Berlijn

Het is precies wel een dingetje hier in huis, dat Berlijn.

In augustus 2023 zijn Bart en ik er een week geweest, afgelopen lesvrije week in februari was Kobe er voor vijf dagen in de vrieskou, en op de laatste dag van maart gaat Merel voor een weekje, met de school welteverstaan.

Het is nog maar de derde keer dat de school naar Berlijn gaat: vroeger gingen we naar Tsjechië maar dat werd te duur, daarna was het Londen maar met die Brexit en dus de extra kost voor paspoorten en zo was ook dat niet meer te betalen, en nu dus Berlijn. De bus is uiteraard nog een stevige hap uit het budget, maar met een grote groep valt dat al bij al nog mee.

Ik ben deze avond naar de infoavond voor ouders geweest, en het ziet er echt wel goed uit. Ik mag alleen niet vergeten om geld op Merels kaart te zetten, want ze moeten vaak alleen gaan eten. Hoezo? Wel, de eerste keer hadden ze het avondeten telkens in de hostel besteld, maar waar het ontbijt dik oké is, was het avondeten echt niet te vreten, en best ook prijzig. Het zal een pak goedkoper én lekkerder zijn als ze zelf ergens iets gaan halen. Gezonder, daar twijfel ik aan, maar bon.

En wat ik al helemaal de max vind: de collega’s konden een bepaalde uitstap niet meer doen, en wisten dat ik naar Berlijn was geweest. Ik kreeg de vraag of ik nog een aanrader had, en jawel, de Stasigevangenis in Hohenschönhausen had een diepe diepe indruk op me achtergelaten. Ik raadde dat aan, en het zit nu in het programma.

Het sluit ook prachtig aan bij een boek dat ze verplicht moeten lezen: “Grensgangers” van Aline Sax. Merel vond het bijzonder goed, en raadde me aan het ook te lezen, want het speelt zich af in, jawel, Berlijn, op drie verschillende tijdstippen. Blijkbaar komt die Stasigevangenis er ook in voor.

Wel een klein ‘probleempje’: Merel komt op vrijdag rond middernacht thuis, en rond zeven uur de volgende morgen moeten we richting de luchthaven voor Japan. Ik ga dus ’s nachts nog een wasmachine draaien, en ze moet voor de rest maar een zak vuile was in haar bagage steken, zodat ik die daar ter plekke in Tokio kan wassen.

First world problems much?

Herinneringsklassen

Vandaag is Merel vertrokken op herinneringsklassen. Ja, de schoolreizen de voorbije twee jaar zijn grandioos in het water gevallen, maar dit kon gelukkig wel weer: drie dagen West-Vlaanderen en de Westhoek. Ze gaan naar Kortrijk, Ieper, de Ijzertoren, de Dodengang, In Flanders Fields, dat soort dingen allemaal. En ze hebben er zin in, ja.

Deze morgen mocht ik haar met rolvaliesje gaan afzetten aan het station hier in Wondelgem en de meisjes poseerden wat graag voor een fotootje.

Die gaan elkaar echt missen volgend jaar, dat weet ik nu al.

Eerste schoolreisje

Het is me wat: twee jaar en zeven maanden, en al op schoolreis! Merel zag het compleet zitten, en was zelfs een beetje zenuwachtig. Ze wilde geen ‘boetas’, maar wel duidelijk een ‘rugzakje’ want dat had de juf gezegd. Daarin moesten haar boterhammetjes, en ze keek nauwlettend toe dat die wel degelijk in dat rugzakje terechtkwamen.

De kinderboerderij dus, iets wat al meer dan genoeg is voor zo’n kleintje. Ik had ze een shortje aangetrokken, flink ingesmeerd met zonnecrème en een petje opgezet, en dus was ze er klaar voor. Fier als vijftien gieters tegelijk trok ze naar school, tussen haar broers in.

Toen ik ze om half vier ging ophalen, viel ze praktisch in mijn armen in slaap. Maar zoals altijd: thuis, na iets gegeten en gedronken te hebben, viel ze erdoor.

De juf heeft foto’s gemaakt van de dag, en ik geef ze u hier mee.

3621536159

Merelschool05

Merelschool06

Merelschool07

Verder hebben ze blijkbaar ook nog paarden gezien, zegt ze, en hebben ze op de springkastelen mogen springen. Het was in elk geval een superdag, zo te horen.