Gecrashte rug

Geen idee hoe het precies komt, maar de rug heeft het begeven. Het zat er zondag al aan te komen en intussen is het helemaal om zeep. Als in: ik ben blij dat ik een rollator heb. En ik heb gemerkt dat er een plaatsje is voor mijn wandelstok op dat ding. Fijn zo!

Ik heb ook geen idee wat het veroorzaakt heeft: ik heb geen specifieke beweging gemaakt of het “erin voelen schieten”, zoals vaak wel het geval is. En het feit dat ik helemaal scheef sta, doet me vermoeden dat het de hernia’s zijn en niet de spondylolisthese. Hmpf. Maar blijkbaar heb ik het wel vaker in de vakanties. Een ander bewegingspatroon, misschien?

Allez bon, alle plannen van deze week in het water, het is nu maar te hopen dat ik er snel weer vanaf ben. Als ik mijn lijf een beetje ken, is het minstens vijf dagen, maar zouden het er tien kunnen worden ook.

Al een chance dat het net nu zo warm is en dus ideaal om gewoon in de zetel te blijven liggen en computerspelletjes en zo te spelen. En van die gloeiende kersenpitjes in je rug, waar je zo heerlijk van opwarmt…

Assassins’ Creed Origins (de Egyptische versie): here I come!

Van hout en Star Wars

Eerder deze week waren we opnieuw in de prutsen geslagen met onze verwarming. Allez, ’t is te zeggen, den ellentriek viel uit. Eerst gewoon één keertje, ’s avonds. En toen ook overdag. Geen idee waarom, aanvankelijk, het was gewoon de verliesstroomschakelaar die uitsloeg. Maar na een dag of twee begon hij plots vaker uit te slaan, op den duur om het uur. Niet bepaald praktisch met diepvriezers en zo, dus begon ik groep per groep zekeringen uit te schakelen en kijken of het nog uitsloeg. Uiteindelijk kwam ik erop uit dat het de verwarming moest zijn. Enfin ja, niet de ketel op zich, want die brandde wel netjes, maar zodra de warmte opgevraagd werd, sloeg alles uit. Dan maar het laatste restje hout verbrand, en de volgende ochtend de chauffagist gebeld. Die hier trouwens twintig minuten later al stond, verklaarde dat de nieuwe pomp van de vloerverwarming kapot was – een waterlek, wat de kortsluitingen veroorzaakte – en die meteen een nieuwe ging halen. De radiatoren waren al opnieuw aan het warmen, en iets later werkte het hele systeem opnieuw en werd het aangenaam warm.

We zaten nu wel acuut zonder hout, iets wat we toch graag als noodplan hebben én voor de gezelligheid zo af en toe. Bart bestelde dan maar hout, en plots stond er dus een halve kubiek in onze tuin. Euh, juist ja.

We kuisten dan maar de houtberging op achter het tuinhuis en begonnen te stapelen. Bart nam het hout eruit, de kinderen brachten het tot bij mij, en ik stapelde. De basis dan toch, want na een kwartier stuurden ze me genadeloos naar binnen. Wolf zag aan mijn gezicht dat het voldoende was, en eigenlijk had hij gelijk. Maar de basis was tenminste solide gestapeld!

Maar we kunnen dus weer fijn stof de lucht inblazen, mocht dat nodig zijn!

En ’s avonds hebben we onszelf dan maar beloond met een avondje Star Wars. Merel was er niet helemaal gerust op dat ze het verhaal wel ging begrijpen, aangezien ze de vorige episodes niet heeft gezien, maar ze vond het de max!

Good parenting, zou ik zo zeggen.

 

Dode lupa – levende lupa?

Dinsdag, tijdens mijn voorlaatste les van dit jaar, ben ik gigantisch lomp geweest. Blijkbaar stond mijn geliefkoosde beeld van de lupa – de wolvin van Rome, met die twee baby’s eronder – iets meer naar voor op mijn lessenaar dan anders. ’t Is niet alsof er veel plaats over is in die schoendoos van mij.

Ik zwier met een gigantisch enthousiasme de zijflap van mijn bord open, en jawel, met een grote zwier knalt mijn lupa tegen de grond. Het marmeren voetstuk is quasi niet beschadigd, maar de wolvin zelf, in een soort gegoten kunststof, is in gruzelementen. De leerlingen zijn ijverig beginnen zoeken naar alle brokstukjes, maar ik was er echt het hart van in. Mijn pracht van een lelijk beest, zomaar aan diggelen!

Ik heb ze mee naar huis genomen, heb alles in elkaar gepuzzeld en beetje bij beetje aan elkaar gezet. Ik heb nog wat schilfertjes links en rechts over, maar al bij al valt het best goed mee. Ze is wat fragieler nu, en iets meer gehavend, maar bon, ze is weer toonbaar. Oef. Ik had het eigenlijk niet durven hopen.

Krak

Dat was het geluid van mijn rug ergens deze voormiddag. Zucht.

Ik had al ontbeten, maar liep nog in mijn slaapkleren rond, want op maandag moet ik niet lesgeven. Kobe en Merel waren ook thuis, want die hadden een pedagogische studiedag. We gingen er een rustige voormiddag van maken, en dan in de namiddag zwemmen in de Rozenbroeken. We zagen het al helemaal zitten!

Niet dus.

Want toen ik een foto wilde maken van de zeer enthousiaste pompoenplant buiten, zei mijn rug krak. Ik heb me laten vallen, en ben eventjes, versuft van de pijn, blijven liggen. Aan Merel heb ik gevraagd de verandadeur weer dicht te doen, ja. Uiteindelijk ben ik rechtgekrabbeld met behulp van mijn stok, en heb me in de zetel gelegd.

Na een dik uur rusten dacht ik: ik moet op zijn minst kunnen douchen en kleren aan doen. Ja toch? Wel, ik stond nog niet goed en wel onder het water, of het schoot er terug in. Maar in zo’n kleine douchecabine heb je de plaats niet om je te laten vallen, dus schoof ik de deur open en liet me dan maar vallen. Ha ja, de enige manier om die pijn ietwat draaglijk te maken, is de druk van mijn rug wegnemen, en dus te gaan liggen. Toen lag ik dus half in en half uit mijn douche, kletsnat, terwijl het water stroomde en ik geen kant uitkon. Enfin, na tien minuten was de pijn voldoende weggeëbd om opnieuw een poging te ondernemen. Ik ben in sneltempo gedoucht geraakt, heb me leggen opdrogen op een handdoek op Wolfs bed, en zag vooral dat het niet oké was. Echt niet.

Ik weet niet wat het is, maar deze pijn is precies niet hetzelfde als de vorige keren. Toen zat het hoger, nu is het precies alsof mijn heupen blokkeren of zo.

Ik heb dan maar de kinesiste gebeld, en ik mocht gaan om half twee, oef. Het deed deugd, maar echt helpen deed het precies niet. Zucht. Ik heb zelfs al de school verwittigd dat lesgeven morgen niet gaat lukken, want ik heb er geen goed oog in.

En gisteren had ik tickets gekocht om vandaag met Bart naar Blade Runner 2049 te gaan kijken. Niet dus. Ik heb nog getwijfeld, hoor, maar de autorit alleen al zou er te veel aan geweest zijn, laat staan dat ik ginder kon zitten.

Ugh. Niet leuk. Echt, echt niet leuk. Hopelijk snel beter.