Resultaten!

Eigenlijk heb ik het er nog niet over gehad, maar… De kinderen hebben schitterende cijfers gehaald! Allez ja, bij Kobe niet helemaal schitterend, maar zeker ook niet slecht.

Merel had een prachtig rapport: allemaal in de 80, en zelfs in de 90 voor biologie, Engels en wiskunde. Alleen Nederlands was eind de 70, maar daar eindigde ze nog bij de allerhoogsten.

Wolf kreeg ook zijn punten, en jawel, gewoonweg eerste zit. Ik ben bijzonder blij voor hem, want daardoor kan hij dus zonder zorgen naar alle competities van UGent Racing.

Kobe had zich vooral gefocust op zijn twee vakken van vorig jaar, analyse en chemie, zodat hij van de dreiging van de Knip vanaf is. Voor wie dat niet weet: De Knip bestaat sinds een paar jaar, en zegt dat je vier zittijden krijgt om te slagen voor al je vakken van het eerste jaar. Lukt dat niet, dan moet je stoppen met deze richting en kan je deze in geen enkele universiteit in België nog volgen. Hij was voor deze vakken vorig jaar dus niet geslaagd, en kreeg dus dit jaar nog twee kansen. Hij heeft die gegrepen, want hij wilde vooral niet de stress in augustus om er dan zeker door te moeten zijn. En ja, dit is echt de studierichting die hij wil doen en die hem ook ligt. Het zorgde er ook voor dat zijn examenrooster niet optimaal was: de dag na analyse had hij datawetenschap, en dat is er ook aan te merken, want dat vak had hij eigenlijk niet bekeken. Dat hij misschien in het jaar daarvoor kan werken, dat was blijkbaar in hem niet opgekomen. Soit.

In totaal heeft hij nu dus vijf herexamens, waarvan twee negens, een zeven, een vijf en zelfs een vier. Hijzelf vindt het een haalbare kaart, en ik zou dat de max vinden, maar bon, we zien wel. Hij is al bij al niet slecht bezig, voor zo’n warhoofd. En ja, hij is er ook in gegroeid.

Ik ben in elk geval blij dat hij er al door is voor het eerste jaar en voor meer dan de helft van het tweede jaar.

Yup. Toch wel trots op mijn kinderen.

De jongens hun punten, maar… een jaar van mijn leven en extra grijs haar

Vandaag kregen de jongens hun uitslag: Wolf om vier uur, Kobe om vijf uur.

Stipt een minuut over vier liep het volgende bericht binnen van Wolf:

Hij is nu dus bachelor in de ingenieurswetenschappen, computerwetenschappen. Proficiat, lieverd! Mega trots dus.

Ik was er eigenlijk behoorlijk gerust in geweest: hij had maar één vak in tweede zit en had zichzelf al meer dan bewezen. Veel stress had ik dus niet gehad.

Voor Kobe daarentegen… Het is zijn eerste jaar, hij was er ‘maar’ voor 5 van de 13 geslaagd in eerste zit en moest er dus eigenlijk nog 8 doen. Maar omdat hij zowel analyse I als II moest herdoen, en chemie I en II, heeft hij alles gezet op de I en de II doorgeschoven naar volgend jaar, ook al omdat hij echt een zwaar rooster had in tweede zit. Bon, 6 examens dus, en hij had er geen idee van hoe ze geweest waren. Ik zat dus op hete kolen, en hij zat in Frankrijk met een ganse groep vrienden van de scouts. Ik had hem al een berichtje gestuurd: dat ik zijn uitslag een minuut na vijf verwachtte.

Rond half vijf ging mijn telefoon, een mij onbekend nummer. Ik nam op.

