Rugbykamp en kattenbeet (maar niet gerelateerd)

De jongens hebben deze week de hele week rugbykamp, onafhankelijk van elkaar. Kobe kon naar een trainingskamp van de GRFC zelf, de club dus, met een schitterende Nieuw-Zeelandse trainer, gecombineerd met omnisport. Wolf gaat op hetzelfde moment naar een rugby-omnisportkamp van de Stad Gent uit. Hij kon niet meer deelnemen aan dat van de GRFC omdat hij daar net te oud voor is, maar geen nood dus. Ik heb vanmorgen de rugbytrainer van het kamp gezien, en da’s een ex-speler van ons die nu in Antwerpen woont en daar ook speelt. Toevallig zitten ook Ralph en Rhune, twee vrienden van de jongens, op datzelfde kamp. Ik heb dus een auto vol naar de Blaarmeersen gebracht deze morgen, terwijl Merel rustig tv keek thuis. Enfin, rustig… Zij wel, wij iets minder: Wolf had zijn wekker gezet om kwart over zeven maar was daar rats doorheen geslapen. Juist ja. Merel maakte me wakker om vijf over acht, en we moesten zeker om half negen in de auto zitten. Er is hier dus gecrosst, gelopen en gevlogen. Bart had gezegd dat hij wel sandwichen ging halen, en was dat ook vergeten. Wolf heeft hem gebeld terwijl ik in de douche stond, en hij is nog speciaal teruggekomen van ’t werk om broodjes te brengen. Enfin, we waren zo nog vreselijk nipt op tijd, oef.

Ik ben benieuwd voor de rest van de week, eigenlijk: ze geven voortdurend boven de 30°, en als je dan de hele dag moet sporten in openlucht, ja santé.

Maar bon, ik had intussen hier het rijk alleen, heel erg rustig, want Merel speelt doorgaans op haar eentje boven. Tot ik plots een onaards gemiauw/gegrol hoorde buiten, en toch even ging kijken. Ik zag Gandalf midden op ’t straat op een twintigtal centimeter van een andere kant staan grollen, klaar om aan te vallen. Hmm. Ik vond dat niet zo’n goed idee, en liep ernaartoe, in het gedacht dat de katten dan wel zouden weglopen. Niet dus, ze negeerden me compleet. En toen had ik zelf een niet zo goed idee, namelijk om Gandalf met mijn voet weg te duwen. Duidelijk vond mijn dominante ex-kater dat ik me niet te moeien had, en prompt viel hij mij aan, waarbij hij zich vastklauwde rond mijn been en zo hard beet als hij kon door mijn jeansbroek. Euh… Ik schudde hem met enige moeite los, en liep naar binnen, waarna ik de schade opmat. En jawel vier diepe sporen van zijn hoektanden, daartussen een stevige bloeduitstorting en achteraan de krabben van zijn klauwen.

Ik waste alles voorzichtig uit, en hoopte dat het bloeden snel ging stoppen, maar het ene gaatje is wel vier uur blijven bloeden, met doorweekte lakkertjes tot gevolg. Ik ga zien wat het tegen morgen geeft, en desnoods naar de dokter gaan. Vandaag nog even afwachten.

Intussen ging ik even langs school langs, wat uitliep tot meer dan twee uur, en Merel was de liefheid zelve: braaf, rustig, aan het lezen, zonder een woord te zeggen of te klagen. Toen we na school langs de Aldi gingen voor boodschappen, kreeg ze dan ook een pluchen lammetje van me, en was ze helemaal door het dolle heen.

Fien (de mama van Ralph en Rhune) is dan de jongens gaan ophalen, en ik vond dat nog wel zo gemakkelijk. En verder? Heb ik vandaag eigenlijk vooral nog gelezen. Heerlijk, zo vakantie.

Sportkamp

Alle sportkampen, net zoals Ideekidskampen en alle andere kampen waar de onze ooit naartoe zijn geweest, moeten blijkbaar eindigen met een “show”, of een toonmoment. Tsja. Die van vorig sportkamp, of die van Ideekids in 2011,

Dus sta je daar dan met een pak andere ouders, netjes om half vier, in de betreffende sportzaal te kijken naar  de esbattementen van uw kinders.

Merel deed een dansje, en stond vlak voor mij, zodat ik wat foto’s heb kunnen nemen. Ze deed voor een keertje echt flink mee, want meestal is ze nogal onder de indruk van het volk en verstart ze.

IMG_1139
IMG_1140
IMG_1141

Kobe deed een volksdans, maar was bijzonder moeilijk op foto te zetten (toch met mijn iPhone) omdat hij veel te ver was, en omdat hij uiteraard de hele tijd bewoog.

En voor Wolf gold eigenlijk het zelfde: die toonde een aantal gymdingen die ze geleerd hadden, bouwde een piramide met zes, maar natuurlijk allemaal net aan de andere kant van de zaal. Jammer!

Ach ja… Ze hebben zich vooral meesterlijk geamuseerd, zeggen ze, en dat telt!

Laatste dag van het sportkamp

En zo’n laatste dag, dat betekent onveranderlijk een show, een toonmoment voor de ouders. Ik moet zeggen: het zat er deze keer wel goed in. Zelfs de kleuters deden goed mee met het dansje.

show01

show02

En voor de groteren, met als thema Hip Hop Hup, zat er uiteraard springen bij.

show03

show04

Enfin, het is weer goed geweest, dat sportkamp. En volgend jaar kan Merel ook mee, en heeft mama rust!