Odi et amo 2026
Elk jaar doe ik mijn leerlingen van het vijfde jaar een eigen vertaling/bewerking maken van mijn favoriete gedicht. Elk jaar zitten er een paar pareltjes tussen. Deze keer waren er vooral veel offline bewerkingen: prachtig uitgewerkte dingen, eentje met een 3D-stift (zie foto van de dag)
Ik geef er u hier een paar mee, gewoon omdat het kan. Maar met eerst de originele tekst, en dan mijn vertaling.
Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
   Nescio, sed fieri sentio, et excrucior.
- Catullus carmen 85
Ik haat en ik heb lief. Waarom ik dat doe, vraag je misschien.
Ik weet het niet, maar ik voel dat het zo is, en ik ga eraan kapot.
 أكره ÙˆØ£ØØ¨
تَتَنَازَعÙÙ†ÙÙŠ ØÙŽØ§Ù„َتان٠لَا تَلْتَقÙÙŠÙŽØ§Ù†ÙØŒ
Ø¥ÙØÙ’Ø¯ÙŽØ§Ù‡Ùمَا ØªÙŽØ´ÙØ¯Ù‘ÙÙ†ÙÙŠØŒ
ÙˆÙŽØ§Ù„Ø£ÙØ®Ù’رَى تَدْÙَعÙÙ†ÙÙŠ بَعÙيدًا.
أَسْأَلÙ: كَيْÙÙŽ ÙŠÙŽØ¬Ù’ØªÙŽÙ…ÙØ¹Ù هَذَا؟
Ùَلَا عَقْلَ ÙŠÙØ¬ÙÙŠØ¨ÙØŒ
وَلَا Ù„ÙØºÙŽØ©ÙŽ ØªÙŽÙƒÙ’ÙÙÙŠ.
شَيْءٌ ÙŠÙŽØÙ’Ø¯ÙØ«Ù ÙÙÙŠ دَاخÙÙ„ÙÙŠ
دÙونَ Ø¥ÙØ°Ù’Ù†ÙØŒ
ÙƒÙŽØ£ÙŽÙ†Ù‘ÙŽÙ‡Ù ÙƒÙØªÙبَ قَبْلَ أَنْ Ø£Ùولَدَ.
Ø£ÙŽØ´Ù’Ø¹ÙØ±Ù بÙه٠يَتÙÙ…Ù‘ÙØŒ
ثَقÙيلًا،
بَطÙيئًا،
ÙƒÙŽØ¬ÙØ±Ù’ØÙ يَتَعَلَّم٠الْكَلَامَ.
لَا Ø£ÙŽÙْهَم٠الْمَعْنَى،
Ù„ÙŽÙƒÙنَّ الأَلَمَ ÙŠÙŽØÙ’ÙَظÙه٠عَنْ ظَهْر٠قَلْبÙ.
Ø£ÙŽÙ‚ÙÙ٠بَيْنَ الرَّغْبَة٠وَالنّÙÙÙÙˆØ±ÙØŒ
Ù…ÙØ¹ÙŽÙ„َّقًا بَيْنَ Ù†ÙØ¯ÙŽØ§Ø¡ÙŽÙŠÙ’Ù†ÙØŒ
لَا Ø£ÙŽØ®Ù’ØªÙŽØ§Ø±ÙØŒ
وَلَا أَنْجÙÙˆ.
وَمَا ÙŠÙØ¤Ù’Ù„ÙÙ…ÙÙ†ÙÙŠ
لَيْسَ Ø§Ù„ØªÙ‘ÙŽÙ†ÙŽØ§Ù‚ÙØ¶ÙŽØŒ
بَلْ ØµÙØ¯Ù’Ù‚ÙŽÙ‡Ù
(Dina Aharram Benradi)
♥
(Arne Verbeken)
♥
Dag lief
Dag lief
Ik hou van jou
Ik hou van hoe ik je wil
Ik hou van hoe blind ik ben
Ik hou van hoe we elkaar vertrouwen
Ik hou van hoe je de stilte brengt wanneer m’n hoofd te druk wordt
Ik verlang naar jou
Ik verlang naar je veiligheid
Ik verlang naar je warmte in de kou
Ik verlang naar liefde maar wat blijkt
Ik verlang naar iets dat niet meer is dan wat schijn
Ik haat jou
Ik haat hoe ik je wil
Ik haat hoe blind ik was
Ik haat dat ik je vertrouwde
Ik haat hoe luid alles rond mij is geworden
Ik vraag me af
Ik vraag me af wie het is
Ik vraag me af hoe beide kon
Ik vraag me af wat anders was
Ik vraag me af hoe ik het niet eerder zag
Dag lief
Want je verslindt me
(Berten Beelaert)
♥
365 – 11 februari 2026 – 3D-bewerking van Odi et Amo
365 – 14 december 2023 – mijn vroegere lokaal…
365 – 25 januari 2022 – poëzie met kat
365 – 10 januari 2022 – raamgedicht
366 – 25 juni 2020 – odi et amo
Schilderen, eindelijk
Ik heb al bijna twee jaar plannen voor mijn klaslokaal, sinds ik uit mijn grote ruime muziekklas ben gevlogen en in een schoendoosje zit. Het was echt het droevigste lokaal van de hele school: klein, vuile muren, geen decoratie, een oud bureau, geen gordijnen en dus ook een vrijwel niet zichtbare beamerprojectie, en drie rijen banken die tegen elkaar geschoven staan, zodat er 24 man in kan. Nipt, als degene die aan de deur zit zijn rugzak optilt als de deur dicht moet.
