Deze namiddag hernamen we ons Caleidoscoop-concert in de Protestantse Kerk in Horebeke, een gehucht in the middle of nowhere. Lag het nu daaraan, of aan het feit dat het om vijf uur ’s middags was? Feit was dat er niet veel volk was, maar dat mocht de pret en de kwaliteit niet drukken.
We gaven het beste van onszelf, zongen – gelukkig niet letterlijk – de pannen van het dak en ik gaf de presentatie met mijn meest zoetgevooisde microstem. En ja, we zagen dat het goed was.
Na afloop was er een receptie en ging een aantal van de koorleden nog samen iets eten. Ik zag dat niet zitten: mijn sociale batterij was helemaal leeg, de rug deed lastig en ik wilde het hoofd even laten uitwaaien. Ergo: een paar geocaches in een prachtig landschap.
Ik was pas na achten thuis – het concert had geduurd tot half zeven en het is een half uur rijden – maar het deed wel deugd, zo’n namiddagje.
Op naar het volgende concert, iets wat veel minder mijn ding is, zijnde Duitse romantiek. Ach ja…
