Mijn lief schrijft: “De Strop. Een reportage uit Gent, oktober 2076”

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

Woord vooraf

Onze lezers reizen graag naar plekken waar het voorbij is.

Dit kwartaal stuurden we onze reporter naar Gent, een stad in de Restunie die veertien maanden lang de hoofdstad van de kunstmatige intelligentie was en daar vandaag nog de gevels van heeft. Hij liep mee met een van de wandelingen die Old World Walks er organiseert voor gasten uit de Corridor.

U zal bij het lezen de neiging voelen om te glimlachen. Doe gerust. Maar ik schrijf dit vanop de eenenveertigste verdieping in Kigali, in een toren die negen jaar geleden nog een parking was, en vanochtend kostte mijn koffie 14 procent meer dan in januari.

Wanjiru Chen-Odhiambo, hoofdredacteur

Dok Noord

De wandeling kost 4.180 jiwe per persoon, lunch niet inbegrepen, want lunch is er niet. De brochure belooft “een authentieke ontmoeting met het Europese verval, in kleine groep en met lokale gids”. Er staat een foto bij van een kind op een kassei. Het kind lacht. De kassei ligt los.

We zijn met twaalf: elf bankiers uit de Corridor, van Lagos tot Mombasa, en één journalist. De bankiers zijn hier voor wat hun sector “context” noemt. Ik ben hier voor hetzelfde, maar ik krijg er minder voor betaald.

Het is 25 graden. Het is oktober.

De shuttle rijdt de stad binnen langs Dok Noord. Rechts staan de oude fabriekshallen waar Kozak Compute tussen 2037 en 2049 zijn toestellen assembleerde, zesduizend per week. Op de bakstenen gevel staat nog de naam van de eerste eigenaar, uit een vorige eeuw: ACEC. Ateliers de Constructions Electriques de Charleroi.

Niemand in de shuttle leest de gevel. Charleroi zegt hun niets. Het zegt hier ook al lang niemand nog iets, en dat is het punt.

Wintercircus

De gids heet Lowie. Hij is vijfenvijftig, draagt een fluohesje en heeft niets in zijn oor, niets op zijn netvlies en niets onder zijn huid. In de Corridor noemen ze dat naakt. In Gent noemen ze het de middenklasse.

Hij begint onder de koepel van het Wintercircus, waar het begon. In 2031 zaten hier vierhonderd mensen met een laptop, in 2034 vierduizend, en van maart 2038 tot mei 2039 was dit gebouw, zegt Lowie, “het middelpunt van de planeet, veertien maanden en elf dagen, ik heb ze geteld, ik had daarna tijd”. De vertaling komt met een halve seconde vertraging in de oren van de groep aan. Je ziet zijn grappen landen als bagage op een band: laat, en niet bij iedereen.

Mevrouw Okonkwo-Li, portefeuillebeheerder uit Lagos, kijkt omhoog met de licht onscherpe blik van iemand die iets opzoekt. Haar lenzen vertellen haar wat de koepel in 2039 waard was. Ze fluit zacht. Daarna vertellen ze haar wat hij nu waard is, en ze fluit niet meer.

Op de piste woont een man die Rudy heet. Hij heeft een gasvuur, een zetel en een vogelkooi met een kleine drone erin, die hij eten geeft. Niemand weet wat.

(Lees verder.)

Mijn lief schrijft: “Bezig”. Een kortverhaal. België, 2036.

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

I. Januari

Ik heb mijn eerste muur zelf gemetst. Hij staat scheef.

Iedereen gelooft het meteen.

‘Dat is met de hand gedaan,’ zegt Marcel, en hij bedoelt het niet als compliment. Marcel is zesentachtig. Hij is metser op rust sinds 2005 en sinds vorig jaar niet meer op rust. Ze hebben zijn knieën teruggezet. Zijn geduld zijn ze vergeten, zegt hij.

De muur is een meter hoog en staat achteraan in de Kastanjestraat, tegen de serre. Hij dient nergens voor. Het was een oefening.

We staan met de hele straat rond een vuurkorf, voor de nieuwjaarsreceptie. De straat is in 2031 onthard. Waar de auto’s stonden, staan nu perenbomen, want niemand heeft nog een auto en de stad wist niet wat ze anders met de plaats moest doen. Op elk dak ligt zonnefolie. De wijk maakt meer stroom dan ze opkrijgt. Met de rest verwarmen we de serre op het dak van de oude spinnerij, waar Godelieve van nummer twaalf in januari tomaten heeft.

Mijn moeder heeft de frituur op de hoek. Ze heeft geen scherm en geen systeem, en ze vindt dat ik te veel buiten ben.

Ik ben twintig. Ik was elf toen niemand nog juniors aannam, en ik herinner mij dat ik dacht: dan moet ik dat ook niet worden. Ik ben niet gematcht en ik heb het nooit gevraagd. Ik krijg mijn dividend, zoals iedereen, via het ziekenfonds. Vorig jaar heb ik leren lassen, enten en een dakconstructie berekenen. Het systeem is de geduldigste leraar die ooit bestaan heeft. Het wordt nooit kwaad en het is nooit onder de indruk. Voor dat laatste heb ik Marcel.

‘En, Noor,’ vraagt de buurvrouw van nummer acht. ‘Waar zijt ge nu mee bezig?’

Bij ons is dat geen beleefdheid. Ze wil het weten, want misschien heeft ze iemand nodig.

‘Met de parking,’ zeg ik.

Achter de oude supermarkt ligt drieduizend vierkante meter asfalt, sinds niemand nog naar de winkel rijdt. We willen er twaalf huizen op zetten, voor de twaalf van ons die nog thuis wonen en nergens op kunnen wachten.

Marcel kijkt naar mijn muur.

‘Twaalf huizen,’ zegt hij. ‘Het zal schoon zijn.’

(Lees verder)