“Hallo mama? Ja het is Kobe hier. We hebben net een via ferrata gedaan, en die was de max, maar halverwege was ik efkes gestopt om het mega schone uitzicht te filmen, en toen heb ik mijn gsm gewoon naast mijn broekzak gestoken, en die is in het water gevallen. Maar ik weet precies waar hij gevallen is, en hij heeft geen rotsen of zo meegehad, dus we gaan straks allemaal samen gaan zoeken, maar nu kan ik dus niet inloggen in Oasis (platform van de unief waar zijn punten op gepubliceerd worden nvdr.) dus ge gaat nog even moeten wachten op mijn punten. Ja sorry… ”

Zucht. Mijn stresslevels gingen nog wat de lucht in.

Kwart na vijf: opnieuw telefoon, van een ander nummer.

“Ja mama? Ja, we zijn dus gaan zoeken, maar dat water is daar dus zo’n drie meter diep en ijskoud, en we hebben allemaal samen gezocht, maar we hebben hem niet gevonden. Ja sorry… En ge kunt dus niet met een ander toestel inloggen want er zit tweestapsverificatie op, en die authenticator is gelinkt aan dat toestel. En ge kunt ook vragen om een sms te sturen… naar uw gsm. Of ge kunt ze laten bellen… naar uw gsm. En ja, ik kan ook inloggen met een IDkaartlezer, maar die heb ik hier natuurlijk niet, dus nee, dikke shit, maar ik kan dus pas aan mijn punten als ik vrijdagavond thuis kom, via mijn computer. Sorry mama…”

Stresslevels piekten. Jawel. Serieus…

Bon.

Half zes: opnieuw telefoon, van een derde nummer.

“Mamaaaaa?? Ik ben er voor alles door!!!!!!”

Ik moet blijkbaar gegild hebben, want Merel kwam kijken van boven of alles oké was. Hoe had hij het nu opgelost? Wel, een van de gasten die mee was, zijn mama is ombudsvrouw aan ’t unief, en zij heeft dus toegang tot alle accounts. En met Kobes toestemming is ze dus naar zijn punten gaan kijken.

Dit is een prachtig resultaat voor mijn klein warhoofd, een jaar jonger dan de rest want nog maar net 18. Hij had helemaal geen studiemethode en wij hielden ons hart vast, maar hij heeft het toch maar mooi gedaan.

Volgend jaar dus eerst alles op die twee nog ontbrekende vakken zetten, zodat hij veilig is voor de knip, en dan is hij gelanceerd. Allez, hij is eigenlijk nu al gelanceerd, vinden we.

Man, trots op mijn jongens. Allebei.

Wat heb ik toch een zalige kinderen, al kost die tweede me vaak een extra jaar van mijn leven…

Punten!

Jawel, Wolfs punten zijn net binnengelopen, en wat een opluchting!

Hij had zes examens in tweede semester en hield zijn hart vast: bij de meeste was het erop of eronder, slechts bij een tweetal was hij er zeker van dat hij erdoor ging zijn. Na nieuwjaar had hij ook al zes examens gehad, waarvan er slechts drie door. Tsja, een eerste keer examens aan ’t unief, ik vond dat resultaat nog zo slecht niet, want je weet aan geen kanten wat je overkomt. Serieus.

Hij had dus al drie tweede zits, dat konden er veel meer worden. Groot was dan ook de opluchting toen bleek dat hij er maar eentje extra had: vijf van de zes erdoor! Toegegeven, hij zal er geen onderscheiding mee halen, maar dat hoeft ook niet. Op zijn twee projecten heeft hij goede cijfers, wat een knap resultaat oplevert, vond ik.

Toegegeven, drie van de vier zijn stevige kleppers, maar al bij al is dit dus echt wel haalbaar in tweede zit. Hij ziet het zitten, en wij zijn blij: hij heeft al aangetoond dat hij het kan, en nu hopen we dat hij vlotjes aan zijn tweede jaar kan beginnen. Dat zou mooi zijn…

Oef!

Twintig minuten voor deadline, en alles is binnen: examencijfers, rapportcommentaren en klassenraadcommentaren.

Cutting it close, Rombaut!