Peppi en Kokki aan zee: dag vier
Rond een uur of negen maakten Gwen en ik een ochtendwandelingetje over de dijk richting bakker, want tegen tien uur stonden Erik en Lena-Mare aan het appartement voor een fijn gezamenlijk ontbijtje.
Daarna gingen zij met zijn drietjes te voet richting centrum, toch een wandeling van een dik uur, want Gwen wilde een van de kunstwerken tonen aan Lena-Mare. Ik zag dat wandelen niet zitten, want dat is te traag en te lang voor de rug. Ik ging dan maar de fiets op om het ontbrekende stuk van The Crystal Ship te doen. Ik zag andermaal mooie dingen en zorgde dat ik rond een uur of twee terug in het centrum was om daar te geocachen: de afspraak was dat ze me gingen verwittigen waar ze gingen lunchen.
Na de lunch gingen zij verder wandelen en trok ik per fiets richting Stene en dergelijke om daar de muurkunstwerken nog te spotten. Ik kwam echt in een buitendorp terecht met prachtige fietspaden doorheen de velden. Mooi mooi mooi!
Tegen zes uur was ik terug, waarna Gwen, Erik en Lena-Mare richting huis vertrokken. Ik mocht gerust nog blijven, want ik wilde het vuurwerk zien dat quasi voor het appartement ging afgestoken worden om half elf.
Ik installeerde me, at nog wat granola als avondeten, keek naar het verdwijnen van het licht boven de zee, las een beetje, haakte wat, ruimde op, laadde de auto in, en keek uiteindelijk naar het prachtige vuurwerk.
En dat was een knaller van een afsluiter voor een zeer fijne vakantie, met schitterend gezelschap, op een knappe locatie. Zoals iemand op het strand schreef:
365 – 15 augustus 2026 – The Crystal Ship
Enkele dagen aan zee met Gwen
We hadden het al maanden geleden in onze agenda gezet: een paar dagen in Oostende, in het appartement van Gwen (en haar ouders). Ik ging in de voormiddag enkel nog naar de kapper en na de middag naar de kine, en ging Gwen ophalen rond een uur of vier. Ook zij was niet gehaast, want haar mama was gevallen en er was wel wat commotie, ja. Ik had ook de fietsen mee, want ik wilde in Oostende eindelijk eens de reeks The Crystal Ship doen.
Het appartement ligt eigenlijk in Mariakerke, op de dijk, met prachtig zeezicht. Het is ook echt groot: een ruime living met geïntegreerde keuken, drie slaapkamers, twee aparte toiletten naast elkaar (!), twee badkamers (de ene met dubbele wastafel, douche – met twee douchekoppen, eentje aan elke kant – en bad, de andere en suite bij de ene slaapkamer), een kleine berging, twee kelderruimtes en een garage. Jawel. De prijs mag u er zelf bij denken, daar op den dijk.
Maar dat is dus wel mega luxe… We zetten de fietsen in de garage, mijn auto gewoon op straat en gingen naast de deur iets eten. We wilden namelijk vrij snel terug op het appartement zijn, want ja, eclips! We hadden het best mogelijke zicht, maar vreemd genoeg blijft de zon een volledige schijf op foto, zelfs bij die 90% verduistering. Het werd wel een pak donkerder, daar op het strand, alsof de zon zo goed als onder was. Mooi, zeker met de eclipsbrilletjes die ik nog in een schuif liggen had van 1999. Soms is het wel handig, ekster zijn…
En toen gingen we nog voor een avondwandelingetje om een ijsje te halen. Zowat mijn eerste deze zomer, stel je voor!
En toen waren we allebei pompaf en was het bedjestijd. Maar een mooie start van een korte vakantie met de beste vriendin, ja.
365 – 26 april 2026 – Kasteeldreef
Max in Bar Brutus
Maandag op de infoavond voor Berlijn was ik eindelijk Max en Karen nog eens tegen het lijf gelopen. Geen idee hoe het komt, maar de laatste tijd zagen we elkaar nauwelijks, terwijl we vroeger toch af en toe eens afspraken.
Ik zei dat, waarop hij prompt zijn agenda nam en voorstelde om vrijdagnamiddag samen een koffie te gaan drinken. Euh… prima, zeker? Vier uur was perfect voor mij, en we spraken af in Bar Brutus, Ik moest toegeven dat ik dat niet kende, waarop Karen me lachend onder mijn voeten gaf: de eerste echte hippe koffiebar in Mariakerke!
