Geplaatst op

Samen in de Kunst

Waar Gwen altijd die adresjes blijft halen, het is me een raadsel. Al wist ze te zeggen dat ze dit van een collega had. Feit is dat we net op hetzelfde moment in de Oudburg aankwamen, een van de restaurantjeswalhalla’s van Gent. Een smal trapje af bracht ons in een souterrain met wel een gezellig terras. Maar aangezien het niet zo bijzonder warm was, hadden we voor de zekerheid toch een plaatsje binnen gereserveerd.

Heel uitgebreid is de kaart niet, maar dat vonden we beiden niet erg: we gingen samen voor een makreelrilette met zuurdesembrood erbij, en dat kon probleemloos. Gwen nam er een glas oranje wijn bij, ik nam de net vernieuwde huismocktail, iets met gember.

Als hoofdgerecht kozen we allebei kip rendang met pickles, met daarbij ovengebakken patatjes. Het werd zeer gesmaakt: smaakvol, pittig maar niet té, en vooral meer dan genoeg, om niet te zeggen gewoon te veel voor ons. Geen nood, er werd ons prompt aangeboden om de rest mee te geven in een potje, en zo geschiedde.

Ik had dus eigenlijk al te veel gegeten, maar had toch zin in een dessertje, en dus namen we iets heel simpels, met twee lepels: merengue met aardbeien en licht geklopte room.

En intussen kletsten we uiteraard honderduit, eigenlijk nauwelijks over het werk, maar vooral over, goh, vanalles eigenlijk, onder andere de reis naar Japan. En legden we meteen vijf dagen in augustus vast om samen iets te doen, met als basis het appartement in Oostende. Dik in orde!

Oh, en de rekening? Aperitief, gedeeld voorgerecht, hoofdgerecht, gedeeld dessert, koffie en thee: 98 euro. Valt best mee.

Geplaatst op

Ontbijtje bij Bakker Klaas

Het was tijd dat we nog eens afspraken, Gwen en ik, en dus zaten we vandaag tegen kwart voor tien samen aan het ontbijt in het Wintercircus, bij Bakker Klaas. Het werd een stevig ontbijt, met yoghurt met vers fruit en granola, en daardoor was de kaneelbol die ik ook nog had besteld, eigenlijk wat te veel. Geen nood, ik heb die in de namiddag nog opgegeten met veel smaak.

We hadden eigenlijk weer veel te vertellen – allez ja, ik heb weer haar oren van haar hoofd getetterd, vrees ik – zodat het bijna al middag was voor we nog even gingen rondlopen. Het was tegen dan gelukkig gestopt met regenen, en dus liepen we eerst door de Vlaanderenstraat, zo door de Brabantdam – nog een Think Twice die ik niet kende – en dan via de Walpoortstraat terug naar boven. Zij moest nog in de bibliotheek zijn, en ik had ook nog een boek nodig voor de Kleine Cervantes, zodat we beiden naar binnen liepen.

En toen had ik een chanceke: ik vroeg terloops aan een balie bij de jeugdafdeling waar ik dat boek precies zou kunnen vinden, waarop een vriendelijke dame zei dat ik bij de kinderen moest zijn, maar dat ze wel even ging meelopen, want dat boek was sowieso moeilijk te vinden wegens de Leesjury en de Kleine Cervantes. Waarop ik bevestigde dat ik het ook daarvoor aan het lezen was, en zij plots stopte en me aankeek: “Ken ik u soms?” Euh? Bleek dat zij degene was die de long list lezers samenstelde en dat zij ook dinsdag naar onze school ging komen om de vergadering bij te wonen. En dat ik dus gerust haar exemplaar van De Wonderverteller mocht meenemen, als ik haar dat dinsdag dan kon teruggeven. Deal, uiteraard.

En zo was ik pas tegen half twee thuis, maar had ik een bijzonder aangename voormiddag achter de rug.

