Nee, gelukkig niet van mij!
Deze ochtend lag ik rustig nog in mijn bed te lezen, toen ik een aandringend gefluister hoorde beneden: ik herkende de stem van Asse, onze huishoudelijke duizendpoot. Ze stond aan Kobes kamer in een poging hem wakker te maken. Meteen ging ik vragen wat er scheelde, en met een paniekerige stem zei ze: “Er is een muis! Een muis! Beneden, in de living!”
Oh?
“Een levende muis??”
“Neenee, een dode, onder de keukentafel!”
Blijkbaar moet ze het niet hebben van muizen, dode of levende, en had ze gedaan wat haar het meest logische leek: ze was naar de aanwezige man des huizes gegaan. Alleen lag die dus compleet weg van de wereld, want Kobe is het type naast wie je een kanon mag laten afgaan, en die dan hoogstens eens zal kreunen in zijn slaap.
Bon, ik naar beneden, het beestje bij zijn staart gepakt en buiten gezwierd. Met katten in huis gebeurt dat wel vaker, ja, en ik heb daar totaal geen enkel probleem mee, levend of dood.
Asse stond een eindje verder te huiveren en me te bewonderen om mijn moed. Ze had er trouwens al een foto van doorgestuurd naar mij, maar ik laat mijn gsm standaard beneden liggen, dus dat had niet veel geholpen natuurlijk.
Mja. Er is soms niet veel nodig om bewondering op te wekken bij een ander, zeker? Ik bewonder haar om haar kuisvaardigheid, geloof me!