Bon, gisteren om vier uur stopte ik in de gietende regen aan een rijhuis op de Willemotlaan, en jawel, Karen had niet gelogen! Een open, lichtrijke, grote ruimte met gezellige hoekjes, kunst van het elfjarige supertalent Felix Franssens, een binnentuin met een op dat moment doornat terras, verschillende soorten taart en heerlijke baristakoffie.
Ik vrees dat ik Max een beetje de oren van het hoofd heb getetterd – dat overkomt me, geloof ik, wel vaker – maar ik vond het zalig. Het was echt te lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden, en die Bar Brutus vrà à gt gewoon om herhaling. Héérlijk plekje met fijne eigenaars.
Jammer dat ze tegen vijf uur sloten: we zijn zeker nog twintig minuten langer blijven zitten en dan hebben we buiten onder het afdak nog wat staan kletsen, tot het ook voor de rug welletjes was, dat stilstaan.
Max, wanneer doen we dat nog eens?
Lentezonnetje
Vorige week was ik een beetje in mijn gat gebeten: er stond hier een koppel cachers uit het Waasland die mijn TB-hotel aan ons huis nodig hadden voor de plaatsingsdatum – dat is een bepaalde uitdaging – en dus meteen een aantal van mijn andere caches hier in Wondelgem hadden gezocht. Helaas, het waren wel ervaren cachers, maar blijkbaar zat het hen die dag niet mee, want ze hadden maar liefst vijf caches niet gevonden. Euh… Ik geef toe, de meeste daarvan zijn er die ik geërfd hebben van een andere cacher die verhuisd is, en die ik niet recent had nagekeken, maar daar waren ook geen negatieve berichten over binnen gekomen. Vreemd dus.
Gisteren had ik enkel les in de voormiddag, zoals elke maandag, en over de middag nog een vergadering, maar daarna was het stralend weer zodat ik toch twee van mijn caches wilde nakijken. Jawel, allebei waren ze perfect waar ze moesten zitten, alleen was bij de ene het houdertje wat kapot, zodat ik dat vervangen heb. Een andere hier in de buurt was effectief verdwenen, die had ik eerder al vervangen.
Vandaag was er een stevige dag met leerlingencontacten en klassenraden, maar die waren voor mij al rond half drie gedaan en ik wilde vooral de rug wat stretchen en beweging geven. Ik ging dus zelf nog een cache in de buurt oplossen – een multi – en en passant nog vier caches nakijken, waarvan er drie niet gevonden waren en eentje kletsnat was. Dat laatste bleek correct, er werd een droog rolletje voorzien. De andere drie lagen perfect op hun plaats in de originele behuizing en waren dus vlot te vinden, vond ik. Tsja.
Maar ik maakte dus ook een fijn wandelingetje in de stralende zon, waarbij ik een vogelspotter tegenkwam die op zoek was naar een bosuiltje en die ik meteen heb leren geocachen. Ik hoop dat ze het nu ook nog zal doen!
Enfin, fijne wandeling, maar de rug was toch blij toen ik wat later plat in de zetel lag.
366 – 29 november 2024 – office view
Ontbijtje met Dwayne
Dwayne, een oud-leerling van me die destijds een heus lastpak was – hij weet dat zelf ook wel – wou graag nog eens afspreken voor een gezellige babbel. Ik ben een van de mensen die hij vertrouwt, en ik zei dus niet nee. We spraken af in Verz, een relatief nieuwe zaak in centrum Mariakerke waar je dus kan ontbijten, brunchen, lunchen en broodjes kopen en zo. Ferm gezellig en lekker, geloof me.
We waren er rond tien, en kletsten honderduit bij een aangenaam ontbijtje.
Tegen elf uur moest ik alweer weg wegens tegen half twaalf Véro ophalen voor nog meer woeste plannen, maar één ding was duidelijk: dit vraagt om herhaling. Al moet ik de volgende keer eerst een rustig momentje inplannen na ons ontbijt: twee ADHDers samen, dat komt niet goed.
Herfstkind
Na school ben ik nog snel even een cache vlakbij gaan nakijken, en man, ik hou van alle seizoenen, maar ik ben toch echt een herfstkind, net zoals Bart en Merel. Zeg nu zelf: een dreefje langs het park Claeys-Boüüaert naast de school, dat is toch prachtig? En dan zegt de foto eigenlijk nog niet eens zo veel…