Geplaatst op

Een koffietje onder vriendinnen

Het lijkt wel het thema van deze vakantie: afspreken met vriendinnen. Eerst een hele dag Roubaix met Véronique, dan een dagje Aalst met Sophie, en uiteraard kon ook Gwen niet ontbreken, al was het bij haar lang zo lang niet geleden dat ik haar gezien had. Maar toen we onlangs hadden ontbeten, hadden we gezegd om eens af te spreken in de vakantie. Ik had haar gisteren dan ook gebeld: of ze zin en tijd had voor koffie vandaag? Dat kon blijkbaar probleemloos, en dus zat ze tegen drie uur vandaag gezellig hier in de zetel met een koffie. Nee, ze moest niks meebrengen, want ik had nog vanalles van koekjes en andere snoeperijen staan. En ze kreeg zelfs een paar dikke vingerloze handschoenen van me, die passen bij haar mutsje, want die draagt ze het liefst op de fiets.

Het hoeft dus duidelijk niet altijd op restaurant te zijn, gewoon thuis zitten kletsen kan ook. En meer hoeft dat ook totaal niet te zijn: als we maar kunnen praten en (soms) ons hart kunnen luchten. En afspreken om samen op nascholing te gaan, dat ook. Zeker als we daarna nog gewoon kunnen gaan eten in Antwerpen, toch?

In elk geval is het jaar in schoonheid afgesloten.

Geplaatst op

Ontbijtje met Gwen

Het was intussen alweer eventjes geleden dat we elkaar nog gezien hadden, namelijk van in de herfstvakantie. Daar moest dus dringend iets aan gedaan worden, en zoals meestal in de winter spraken we af voor een ontbijtje tijdens de examens. Ik zat wel goed met mijn verbeteringen, dus dat kon zeker.

We opteerden voor de Vrijdagmarkt, want dat is voor Gwen niet ver fietsen en dan was ze zeker op tijd terug aan haar bureau. Via het internet had ik Jaggers gevonden, en dat bleek een klein, nogal traditioneel restaurantje te zijn, maar eigenlijk best wel gezellig en uiteindelijk ook helemaal volzet. Best dat we gereserveerd hadden!

We kozen allebei voor de Griekse yoghurt met granola en een croissant, en dat bleek een uitstekende keuze te zijn, want die yoghurt was om bij te kruipen! Maar echt, bijzonder lekker!

En toen bleek Gwen nog een cadeautje mee te hebben voor mijn verjaardag, en dat is dus het zaligste aan cadeautjes van uw beste vriendin: dat is er gewoon klop op! Ze had een halsketting voor me mee, met Muranoglas, van dat winkeltje in de Donkersteeg. Ik was meteen verliefd op de ketting, ik vind ze prachtig!

(Ik had ze op Facebook gepost en een collega vertelde me dat ze die ketting had zien passeren en een screenshot wilde nemen voor mij omdat ze die ongelofelijk bij mij vond passen, voordat ze zag dat het effectief ook een bericht van mij was.)

Het werd andermaal een fijn gesprek over allerhande onderwerpen, maar hoe kan het ook anders met uw beste vriendin? Van mij kreeg ze overigens ook een nieuw mutsje: het vorige was met een enkele draad gemaakt en dus nogal dun, dit was dezelfde maar met een dubbele draad en wat groter, zodat het een echte wintermuts is.

Enfin, helemaal opgeladen reed ik terug naar huis om daar ‘vrolijk’ verder te verbeteren. Jawel, zo’n ontbijtje is goed voor het humeur en de motivatie, zeker met zo’n fijn cadeautje bij!

Geplaatst op

Circe met Gwen

Het was al geleden van de grote vakantie dat we elkaar nog gezien hadden, en dat vonden we beiden eigenlijk wel te lang. Alleen zijn onze agenda’s dus behoorlijk druk, zeker bij haar. Maar bon, we hadden dus nog een plekje gevonden in de agenda én een plekje bij een halve Griek. Halve Griek, hoor ik u denken? Welja.

