de roleplaygroep uit om hier in de tuin te spelen. Vorig jaar was dat niet gelukt wegens te nat en te koud en op de mooiere dagen geen game wegens vakanties en zo. Ik wou er nu dus van profiteren, en de heren zeiden geen nee. Stefaan zegde nog op het laatste moment af, maar Alex had netjes Geraard opgehaald, en die had voor een tussensessie eigenlijk geen attributen nodig, dus dat viel allemaal reuze mee.

Ja, tegen tien uur hadden de meesten wel een vestje of een pull aangetrokken, het is per slot van rekening nog steeds niet officieel zomer, maar ik vond het wel zeer aangenaam, zo hier in de buitenlucht.

Meer van dat, zou ik zo zeggen! Allez, als er niet te veel scenery moet opgezet worden tenminste.

Afrikaans dorp

Ik heb het al vaker gezegd: onze DM – dungeon master, of degene die de scenario’s van Call of Cthulhu leidt – heeft gigantisch veel spullen in huis om landschappen na te bootsen en heelder campagnes uit te werken.

Met The Masks of Nyarlatothep zitten we momenteel in 1925 in een typisch Afrikaans dorp, nog zonder elektriciteit of enige vorm van moderniteit, en jawel, ook dat had hij helemaal voorzien en opgezet. Maar goed ook, want ’s nachts werden we aangevallen door cultisten en Night Gaunts, en dan moet je het ook echt wel uitspelen waar je staat, hoe ver je kan lopen/werpen/schieten en of iemand in je blikveld staat, dat soort dingen. Maar de details zijn altijd prachtig, al zijn de figuurtjes misschien niet altijd even politiek correct.

Maar geef toe: dit is toch zalig? In plaats van op een uitgetekend vel papier te spelen…

Dikke merci, Geraard, om er altijd zo veel moeite in te steken!