Toen ik deze avond laat het kalenderblaadje van mijn poëziekalender trok, fronste ik meteen de wenkbrauwen.
Huh? Goede Vrijdag? Morgen??? En dan nu zondag Pasen, of wa?
Niet dus.
Lieve Plint, ik denk dan dat er zowat één taak is van een kalender zodra die die naam wil dragen, en dat is de juiste data en de juiste feesten vermelden. En Pasen is misschien variabel, maar je kan dat perfect berekenen en op voorhand opzoeken.
Dus ja, ik ben behoorlijk teleurgesteld. Of zoals de titel zegt: you had one job…
Net zoals vorig jaar kregen Merel en ik een verjaardagscadeautje van Marleen, en wat anders dan iets uit het Poëziecentrum? Ik was vorig jaar bijzonder opgetogen over de poëziekalender van Plint en wou die opnieuw, en Merel had toen een heel mooi bord gezien met een Merelgedicht, en had daar eigenlijk nog steeds haar zinnen op gezet.
Vandaag ben ik eindelijk in het Poëziecentrum geraakt, en jawel, daar lag netjes een pakketje op ons te wachten: de kalender en het bord!
Ik bleek dan ook nog eens op het ideale moment te komen, want gisteren was het Gedichtendag en het is nog de hele week Poëzieweek, en dan krijg je in het Poëziecentrum ook nog wat extra’s. Ik kocht dus nog een bundel, kreeg er het Poëziegeschenk bij – een bundeltje over Metamorphoses – en een poster. En ik, ik was helemaal happy!
De kalender hangt intussen al op in het toilet, het bord staat in de kast en voor de poster zoek ik nog een plekje.
Vorige week kwam er plots nog een extra cadeautje toe: een pakket van het Poëziecentrum. Marleen wilde ons drieën ook een cadeautje geven voor onze verjaardagen en wat anders dan poëzie?
Mij gaf ze een prachtig boek van Rumi, een middeleeuwse Perzische dichter met prachtig intense gedichten. Vorig jaar, op gedichtendag 2023 had ze me er een gedicht van voorgelezen, en ze was blijkbaar niet vergeten dat ik dat zo mooi had gevonden. Bart heeft het intussen al op zijn bureau gelegd en leest er af en toe in:
Daarnaast was er de Poëziekalender, een scheurkalender met elke dag een gedicht, en daar kijk ik nu al naar uit, om eerlijk te zijn.
En dan was er nog een boek voor Merel. Een prachtig boek, daar niet van, maar hetzelfde als wat ze vorig jaar gekregen had. Op zich is het geen probleem: ik heb het netjes in de verpakking gelaten en ik ga het wel eens wisselen in het Poëziecentrum, Marleen heeft er zelfs al naartoe gebeld en het hen laten weten.
Maar ik vind het vooral ongelofelijk lief: gewoon hele fijne extra cadeautjes. Want ja, poëzie leest nog altijd het gemakkelijkst en het aangenaamst op papier, toch?