Vorig jaar in juni heb ik met een aantal leerlingen de muren een laagje grondverf gegeven, maar verder is het er niet van gekomen: ik kan echt zelf geen muren schilderen, alleen de hoekjes en kantjes. In de herfstvakantie hadden we, zijnde een collega en ik, het gepland, maar werkte mijn rug niet mee. Meh.
Maar – voor een keer – lang leve de corona: Anja, onze kokkin, moest nu uiteraard niet koken en heeft dan maar lokalen geschilderd, waaronder het mijne. Ik ben daar bijzonder dankbaar voor, en nu ziet het er zo uit:
Ik ben ook op zoek gegaan naar haalbare gordijnen om de boel toch enigszins te verduisteren, en ben uitgekomen op donkergrijze linnen tafelkleren uit de Action, waar ik gordijnlint op gestikt heb. En daarnaast heb ik ook wat kunstplantjes gehaald, waardoor het er al helemaal anders uitziet.
Maar vooral: ik ben vandaag – ik moest op school zijn voor de terugkomdag van de tweedes, maar had tot elf uur geen welomlijnde functie – om een klein potje zwarte verf gereden en ben begonnen aan mijn tekst.
Want ik heb grootse plannen voor mijn kleine lokaaltje: boven mijn bord komt – uiteraard – Odi et Amo, en dan een ketting van Latijnse citaten, zoals destijds in mijn lokaaltje in Gentbrugge.
En dan nog iets met een boom en zo, maar da’s voor later. Nu eerst dit, beetje bij beetje.
366 – 22 mei 2020 – zelfs mijn servies is soms Latijn…
Odi et amo
Elk jaar doe ik mijn leerlingen van het vijfde jaar een eigen vertaling/bewerking maken van mijn favoriete gedicht. Elk jaar zitten er een paar pareltjes tussen, en elk jaar post ik ze op Valentijn op de schoolwebsite. Deze keer sloeg ik ook bijna achterover: Nederlandse vertalingen, maar ook Engels, Frans, Turks, Spaans, en zelfs Koreaans en Japans, en dat laatste van een gewoon Vlaams meisje dat nogal fan is van anime en dergelijke, en zichzelf die talen heeft aangeleerd. Amai.
Ik geef er u hier een paar mee, gewoon omdat het kan. Maar met eerst de originele tekst, en dan mijn vertaling.
Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
   Nescio, sed fieri sentio, et excrucior.
- Catullus carmen 85
Ik haat en ik heb lief. Waarom ik dat doe, vraag je misschien.
Ik weet het niet, maar ik voel dat het zo is, en ik ga eraan kapot.
Ik haat en ik hou.
Ik haat jou…
Maar ik hou ook,
Hou me vast,
aan het feit dat ik van je hou…
Waarom?
Waarom…
Ik weet het niet.
Het verscheurt me,
Sleurt mijn pompend hart uit mijn lichaam,
Als een wild beest…
De haat.
Nee!
NEE!
Stop!! Stop!
STOP!!!
Alsjeblieft…
Het maakt me kapot,
… Jij maakt me kapot…
Jij.
Ik zie je graag
Ik ga hier aan kapot.
Ik ga kapot!
Ik haat je…
(Loïs Heirman)
♥
(Kato Marynissen)
♥
Druppels van
Zowel Haat als Liefde
Vloeien voort in mij als een rusteloze
Zee
Het Verlangen
Om een trein te nemen
Die nooit is genomen door mij
Rijden
Het Lijden
Als een eindeloos refrein
Tot wijzers mijn lied in stukken slaan
klok
(Jemma Vercruysse)
♥
Sevmiyorum ve seviyorum , Neden mi bunu yapiyorum?
Bilmiyorum, ama acitiyor ve hissediyorum.
(Muhammed Benli)
♥
(Tomas Sidelka)
♥
난 니가 ì¦ì˜¤í•´, 난 니가 사랑해. ì •ë§ ì™œ? ë‚˜ë„ ëª°ë¼.
ë‚˜ë„ ëª°ë¼, ê·¼ë° ë‚œ ëŠë‚„ 수있어. 넌 ë‚ ì£½ì´ê³ 있어.
Anata ga daikirai demo anata ga daisuki. Demo sore wa naze?
Hontoni shiranai. Shikashi kono kanjou wa itai.
(Floor Meesen)
♥
La haine et l’amour.
Pourquoi? tu te demandes toujours.
Je ne le sais pas,
mais c’en est fait de moi,
et ça m’emballe…
(Eline Roelandt)











