Bouwprobleempje

Kobe liet me vorige week weten dat er een probleem was in het appartement: de deur van de woonkamer naar zijn gang, eentje zonder echte omkadering, is blijkbaar niet goed vastgezet: ze is aan het loskomen en alles errond is aan het brokkelen. Iets zegt me dat dat niet de bedoeling kan zijn.

Ik ben dus vandaag foto’s gaan nemen om door te sturen naar de bouwfirma, want dat valt, mijn inziens, onder garantie en zo.

Meteen ging ik ook even langs alle andere ramen en deuren langs, en ik merkte dat inderdaad, zoals hij al eerder had aangegeven, Wolfs kamer eigenlijk best gehorig was. Ik weet dat de bouwfirma ons verzekerd had dat er een excellente akoestische isolatie ging zijn, maar het leek wel alsof er een raam openstond, zó goed kon je het verkeer horen. Ik duwde op ooghoogte even tegen het vensterkader, en plots was het geluid weg. Huh? Ik ging verder op onderzoek en merkte dat er ook behoorlijk wat kou doorkwam. Jawel, het raam is niet goed geplaatst waardoor het gewoon los zit en er kou en lawaai door komt. Zodra je er tegen duwt, verdwijnt dat. Ook dat kan niet meteen de bedoeling zijn.

Ik ben nog grondiger op inspectie gegaan en stelde vast dat ook een van de ramen in de woonkamer aan hetzelfde euvel lijdt, maar aangezien dat aan de achterkant ligt, valt dat minder op qua geluid.

Hmm.

Ik denk dat er nog even werk aan de winkel is, jawel.

Oorkonde

Een jaar geleden is mijn grootmoeder langs moeders zijde in een rusthuis gegaan. Het kon niet anders: ze was 90, bijna volledig blind, en is een been kwijt. Toch heeft ze het, dankzij Familiehulp, verpleegsters en familie dus nog heel lang in haar eigen huis kunnen volhouden.

Het voorbije jaar was dus een jaar van opruimen, verdelen, wegdoen, laten schatten enzovoort. Ze heeft zes kinderen en een resem kleinkinderen, er waren dus gelukkig wel een aantal helpende handen.

Ik heb zelf een paar dingen gekregen: een bedje voor Merel, een paar kleine dingetjes, en een kader die niemand anders wilde. Waar ik eigenlijk dolblij mee ben.

kader2

Mijn grootvader was namelijk mijn peter, en een ongelofelijke mens met wie ik een bijzondere band had. Hij was ook leraar Latijn, en niet van de minste. En deze kader hing, met gebroken glas, boven op de studeerkamer, waar de laatste jaren eigenlijk nog zelden iemand kwam. Het was een oorkonde die hij gekregen heeft in 1933 (hij was van 1913, hij was toen dus 20) omdat hij de knapste tekst in het Latijn had geschreven. Een oorkonde, volledig in het Latijn uiteraard, beschilderd met goudverf, zilververf, en rood.

kader1

Ik heb hem net in een nieuwe kader gestoken, en ga hem een ereplaats geven.

Ut tibi honori fit, ave!