Circe aan de Kraanlei pretendeert een Grieks restaurant te zijn, maar dan met een moderne twist. Die blijkt onder andere gewoon Engels te zijn: de menu en de website zijn eentalig Engels. Omdat ze in toeristengebied liggen, misschien? Ik vond het al een beetje een afknapper, om eerlijk te zijn. Je zal er inderdaad niet de “echt” Griekse traditionele gerechten vinden, maar wel een kaart vol kleine, te delen schotels die Grieks geïnspireerd zijn, vaak zelfs met de Griekse naam, maar toch telkens iets anders.

Gwen en ik gingen uiteindelijk voor een aperitief, deelden een aantal gerechten en zagen dat het best goed was, maar dat vier schotels voor ons eigenlijk al te veel was. Een dessert hoefde ook niet meer, we hadden meer dan voldoende.

Maar we hadden vooral een gezellige avond in een fijn kader: het is er goed zitten, daar bij Circe.

Geplaatst op

Sofia: dag 4

Oorspronkelijk waren Gwen en ik van plan om echt vroeg op te staan, op te ruimen, met de metro naar de luchthaven te gaan en daar een auto te huren om zelf ook richting Plovdiv te gaan en daar de prachtige archologische sites te bekijken. Maar het is twee uur rijden en we moesten al om vier uur in de luchthaven staan. Het ging ons vooral stress bezorgen, en dat zagen we dan ook weer niet zitten.

De plannen werden dus bijgeschaafd: rustiger opstaan en ontbijten, opruimen, uitchecken en de bagage aan de balie laten, en richting Boyana kerk: een klein middeleeuws kerkje net buiten Sofia stad, volledig met fresco’s vanbinnen, met maar liefst 240 personen. Het is Unesco Werelderfgoed, dat wil wel wat zeggen.

Bon, voor 10 euro hadden we een taxi en dus stonden we om elf uur netjes aan de kassa van Boyana. Om daar te horen dat er telkens maar 9 man per keer binnen mag, en dat we aan de beurt gingen zijn om één uur. Euhm. Juist ja. Maar we stonden nu daar toch en eigenlijk waren we van plan om daar ook nog een wandeling te maken. We hebben de plannen dan maar omgedraaid: eerst een wandeling, dan het kerkbezoek. Eigenlijk nog een chance, want het werd echt heet vandaag. We liepen dus rond in de omgeving, zagen dat er vooral heel veel bos was en een mooie – lees: dure – wijk en zochten en vonden enkele geocaches. We passeerden ook een heel mooi klein orthodox kerkje, waar een oudere dame met spijt in het hart in vloeiend Bulgaars aanstoot nam aan mijn spaghettibandjes en me dus niet binnenliet. Ik heb haar in even vloeiend Vlaams uitgelegd dat ik het begreep en dat ik het helemaal niet erg vond, want van in de ingang kon ik het ook best wel zien. We kwamen overeen.

Iets over één konden we dan, na wat gepalaver, voor tien minuten in het kleine kerkje met temperatuur- en vochtigheidsregelaar. Foto’s mocht je er niet nemen, dus ik heb er een paar.

Na een wandelingetje terug en wat wachten op de taxi waren we terug in centrum Sofia. Het was intussen al dik na twee uur, maar gelukkig is er Vitosha, waar je op elk moment van de dag wel een restaurant vindt dat open is en eten serveert. We zaten in een Bulgaars iets en zagen dat het best oké was.

We liepen nog even rond, ik nam nog een foto van onze straat, en weg waren we, richting luchthaven. Daar waren we uiteraard te vroeg – twee uur is daar niet nodig – maar de verrassend grote en moderne luchthaven is ideaal om rustig iets te eten en te wachten. Gwen werkte nog wat op haar computer, ik las wat, en de aangekondigde vertraging was uiteindelijk toch zo goed als weg, zodat we effectief kwart over zes vertrokken.

Opnieuw een incidentvrije vlucht, ik voelde me prima, maar de trein die we hoopten te halen, was al weg. Al bij al stond ik tegen tien uur thuis bij mijn gezin.

Een hele fijne werkvakantie, echt van genoten, fijn gezelschap, en voor herhaling vatbaar. Al is Georgië volgend jaar me net iets te ver vliegen. Het zal voor over twee jaar zijn, richting Malta. En hopelijk kan Gwen dan ook weer mee.