Live lessen

Yup, nu het stilaan vaststaat dat die corona nog even het land niet uit is, worden de live lessen natuurlijk populairder. Ik ben daar zelf al even mee bezig, en ik merk dat de leerlingen dat niet erg vinden.

Vandaag had ik een live les met mijn eerstekes, en ik genoot ervan. Echt. Ze hebben niet allemaal een camera – ze zijn met 20 – maar een paar wilde toch zijn camera delen, en dat vind ik de max.

Merel had om elf uur ook voor het eerst een live gesprek met haar juf en haar klasgenootjes, en ook zij glunderde.

En gisteren had ze eigenlijk al live les gekregen voor blokfluit: haar juf had gebeld via Skype en zo lesgegeven, netjes op donderdag zoals anders. Schitterend, toch?

Het doet wat met een mens, die corona, maar het doet vooral veel voor de digitalisering van dingen. Toch nog iets goeds aan gans dit gedoe.

Skypen

Jeroen heeft ons pa gisterenavond op Skype gestoken, met enige moeite zou je kunnen zeggen, maar het lukte!

Deze voormiddag belde hij dus, terwijl de kinderen alle drie net buiten zaten. Ik bracht de computer naar buiten, en ze glunderden om hun opa nog eens te zien en vooral met hem te kunnen spreken. Hij vroeg dan ook naar alles wat ze aan het doen waren en al gedaan hadden, en klaagde zelf ook totaal niet. Ja, hij zit alleen, maar dat is hij wel gewoon, daar kan hij mee leven. Ik vind het fantastisch hoe hij er altijd in slaagt het gesprek weer op de kinderen te brengen en hen zo het gevoel geeft dat ze belangrijk zijn. En dat zijn ze ook echt voor hem, dat weten ze.

Ze zijn zelfs met computer en al naar binnen gekomen en hebben zich samen in de zetel geïnstalleerd om verder te kunnen praten. Ik was intussen aan het koken, maar dat stoorde niet, want ons pa moest mij toch niet hebben.

Ik heb geen schermafbeelding van hem, maar ik vermoed dat hij minstens even hard zal geglunderd hebben.

Geluk zit in de kleine dingen, toch?