Na een succulent ontbijt zagen Arwen en Kobe het niet zitten om nog veel te doen, maar Bart, Wolf, Merel en ik wilden ook onze laatste dag in schoonheid afsluiten, en dus gingen we nog even tot bij het kasteel van Osaka, te midden van een groot park en omgeven door twee slotgrachten. Vlakbij staat overigens een ziekenhuis waarbij het wel lijkt alsof de Enterprise is geland…
We liepen rond, ik deed een paar caches, en we zagen dat het goed en warm was.
We waren vrij snel terug, tegen kwart over elf, meer dan voldoende tijd dus om nog twee caches aan beide zijden van het hotel te zoeken, en dan tegen twaalf uur uit te checken.
En helemaal afsluiten wilden we doen in stijl, en dus had Bart voor ons allemaal in het hotel een teppanyaki lunch gereserveerd: met een eigen chef die netjes toonde wat hij deed, en ons een vijfgangenmenu voorschotelde. En eigenlijk hadden we nog geen honger na dat uitgebreide ontbijt :-p
Nog een laatste zicht op Osaka, en weg waren we, de taxi in richting luchthaven. Die ligt trouwens volledig op een eiland, wel wijs om zien.
Om kwart voor twee opgehaald, om kwart voor drie op de luchthaven, tegen kwart na drie door alle administratieve onzin en in de lounge. Om vijf uur het vliegtuig op, vier uur later in Hong Kong, tegen negen uur dus.
Ik was nog maar eens kotsmisselijk, en een uurtje op de grond in de lounge liggen slapen hielp niet, dus nog maar eens mijn maaginhoud afgestaan aan een toilet in die lounge. En tegen kwart voor twaalf – eigenlijk kwart voor een, maar we waren al een tijdzone geminderd – terug het vliegtuig op, voor nog eens dertien uur. Yay. Not.
En ja, achter ons vormde zich een rij. Stipt om tien uur ging het open, drie na tien kwamen de meesten uit de rij al weer naar buiten, net zoals wij: helaas geen kaarten binnen. Meh. Intussen had Bart al de shinkansen geregeld, maar die was pas om half twaalf. Geen nood, een koffietje gaat altijd binnen, en in Japan heb je altijd wel iets in de buurt waar je kan naar kijken en dat lawaai maakt.
In Osaka werden we netjes door een taxi aan het Conrad afgezet, en blijkbaar heeft Lien, onze reisagent, het beste voor het laatste gehouden: dit hotel zit in een gigantisch gebouw en beslaat de 8 bovenste verdiepingen. Je moet dus van een hal beneden de lift nemen naar de 40ste verdieping waar de lobby is, en dat uitzicht, dat is verbluffend!
Onze kamers waren al klaar, en onze valiezen waren aangekomen maar nog niet op de kamers. Geen probleem: snel even opfrissen en iets gaan eten, want het was vrijwel twee uur intussen, en we hadden wel een hongertje. Maar wat een luxe, wat een oog voor detail, en vooral: wat een uitzicht!
Wolf leidde ons naar een ramending, maar dat bleek volzet, en dus gingen we maar ergens anders binnen, in iets dat het equivalent bleek van ons frietkot. De ramen of udon kostten vrijwel niks, je kon er diverse soorten tempura bij krijgen, en er waren enkele zitplaatsen aan een toogje. Geen probleem, we wilden toch gewoon iets kleins eten.
Dan terug naar het hotel, om een uurtje te bekomen, tukje te doen, douche te nemen, andere kleren aan te trekken, dat soort dingen. Want ja, vandaag was het opnieuw 23 graden en stralende zon.
Tegen vier uur stonden we een eind verder in Osaka, in de toeristische buurt, voor een workshop sushi maken. Eerst zag ik dat niet zo zitten, want het was met het typische Japanse opgeklopte gedoe, wild enthousiasme, dat soort dingen, en dat is niet aan mij besteed. Maar dat meisje deed dat goed, en we maakte dus zowel maki als nigiri. Ze waren verre van perfect, maar we weten nu wel hoe het moet. En we hebben dan ook alles nog moeten opeten, waardoor we dus om vijf uur in de namiddag eigenlijk al ons avondeten binnen hadden. Veel te veel gegeten!
Tegen half zes stonden we in Dotonbori, een hippe en zeer drukke, toeristische buurt met vooral veel neonlicht en, jawel, een Don Quijote, blijkbaar een heel erg bekende en grote winkel. Je kan er alles kopen, van snacks – Kitkat in de vreemdste smaken – en make up tot valiezen en juwelen. En druk, druk!
Vooral Arwen en Wolf hebben er vanalles gekocht, onder andere een extra valies voor haar wegens alle eerdere aankopen. Ik denk dat we er bijna een uur kwijt waren. Serieus, wat een maf gedoe was dat!
Enfin, we liepen verder – schoven aan – om nog langs een ABC Mart te gaan voor speciale Japanse VANS T-shirts, passeerden nog langs een Owalaflessenstand waar de flessen vrijwel de helft minder kosten dan bij ons, en vonden het toen echt allemaal welletjes. We zijn allemaal geen fan van drukte en lawaai, en dit, dit was erger dan pakweg de Gentse Feesten.
Zoals het brave mensen betaamt, waren we dus terug op het hotel tegen acht uur. Ideaal om even tot rust te komen, even te zwemmen en voor mij ook nog even in het grote bubbelbad te gaan. De sauna hoefde even niet meer. Maar wat een heerlijk hotel is dit: de avondservice had een theesetje klaargezet met extra chocolaatjes, slaapkleren klaargelegd en het beertje – dat blijkbaar een soort mascotte is – een slaapzakje gegeven met een kaartje erbij. Op onze nachttafeltjes stond een flesje water en een glas intussen, en jawel, de handdoeken waren nu al ververst. Dat was nu ook weer niet nodig geweest, maar bon.
