In Japan vind je soms de raarste borden en meldingen. Veel daarvan liggen wellicht aan foutieve vertalingen, sommige gewoon ook aan die extreem voorzichtige en beleefde natuur van de Japanners. Bij sommige is het ook gewoon raden wat er bedoeld wordt.
Neem nu deze uit Shiboya: waarom staan die voetjes daarop? En die O lijkt wel een G met die sigaret?
Of neem nu deze: op zich niks speciaals, ware het niet van die 25.00 uur, waarmee ze 1 uur ’s morgens bedoelen. Ik moest dat een paar keer bekijken voor ik door had wat ze bedoelden.
Deze uit het Chinese vliegtuig snap ik nog steeds niet:
Onderstaand is op zich niet zo vreemd, maar het is iets dat wij in de verste verte niet zouden tegenkomen, toch?
Deze stond op de shinkansen. Hadden ze last van bedwantsen zoals in Parijs? Was er een softwareprobleem? Geen idee, maar het is wel voorbij, blijkbaar.
De beleefdheid zit echt overal: je maakt voortdurend lichte buigingen, neemt dingen aan met twee handen, overhandigt ze met twee handen, zegt continu dankje, en blijkbaar kan het dus ook zelfs op een verkeersbord.
Ze zijn er streng over luidop bellen. Je ziet het dan gelukkig ook quasi nergens.
Onderstaande gaat uiteraard over de drukte en hoe er normaal gezien joggers in het park zijn, maar het lijkt wel alsof je de bloesems niet aan het schrikken mag brengen…
Euh. Geen idee.
Dit.
Doubtful things? Zoals?
Ik denk dat we zowat allemaal elkaar hebben aangeraakt :-p
Dit ging over de Sonny Angels rage, en ze meenden het.
Beautification Enforcement Area.
En dan was er nog dit. De Nakasendo Juku is een enorm gekend, bijzonder druk bewandeld pad dat ook echt de moeite is. Maar je zal er dus maar langs wonen. Bij verschillende huizen stond er duidelijk dat het privaat eigendom was en dat het niet de bedoeling is dat je er gaat zitten.
Maar er woont dus ook een kunstenaar, en wij lagen strijk. Sophisticated.
Raar land. Serieus.