Geplaatst op

Moederdag

Eerlijk? Ik was compleet vergeten dat het moederdag was, ik had bijna koeken uitgehaald uit de vriezer – we eten op zondagmorgen altijd versgebakken croissants en zo die je de avond voordien moet uithalen en laten rijzen – en ik snapte al niet dat Bart dat vergeten was.

Maar Wolf was speciaal naar huis gekomen, Kobe was om zeven uur speciaal naar de bakker gereden, en ik had dus een ontbijt met gesneden aardbeien, mango en kiwi, een yoghurtje, een iced latte van de Starbucks, en de max van een kaartje van Merel.

Het cadeautje zat nog vast in de post, nochtans anderhalve week geleden besteld, maar bon, het is dan toch in de loop van de week – ik schrijf dit dus effectief een week later – aangekomen. En ja, perfect wat ik wilde en nodig had: een garenkom. IYKYK.

En Bart? Die neemt me het eind van de maand  mee naar een plukwandeling en daarna een uitgebreide lunch bij een van mijn favoriete restaurants, dus ja, dat kan tellen.

Maar vooral: ze waren alle drie thuis, ze zaten alle drie aan het ontbijt en er werd gepraat, gelachen en geplaagd. En ik, ik voelde me geliefd als mama. Want ik heb drie prachtige, zalige kinderen. Bedankt, lieverds!

Geplaatst op

Ontbijtje bij Bakker Klaas

Het was tijd dat we nog eens afspraken, Gwen en ik, en dus zaten we vandaag tegen kwart voor tien samen aan het ontbijt in het Wintercircus, bij Bakker Klaas. Het werd een stevig ontbijt, met yoghurt met vers fruit en granola, en daardoor was de kaneelbol die ik ook nog had besteld, eigenlijk wat te veel. Geen nood, ik heb die in de namiddag nog opgegeten met veel smaak.

We hadden eigenlijk weer veel te vertellen – allez ja, ik heb weer haar oren van haar hoofd getetterd, vrees ik – zodat het bijna al middag was voor we nog even gingen rondlopen. Het was tegen dan gelukkig gestopt met regenen, en dus liepen we eerst door de Vlaanderenstraat, zo door de Brabantdam – nog een Think Twice die ik niet kende – en dan via de Walpoortstraat terug naar boven. Zij moest nog in de bibliotheek zijn, en ik had ook nog een boek nodig voor de Kleine Cervantes, zodat we beiden naar binnen liepen.

En toen had ik een chanceke: ik vroeg terloops aan een balie bij de jeugdafdeling waar ik dat boek precies zou kunnen vinden, waarop een vriendelijke dame zei dat ik bij de kinderen moest zijn, maar dat ze wel even ging meelopen, want dat boek was sowieso moeilijk te vinden wegens de Leesjury en de Kleine Cervantes. Waarop ik bevestigde dat ik het ook daarvoor aan het lezen was, en zij plots stopte en me aankeek: “Ken ik u soms?” Euh? Bleek dat zij degene was die de long list lezers samenstelde en dat zij ook dinsdag naar onze school ging komen om de vergadering bij te wonen. En dat ik dus gerust haar exemplaar van De Wonderverteller mocht meenemen, als ik haar dat dinsdag dan kon teruggeven. Deal, uiteraard.

En zo was ik pas tegen half twee thuis, maar had ik een bijzonder aangename voormiddag achter de rug.

Geplaatst op

Ontbijtje met Gwen

Het was intussen alweer eventjes geleden dat we elkaar nog gezien hadden, namelijk van in de herfstvakantie. Daar moest dus dringend iets aan gedaan worden, en zoals meestal in de winter spraken we af voor een ontbijtje tijdens de examens. Ik zat wel goed met mijn verbeteringen, dus dat kon zeker.

We opteerden voor de Vrijdagmarkt, want dat is voor Gwen niet ver fietsen en dan was ze zeker op tijd terug aan haar bureau. Via het internet had ik Jaggers gevonden, en dat bleek een klein, nogal traditioneel restaurantje te zijn, maar eigenlijk best wel gezellig en uiteindelijk ook helemaal volzet. Best dat we gereserveerd hadden!

We kozen allebei voor de Griekse yoghurt met granola en een croissant, en dat bleek een uitstekende keuze te zijn, want die yoghurt was om bij te kruipen! Maar echt, bijzonder lekker!

En toen bleek Gwen nog een cadeautje mee te hebben voor mijn verjaardag, en dat is dus het zaligste aan cadeautjes van uw beste vriendin: dat is er gewoon klop op! Ze had een halsketting voor me mee, met Muranoglas, van dat winkeltje in de Donkersteeg. Ik was meteen verliefd op de ketting, ik vind ze prachtig!

