Cordyceps in onze waterput

(Voor wie het begrip cordyceps niet kent: het verwijst naar de reeks The Last of Us, waarbij de wereld wordt overspoeld door een vijandig soort fungus dat mensen verandert in een soort agressieve zombies)

Het was al even geleden dat we onze waterput nog hadden gecontroleerd: onze toiletten lopen op regenwater dat van onze verschillende stukken dat wordt opgevangen. Daar zit een klein filtertje op, zodat er geen bladeren of zo mee in die put verzeilen. Allez ja, toch geen grote stukken.

Na verloop slibt dat filtertje dicht zodat het water allemaal rechtstreeks de riolering inloopt en wij dus zonder regenwater vallen. We moeten dat dus af en toe eens schoonmaken, zeker na de winter.

Wel…

Bart trekt daarstraks op mijn vraag het deksel open – dat is iets waar mijn rug het zo niet op heeft – en wij kijken allebei met zeer grote ogen in die put.

Mijn eerste idee was: een mega spin! Nu ben ik niet bang van spinnen, maar eentje die dit soort web weeft? Euh nee, bedankt!

Bij nader inzien waren het wortels van het een of het ander, geen idee wat precies, want die put ligt onder het gras, naast onze beukenhaag. En de put zelf was, ondanks het regenweer van de voorbije dagen, zo goed als leegt want ja, filtertje verstopt.

Bart is een hark gaan halen en met vereende krachten hebben we het grootste deel van dat wortelgordijn weggehaald. Serieus, maat, wat was dat!

Soit, het zal een kwestie zijn van nu toch regelmatig eens te piepen, want de put kan dan wel weer vollopen, die wortels zijn het toch niet.

Invasie van de cordyceps, iemand?

“Wanneer begonnen jullie ook weer met die verbouwingen, hm?”

Wel, vorige maandag dus. Juist ja.

Vorige week waren er de “voorbereidende werken”, aka. twee ‘verboden te parkeren’ borden komen zetten. Echt wel een ganse week in de planning.

Maar maandag om acht uur stonden er hier stipt twee mannen, die hekkens kwamen uitladen, en die ons terras begonnen uit te breken, zoals u hier kon zien. Het deed raar, het werd allemaal plots zo echt.

Maar wij, wij vertrokken naar de Ardennen en lieten de beginnende bouwwerf voor wat hij was. En toen kregen we van de projectplanner al de volgende foto, met als bijschrift “Geen weg terug”:

verbouwing01

We wisten ook dat ze woensdag de regenwaterput kwamen leveren en plaatsen. Opnieuw kregen we foto’s door:

verbouwing02

verbouwing03

verbouwing04

verbouwing05

verbouwing06

verbouwing07

Ik hield mijn hart vast, en was blij dat de kinderen niet thuis waren, met die graafwerken in dat prachtige weer. De tuin is er in elk geval aan voor de moeite, zoals we wisten. Maar toch jong. Zo voor echt en al.

Poeh.