Maatje

Ik zeg al jaar en dag dat ik nog eens samen met Peggy moet gaan lunchen. Alleen zijn onze lesroosters nooit compatibel. Tot dit jaar: zij stopt op vrijdag om 12.00 uur, en ik dit jaar om 12.05 uur. Bingo!

En dan nog concreet zien in te plannen, met al mijn larpweekends en andere dingen. Maar eindelijk is het vandaag dus gelukt. Zij kende het Kolleke nog niet, het leek me ideaal om daar dus nog eens binnen te waaien, al was het maar voor de zalige frietjes daar.

Het werd zalm met béarnaise, voor beiden, en bijzonder goed bevonden ook.

Peggy, maatje, we gaan dat toch nog eens vaker moeten doen, deal?

Heerlijk gezelschap

Sommige dagen zijn gewoon beter dan andere.

Deze morgen genoot ik intens van Merels gelukzalige glimlach bij het posten van de brief naar de Sint. Hoe zo’n geloof nog zo rotsvast kan zijn… En het leuke is: Kobe heeft evenveel moeite gedaan, met brief en tekening en alles, want alleen op die manier blijft de illusie bij Merel in stand, zei hij. Fantastisch, toch?

Daarna ben ik braafjes wat gaan liggen, want tegen half elf stond ik al te koken: rustig, in stagekes, en tussenin af en toe weer liggen. Mijn maatje van ’t school kwam namelijk langs, en we zijn beide aan het Weight Watchen: dik in orde dus. Ik maakte een fantastisch receptje klaar, en levendeverse pompoensoep met dille.

We zetten ons te tetteren, ik kreeg alle verhalen en roddels (nu ja) van school te horen, en ik genoot er immens van. Ja, zo drie maanden thuis zitten, da’s niet zo bevorderlijk voor het sociale leven. Al een chance dat ik van nature nog niet zo’n sociale ben…

Maar nog ne keer merci, Peggy’tje, ’t heeft me deugd gedaan!!