Geplaatst op

Laatavondeditie op het Puppetbuskerfestival

Ik ben dit jaar amper op de Gentse Feesten geraakt: twee keer in de Willem De Beersteeg voor het Puppetbuskerfestival, en dat is alles, maar dat was voldoende, al had ik graag nog meer voorstellingen bijgewoond.

Maar op vrijdagavond kwam ik nog van ergens anders, en zocht ik – tevergeefs – een legale parkeerplaats op wandelafstand die me nog op tijd zou doen zijn voor de voorstelling. Eigenlijk was er een Maleisische groep gepland, Tambur Malaya, maar die zijn door omstandigheden niet in België geraakt, doodjammer. Hun voorstelling werd daarom vervangen door de voorstelling ‘Rhapsody for passerby’ (20 minuten) van het Mexicaanse Cosmonautas Teatro de Sombras. Ik miste de eerste seconden van de voorstelling, maar op zich maakte dat niet uit, want er zat niet bepaald een verhaal in. De artieste was voorzien van een sterke lamp ter hoogte van haar middenrif, en een aantal schaduwfiguren, die ze op zachte muziek liet bewegen op de omliggende gevels. Bij het eerste stukje waren we er niet meteen uit of het meisje aan het dansen was, dan wel aan het vegen.

Na het eerste stukje liep ze wat verderop naar een andere gevel, waar een vogel zijn jongen voederde, een jongen met een vlinder speelde, en nog wat verder liet ze een kind met een kat spelen. Mooi, poëtisch, maar niet meer dan dat.

Waar ik meer van onder de indruk was, was de voorstelling “Maandochter” van de jonge Nederlandse Robin Puijk. Eigenlijk viel die onder ‘Jong talent’ maar de organisatie wilde de voorstelling toch kenbaar maken voor een breder publiek, zeker nu de Maleisische voorstelling niet langer doorging.

Robin laat zichzelf zien, in schaduwtheater, terwijl ze aan het schrijven is en hoe langer hoe meer gefrustreerd raakt over dat schrijven. Lukt het wel nog om origineel te zijn? Kan je nog dromen? En dan komen die dromen. Ze laat haar bureau dansen, kraken, buigen, nog net niet barsten, en uiteindelijk ontwaakt ze in de vorm van een pop. En gutsen de ideeën en verhalen uit haar.

Een hele mooie, dromerige voorstelling die je doet nadenken. Een knappe afsluiter van een mooie avond.

En die boete voor dat illegale parkeren? Die nemen we er dan maar bij.

Geplaatst op

International Puppetbuskers Festival, dag 1

De eerste dag van de 37ste editie van het International Puppetbuskers Festival ging onder een goed gesternte door: warm maar geen volle zon, een heerlijk plekje met voldoende stoelen, podia en een verfrissende bar: meer kan een zichzelf respecterende poppenspeler niet verlangen.

De dag in de Willem De Beersteeg begon met het Nederlandse gezelschap De Vliegende Koffer, en hun voorstelling Wortel. Hierbij worden nog de klassieke handpoppen gehanteerd, volledig gemaakt uit vilt, met een hoog Punch and Judy gehalte. De voorstelling, gericht op de kleintjes, kan nochtans ook gesmaakt worden door volwassenen door kleine, spitsvondige opmerkingen. Konijn wacht namelijk op een pakketje en gaat luisteren bij de buren of het soms daar geleverd werd. Blijkt dat mol, van Mol.com, gewoon een beetje aan de late kant is. In het pakketje zit een zaadje dat uitgroeit tot een heuse wortel, die daarna aan zijn lot probeert te ontsnappen door weg te lopen van Konijn. En dan duikt de Vos op die wel een konijntje lust. Het resulteert in boe-geroep van de kleintjes, hilarisch vettige kleuterlachjes, de klassieke “Pas op! Achter u!” scènes en uiteraard een goeie afloop. Goed gemaakt, klassiek entertainment dus.

De tweede groep was het Belgische Theater Tieret met de Aërofacten. De heren hebben een luchtmachine meegebracht waarmee ze lucht kunnen distilleren en vangen: berglucht, bloemetjeslucht, en hun specialiteit: gebakken lucht. Maar er hangt ook echt wel iets in de Gentse lucht, en het zit eraan te komen: ze verwachten ‘hem’.

Spitsvondige allusies naar het Gentse circulatieplan, de politiek en nog veel meer zorgen ervoor dat het geheel veel meer weg heeft van straattheater dan van poppentheater, en de poppen lijken er dan ook meer bijgesleurd dan wat anders, maar het geheel is bijzonder verfrissend, amusant en, welja, luchtig.

Derde groep van de dag was het Braziliaanse Cia Tu Mateixa, ook al te gast in 2022, met Laia and the flight of imagination. Opnieuw gaat het over een woordenloze, bijzonder poëtische vertelling over de slapende Laia en haar dromen: een rode vogel, de klokpoppen uit de vorige voorstelling… Laia wordt wakker en gaat onder andere schilderen, een knap staaltje poppenspelkunst: de artieste geeft de marionet een borstel en dopt dan ook echt de borstel in het water, de verf en gaat dan schilderen. Mooi! Het geheel gaat nergens over, maar is wel bijzonder mooi om naar te kijken, al is het voor kinderen blijkbaar te lang, hoorde ik naast me.

Hopelijk, als het weer het toelaat, morgen meer.