(Ik had ze op Facebook gepost en een collega vertelde me dat ze die ketting had zien passeren en een screenshot wilde nemen voor mij omdat ze die ongelofelijk bij mij vond passen, voordat ze zag dat het effectief ook een bericht van mij was.)

Het werd andermaal een fijn gesprek over allerhande onderwerpen, maar hoe kan het ook anders met uw beste vriendin? Van mij kreeg ze overigens ook een nieuw mutsje: het vorige was met een enkele draad gemaakt en dus nogal dun, dit was dezelfde maar met een dubbele draad en wat groter, zodat het een echte wintermuts is.

Enfin, helemaal opgeladen reed ik terug naar huis om daar ‘vrolijk’ verder te verbeteren. Jawel, zo’n ontbijtje is goed voor het humeur en de motivatie, zeker met zo’n fijn cadeautje bij!

Geplaatst op

54 en woest

Maandag wordt Gwen 54 – ik volg in november – maar dan zit ze de hele dag in Brussel. En in juni doen wij al graag eens van ontbijtje. Vandaag stonden we dus om negen uur – en we vonden het allebei eigenlijk te vroeg – in de Brugsepoort bij Woest. Ik kende het niet, maar ik vond het er zeer aangenaam: je kon buiten zitten of binnen, of, zoals wij, strikt genomen binnen maar bij een volledig opengeschoven raam, dus eigenlijk ook buiten.

Ik had voor haar een mandje gemaakt, geïnspireerd op wat Merel doet voor haar vriendinnen. Er zat een soort lantaarn in voor buiten, met drie appelblauwzeegroene kaarsen en drie nepkaarsen op batterijen, een theelichthoudertje in dezelfde kleur, een snoer lichtjes voor eventueel rond de lantaarn, een fijn notitieboekje zoals ze vaak gebruikt, een set stylo’s in snoepkleurtjes en vooral… een fotoboekje. We gaan nu al jaren samen eten en dingen doen, en vrijwel elke keer neem ik wel een foto. In het begin was dat analoog, en die foto’s heb ik dus niet meer, maar ergens, zo’n 14 jaar geleden, begon ik digitale foto’s te nemen. Nee, ik heb ze lang niet allemaal teruggevonden, maar de recente waren wel oké. De helft heb ik afgedrukt als foto in het Kruidvat, de helft wilde hij niet afdrukken wegens te slechte kwaliteit en die heb ik dan maar hier op mijn printer afgedrukt. Resultaat: ik heb gisterenavond nog ettelijke uren zitten knippen en plakken en data zitten opzoeken, want ja, ik wilde er wel zo veel mogelijk de juiste datum bij zetten. Ik had dus een fotoboekje met foto’s van toen Merel en Lena-Mare nog baby’s waren, tot vorige maand.

Bart had het gezien, vond het wel mooi, maar zei dat hij dat niet zo leuk zou vinden wegens nogal confronterend. Ja, we zijn een pak ouder geworden in die tijd, dat klopt. Gelukkig ken ik mijn bestie wel een beetje, en zij begon zowaar te huilen toen ze het kreeg, zo zalig vond ze het. Kroniek van (een deel van) een vriendschap, als het ware.

En toen was er dus het ontbijt met uitgebreid buffet, zowel zoet als hartig, met basisdranken à volonté, met een heerlijke zalmbereiding maar ook eitjes en alles erop en eraan. Aanrader, jawel.

Een goeie twee uur later, toen we zelf al aan het denken waren om te vertrekken, kwamen ze ons vriendelijk vragen of we het zagen zitten plaats te ruimen voor een groot gezelschap dat kwam lunchen. Zo staat het ook op de website: ze voorzien twee uur voor het ontbijt.

Samen trokken we nog naar de Kringwinkel van de Haspelstraat, om de hoek, eentje die ze niet kende. Ik vond er zowaar, voor tien euro, een prachtige set van rok en iets tussen vestje en tuniek van Kaat Tilley, in een donkerpaars, en in perfecte staat. Ik was er meteen verliefd op, ik had het ook meteen in de gaten. Jammer genoeg is het niet mijn maat, maar dat deerde niet voor die tien euro. De rok is maat 42, dat zal dus een wensdroom blijven, maar het vestje, daar kan ik al in, al is het nog bijzonder krap en dus niet draagbaar. Maar het is wel een extra reden om verder te vermageren, en dan lukt het hopelijk wel.

Ik heb het trouwens even opgezocht: online zou ik het kunnen verkopen voor rond de 300 euro, denk ik. Serieus.

Enfin, ik was pas weer thuis tegen half één, maar wat een heerlijk ontspannende voormiddag in de examens, en wat een machtige uitdrukking op Gwens gezicht toen ze het fotoboekje zag. Héérlijk!