Acta Diurna de muliere ludenti
Ik was vandaag dan wel in Dordrecht, maar dat weerhield mijn liefste niet om een prachtige liefdesverklaring voor mij te schrijven.
Zelf ben ik niet zo’n groot schrijver, anderen kunnen dat veel beter dan ik, en dus nam ik mijn toevlucht tot Herman Gorter, die perfect weet uit te drukken wat ik bedoel.
Ik denk niet dat we nog eens 29 jaar samen gaan halen, mijn lijf staat dat wellicht niet toe, maar ik zou het niet erg vinden, nee.
Beter dan Bart kan ik het toch niet zeggen…
Bart vond dat we met een feestweek en twee sterrenrestaurants in Bordeaux nog niet genoeg hadden gefeest voor ons 24 jaar huwelijk. Daarom had hij voor vanavond gereserveerd in De Jonkman, het Brugse tweesterrenrestaurant waar we al eerder al hadden gegeten en zo tevreden over waren.
De vorige keer was het echter in maart, rotweer, vroeg donker en zaten we ook echt binnen. Deze keer was het stralend weer en zaten we in de voorbouw met volledige glazen wanden in de voortuin, in de zon. Een wereld van verschil, wat mij betreft.
En het eten? Magnifiek. Ik heb het bij het afrekenen ook gezegd: dat dit wat ons betreft op dezelfde hoogte staat als het Hof Van Cleve, wat de ober gracieus aannam als een toch wel zwaar compliment. Ik meende het. Succulent.
Het menu was alvast veelbelovend, we gingen voor de zes gangen, het seizoen volgens Filip Claeys.
Bij het aperitief – geen idee meer wat erin zat, maar wel zeer lekker en alcoholvrij – kregen we uiteraard al een aantal hapjes.
Rund ‘Holstein’
Tartaar / radijs / jus gebrande sla
Ik had er telkens ook de aangepaste sapjes bij, en man, diegene die die heeft samengesteld, kent zijn job qua food pairing: telkens er ongelofelijk klop op.
Pasta agnelotti
By Emanuele Mazzaroppi
Grijze garnaal DINI 62
Lamsoor / bloemkool
Catch of the day ‘Noordzee’
Gegrilde augurk / girolles / verbena
De vangst bleek een jonge kabeljauw te zijn. Oh, en prachtige glazen met een zeer fijn steeltje.
Lam
Zuring / aardappel / knoflook
Nagerecht
fris / zoet
Het was een eenvoudig aardbeientaartje met flinterdunne rabarber, de naam was wel correct, ja.
En toen kwam bij Barts koffie nog de friandises, waarvan het laatste echt wel getuigt van humor: een eetbare sigaar, behalve het sigarenbandje. Fijn!
Wat mij betreft komen we hier effectief nog. Maar er zijn er nog zo veel die we moeten afgaan…
Deze foto vat ons goed samen: hij op de voorgrond, geamuseerd, en ik strijk van ’t lachen achter hem. In een chique restaurant, genietend.
De uitnodiging had ik al maanden geleden gekregen: Koen en Lorre waren vier jaar getrouwd én Koen verjaarde nog eens ook, en dus gaf Lorre een uitgebreide drink in de Geeky Cauldron. Ik heb het al gezegd: ik heb gewoon een stamcafé in Antwerpen!
Wolf was zowaar ook uitgenodigd en glunderde, en dus trokken mijn oudste zoon en ik vrijdagavond naar Antwerpen. Daar kende ik zowat vijftig man, denk ik, en Wolf toch ook een stuk of twintig. Ik heb de hele avond gezellig zitten kletsen, vooral met Mathias, en het was dik in orde.
Maar één feit heeft mijn avond nog meer dan goed gemaakt: er kwam een jongedame even babbelen. Ze had er niet direct bekenden, maar dat stoorde haar niet: ze legt nogal makkelijk contacten. Op een bepaald moment vroeg ze vanwaar ik kwam, en ik zei dat ik met mijn zoon – ik wees even naar Wolf, wat verderop – uit Gent was gekomen. Heel verbaasd zei ze: “Moh, is dat uw zoon, of wa? Allez jong, ik had gedacht dat gij zowat mijn leeftijd waart.” Waarop ik uiteraard naar haar leeftijd informeerde, en ze 28 bleek te zijn. Ik lag strijk…
Maar bon, zo van die feestjes, dat mag wel vaker. Alleen… kon The Geeky Cauldron nu niet in Gent zijn, hmm?
Drieëntwintig jaar geleden nam jij me in je armen, en dansten we met gesloten ogen op deze muziek op de dansvloer, helemaal alleen, terwijl er vlot 200 man stond te kijken.
Maar dat, mijn lief, kon me niet deren. Want jij, jij bent nog steeds mijn alles. Omdat ik van je hou.
